Madeleine's foto-weblog

Pas geleden kochten we een dvd-recorder. Onze videorecorder had het een jaar daarvoor al begeven maar omdat we toch slechts zelden tv kijken hadden we niet zoveel haast een vervanger te kopen. Om met de tijd mee te gaan besloten we meteen over te stappen van video naar dvd.

Trots op onze nieuwe aanwinst sloten we hem aan en…, ja verder niks eigenlijk. Het ding deed niets en was zo kapot als je maar kunt bedenken. Met veel geluk kregen we soms een vreemde error-melding op het display, zo vreemd dat ook de technici nog nooit van deze combinatie letters en cijfers gehoord hadden, maar dat was toch wel het maximum wat het apparaat kon. Even simpel omruilen in de winkel waar we hem gekocht hadden was te eenvoudig gedacht. Nee, het apparaat werd opgestuurd naar de fabrikant en daar grondig doorgemeten en getest. Na vier weken constateerden de deskundigen dat de recorder defect was. Goh, wat een verrassing!
Na deze schokkende ontdekking kregen we een nieuwe, wederom trots sloten we hem aan en deze werkt wel (tenminste dat denken we, het menu werkt maar we hebben er nog steeds niks mee gekeken of opgenomen, *kuch*).

Toch zaten we afgelopen jaar niet helemaal zonder beeld. We hadden een prima imitatie-recorder onder de tv. En achteraf beschouwd keken we daar vaker naar dan naar een video of dvd .

Veel onkruidachtige plantjes zijn in mijn ogen nauwelijks te onderscheiden van gewone planten. Vandaar dat ik bij twijfel alles wat er aardig uitziet (en in mijn ogen ziet een plantje er al snel aardig uit) gewoon laat staan. Een aantal jaar geleden kon ik nog aan de hoeveelheid zien of het onkruid was of niet: hadden we er veel van dan was het onkruid, stond het maar op enkele plaatsen dan waren het planten. Dat was voor we het in veelvoud stekken, uitzaaien en via andere manieren vermeerderen van planten ontdekten. Nu staat alles er overvloedig en zegt het aantal niks meer.

Ik probeer ieder jaar weer te onthouden welke stengels met blaadjes eruit getrokken moeten worden en welke niet maar tegen de tijd dat de planten herkenbaar worden en gaan bloeien, blijkt dan ineens dat sommige onkruidsoorten heel consequent in de hele tuin gespaard zijn gebleven. En om ze er dan alsnog uit te trekken…. dat zou toch jammer zijn . Het voordeel van onkruid is dat het sterke planten zijn, ze doen het altijd goed. Of ze nou veel of weinig water krijgen, pal in de zon staan of juist in de schaduw, het zijn de beste bloeiers die we hebben . Ik ben ook altijd te benieuwd wat voor soort bloemen er in komen en wil ze daarom lang genoeg laten staan om dat te kunnen zien. Veel onkruidachtige planten zijn namelijk heel fleurig en mooi.
Dit zijn wel zo’n beetje mijn favorieten:

Ze groeien snel, worden ongeveer een meter hoog, bloeien weelderig en zijn naderhand heel makkelijk uit de grond te trekken omdat ze nauwelijks wortels hebben. Als je ze zo ziet zijn het net madeliefjes van een meter hoog En we hebben er ontzettend veel van! De hele zomer kan ik er bosjes van in vazen zetten, daar kan geen plant van de bloemist tegenop

Aan alles is te merken dat Voske flink aansterkt. Zijn spierkracht is de laatste week enorm toegenomen. Dit is niet alleen zichtbaar aan de vorm van zijn lijfje maar ook in de manier waarop hij staat, springt en fladderpogingen onderneemt. Van het ronde wollige bolletje dat hij in het begin was, begint hij uit te groeien tot een ranke gespierde sterke vogel. Alert, nieuwsgierig, onderzoekend en zeer beweeglijk begeeft hij zich door zijn kooi, die hij duidelijk tot zijn terrein heeft verklaard. De kooi schoonmaken, waarbij Mario na de takken verwijderd te hebben in de kooi kruipt om met tuinslang en handveger de poep weg te schrobben, beschouwt hij als onaanvaardbare inbreuk op zijn territorium en dat laat hij duidelijk merken. Hard schreeuwend maar tegelijkertijd ook wel bang fladdert hij dan heen en weer om uiteindelijk maar dekking te zoeken onder zijn kistje en lijdzaam af te wachten tot die grote vervelende engerd verdwenen is. Daarna is hij dan wel weer heel blij en dankbaar voor zijn schone kooi en natuurlijk vooral met alle lekkere hapjes die hij krijgt om deze “traumatische gebeurtenis” snel te vergeten .

