Madeleine's foto-weblog

Jan de Wind kwam even op visite vandaag

En blies wat takken van onze bomen

Bij de buren bleven de takken wel aan de boom vastzitten.

Of ze daar echt blij van zijn geworden betwijfelen we…
 
 
 
 

Gelukkig verleenden toevallige voorbijgangers assistentie bij het opruimen van de rommel

Gevalletje oorzaak, gevolg…

Omdat Madeleine toch nog niet toe komt aan regelmatige updates van haar log, kaap ik de beschikbare ruimte nog maar een keer.

Jaarlijks ga ik met een collega naar een vakbeurs in Keulen. Een van de standaard onderdelen van de trip is een bezoekje aan de Keulse binnenstad om daar te lunchen in een van de vele restaurantjes.
Op weg daar naartoe lopen we over de spoorbrug over de Rijn. Een paar jaar geleden zagen we in het hekwerk tussen het voetgangersdeel en het spoor voor het eerst wat hangsloten op plaatsen in het hekwerk waar geen slot nodig was.
Dit jaar was ik voor het eerst in de gelegenheid wat foto’s te maken (met m’n gsm) van het inmiddels uitgegroeide fenomeen.

Het doel van de sloten spreekt voor zich.

Nu ben ik niet zo’n reiziger die overal en nergens komt en daardoor is de kans dat ik dit elders gezien zou kunnen hebben minimaal, maar ik vraag me toch wel af of dit op meer plaatsen gebeurt of dat het een puur Keuls iets is.
Iemand?

Vorige week dinsdag zat Truus wat duf in de ren, ze bleek een windei gelegd te hebben. Omdat dit nog nooit eerder gebeurd was werd Truus even “geïnspecteerd” op mogelijke problemen. Er was niets te zien en na de inspectie werd Truus hevig tegenstribbelend terug op de grond gezet.
Maar toen ging het fout… Ze stond wankelend naar adem te happen en haar kam en lellen liepen blauw-paars aan.
Onze conclusie: Hartfalen. We bleven in de ren in afwachting van haar laatste adem.
Na tien minuten werd ze weer wat beter van kleur en werd haar ademhaling rustiger. We dachten dat ze zeer spoedig dood zou gaan maar omdat ze naar ons idee niet echt leed wilden we de natuur op dit moment nog geen handje “helpen". Rustig doodgaan moet ook kunnen. Gedurende de rest van de dag zagen we bij onze regelmatige controles dat ze nauwelijks van haar plek kwam. Toen ze rond half negen ’s avonds nog steeds leefde hebben we haar voorzichtig opgepakt en in het binnenhok gezet (het binnenhok zit immers 120 cm boven de grond en aan die klim zou ze waarschijnlijk niet beginnen laat staan overleven). We waren ervan overtuigd Truus de volgende ochtend dood in het binnenhok aan te treffen.

Woensdag ochtend bleek Truus nog steeds (zwaar ademend) in het binnenhok te zitten. We hebben wat voer en water bij haar gezet en afgewacht. Rond het middaguur zagen we dat Truus op eigen kracht uit het binnenhok gekomen was en beneden in de ren zat te “suffen". Ze had een “diepe” ademhaling en was totaal energieloos. Ze kon nauwelijks eten en omdat we niet wilden dat ze zou verhongeren, kreeg ze fijngeprakte tomaat en druiven die ze rustig naar binnen slurpte. Ze dronk ook enorm veel en bij voorkeur uit een plas water op de grond, niet uit een drinkbakje. Of de diaree die ze had het gevolg van het vele drinken was of dat ze juist vanwege de diaree zoveel dronk weten we niet. Ook deze avond werd ze door ons in het binnenhok gezet. We waren ervan overtuigd dat ze het niet lang meer zou maken en besloten dat we het nog even zouden aanzien, maar bespraken ook dat dit niet te lang moest duren voor Truus en we desnoods alsnog in zouden grijpen.

Op Donderdag kwam Truus ook pas in de middag uit het binnenhok om vervolgens de rest van de dag in de ren in de zon te gaan zitten suffen/dutten. Het ging niet echt voor of achteruit, maar omdat we geen direct leed konden bespeuren besloten we het nog maar even aan te zien. Wel werd er inmiddels op internet gezocht naar twee kuikens die we zsm bij achterblijver Toos zouden zetten zodat die niet alleen achter zou blijven. Truus en Toos zijn de laatste 5 jaar onafscheidelijk geweest en ook deze dagen bleek dat maar weer eens extra duidelijk. Toos bleef altijd dicht in de buurt van zieke Truus (behalve als Truus in het binnenhok bleef, want een gezonde kip MOET naar buiten als het licht wordt) en aan het gedrag van Toos was duidelijk te zien dat ze in de gaten had dat er iets aan de hand was met Truus.

Vrijdag verliep grotendeels hetzelfde als de voorgaande dagen. Veel suffen/dutten maar ze leek toch wat meer wakkere momenten te hebben. Ze at nog steeds veel tomaten en druivenpulp, maar geen graan.
Toen we haar ’s avonds weer in het binnenhok wilden zetten bleef ze echter niet zitten om op opgepakt te worden maar wandelde ze een beetje weg. Wij vonden dat een hoopvol teken maar rekenden nog steeds niet op herstel.

Zaterdag toonde ze wat meer energie en at ze voor het eerst weer wat graan. Maar ’s avonds werd die extra energie pas echt duidelijk. Ze sprintte weg toen we haar binnen wilden zetten. (ze verloor de sprint overigens). De grootste verrassing van zaterdag was echter dat Truus na twee minuten op stok bleek te zijn gegaan (vanaf dinsdag had ze op de bodem van het binnenhok de nacht doorgebracht).

Zondag verbeterde ze weer wat en ging ’s avonds zelf via het trapje het binnenhok in en daarna op stok.

Maandag werd dat zelfde kunstje weer herhaald en leek ze weer wat meer energiek dan de dag ervoor.

Dinsdag een week na haar (tja, wat heeft ze nou eigenlijk gehad?) loopt Truus grote delen van de dag weer door de kooi hier en daar wat graan uit het zand te pikken. Het graafwerk naar dieper gelegen bodemschatten laat ze nog aan Toos over, maar ze toont steeds meer haar gewone kippengedrag.

Woensdag was Truus weer wat fitter en deed ze het graafwerk tijdens het scharrelen zelf.

Wij zijn totaal verbaasd over het onverwachte herstel van Truus. We hebben geen idee wat er nou eigenlijk aan de hand is geweest en of de opgaande lijn zich doorzet, maar we zijn blij dat ze er nog is. We weten ook dat de kans bestaat dat het probleem zich herhaalt en ze dan alsnog dood neer kan vallen, maar vooralsnog ziet het er nog goed uit en zijn we blij dat we niet meteen ingegrepen hebben.

Het is een taaie tante onze Truus!

Tot nu toe kwamen er vooral roodborstjes, koolmezen en pimpelmezen op de vetbollen, pindanetjes en andere winterse lekkernijen af. Gisteren ontdekten ook de staartmezen het eten.

Staartmees en pimpelmees:

En zoals de naam al suggereert, ze hebben een lange staart.

Gemaakt door Mario:

…nog snel even twee “verse” foto’s (begin december):

De fazanthanen zijn met z’n vijven maar ze komen zelden tegelijk bij de etensschaal.
Vogel(tje)s voeren blijft leuk

Vlak voor kerst ben ik (alweer) stevig gevallen waardoor de kans dat 2010 een jaar wordt waarin ik minder vaak zal vallen dan het jaar ervoor, ineens een heel stuk groter is geworden .
Iedereen de beste wensen voor een goed en mooi 2010!

Boef zit heerlijk in Spooky’s bakje vleespaté terwijl hij zijn visje eet

Yo, ik leef nog hoor!

Ik ploeter al een week op het schrijven van dit logje maar mijn hersentjes hebben weinig zin om mee te werken. Dus… meer foto’s en minder tekst

Ik hoorde buiten een vreemd geluid en zag Zeno daarna zoekend naar buiten kijken. Na even zag ik een piepklein vogeltje dat bewusteloos ondersteboven in een uitgebloeide plant hing. Ik “spoedde” me naar buiten (zonder camera want ik had beide handen nodig voor de vogel en ik dacht eigenlijk ook dat het beestje dood was en daar hoef ik geen foto van…). Maar gelukkig, na de bevrijding en een tijdje rustig op mijn hand liggen, kwam ze weer bij.

Zachtjes geaaid worden vond ze prettig (en zo kon ik meteen een beetje kijken of ze ergens pijn of verwondingen had). Ruim een kwartier bleef ze op mijn hand voordat ze een meter fladderde en beschut tegen het huis ging zitten. Snel pakte ik mijn camera binnen want ik had op dat moment nog geen idee wat dit voor een soort vogel was (ik ken er nog niet zoveel). Nadat ik een foto van haar had gemaakt legde ik mijn hand bij haar neer en wat ik niet verwachtte gebeurde, ze wilde terug.

Op een randje bij het huis zittend, heb ik haar nog een tijdje zachtjes geaaid en natuurlijk vergezeld van allerlei zachte geluidjes hele verhalen verteld .

Deze foto’s zijn alle van de tweede keer op mijn hand. Helaas niet overal scherp, de camera is duidelijk niet ontworpen om met één hand te bedienen… ondanks dat vind ik het zo fantastisch dat ik nog een ‘herkansing’ kreeg dat ik hier dik tevreden mee ben!

Nu snap ik ook waarom goudhaantje zovaak uitgesproken wordt als goudhàndje

Dit is een vrouwtje, mannetjes hebben enkele rode veertjes naast het geel in de streep op hun kop.

P.s.
Nog dank voor de knuffels, goede wensen en lieve gedachten .
Fysiek gaat het weer een stuk beter, cognitief gaat het nog belabberd waardoor dingen als loggen, fotograferen, schilderen, mailen, etc. “even” niet goed te doen zijn. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel: ik heb nu volop tijd om uitgebreid te genieten van al het moois om me heen. En ik geniet me werkelijk te pletter maar zeg nou zelf, met dit soort belevenissen is genieten van het leven toch helemaal niet moeilijk?!