Zijn gewonde linkervleugel hangt niet meer naar beneden. Wel beschadigt hij hem regelmatig als hij van zijn schommel of steen af probeert te vliegen en een buiklanding maakt of ergens tegenaan botst. Zijn geknakte staartveren, die hij ook tijdens de hond-ontmoeting opliep, zijn ondertussen uitgevallen en door die vele lange veren die hij mist lijkt hij wat kleiner en slanker dan zijn even oude soortgenootjes. Zijn gevoel voor evenwicht is desondanks sterk ontwikkeld en zonder moeite compenseert hij met zijn romp wat hij qua balans mist door die uitgevallen veren.

De tekening die zijn kop later zal gaan krijgen begint al voorzichtig zichtbaar te worden. Aan de zijkanten zijn de banen al een beetje te herkennen en verkleuren de veertjes al lichtjes.

Aan zijn gedrag is te merken dat hij het wel naar zijn zin heeft en zich wel lekker voelt in die ren. Nou ja, zolang we niet komen schoonmaken natuurlijk Hij schommelt veel op beide schommels en met name het met een vaart erop springen zodat hij hard heen en weer zwiepert vindt hij geweldig leuk. Het is natuurlijk ook nog een jonkie en dan is de hele dag schommelen een leuke tijdsbesteding .

Handtam is hij zeker nog niet. Toen we hem pakten om zijn gewonde vleugel weer eens goed te bekijken schreeuwde hij moord en brand. Niet te geloven wat een enorme schelle herrie er uit dat strotje kan komen. Hmmm, gezien de soort stembanden die ze hebben zou het een zangvogel moeten zijn, we hopen nu van harte op onze blote knietjes dat hij dat geschreeuw niet op zijn dagelijkse repertoire gaat zetten

Door Voske heb ik ook al een hoop geleerd over het houden van meelwormen, veel meer dan ik eigenlijk wilde weten . Zo weet ik nu dat meelwormen behoorlijk veel eten (yep, ook zij moeten gevoerd worden ). Als ze verse stukken rauwe aardappel krijgen, daar halen ze vocht en voedingsstoffen uit die ze nodig hebben om te overleven, krioelen ze actief over en rond elkaar en vreten zich letterlijk een weg door de aardappel heen. Ze vervellen regelmatig waardoor de bak vol ligt met schilfertjes en stukjes oud vel. Als ze wit van kleur worden naderen ze de fase waarin ze gaan verpoppen en na verschillende popstadia veranderen ze in de beroemde meeltor. Maar ik hoop dat we dat stadium voorblijven hoewel het eruit vissen van die witte wormpjes nou ook niet zo’m lekker werkje is Ik vrees ook dat er buiten wel wormpjes bij zitten die weten te ontsnappen aan Voskes snavel en dat we die later terug zullen zien als zwarte tor. Hopelijk lust Voske ook torren…
Wat ook niet leuk is, is wanneer een net gevuld bakje krioelende meelwormen omvalt en ik ze één voor één weer terug in het schaaltje moet zien te krijgen .
Ondanks dat ik er echt wel mijn best voor doe (nou ja, kuch, een klein beetje heb ik mijn best er echt wel voor gedaan), zijn het nog steeds niet mijn favoriete soort diertjes en kom ik volgens mij enge vieze smileys tekort om de beschrijving over de meelwormen te illustreren Maar ja, ze horen thuis in een uitgebalanceerde maaltijd voor een jonge kauw dus voorlopig blijft er nog wel een bak meelwormen in de keuken staan

Bij het vergelijken van foto’s met hoe ik hem vond en hoe hij er nu uitziet is duidelijk te zien hoe hij in slechts drie weken is opgeknapt en veranderd van uitgeput bang gewond klein vogeltje naar opgroeiende alerte stoere sterke vogel met af en toe al een echte roofvogeluitstraling

Voske in het begin op 8 juni:

gewond geraakt na het spelen met de buurhond op 13 juni:

en Voske nu:

Naar aanleiding van dit fotolog werd me dit weekend gevraagd hoe het met Voske gaat. Wauw, ik heb niet alleen lezers die hier reageren maar ook “stille” meelezers. Te gek!
Aangezien ik nog lig uit te puffen laat de update nog een dagje op zich wachten maar morgen komt er, speciaal op verzoek dus , een update over Voske.

Om de tijd te overbruggen nu alvast een foto-tje:

Soms vallen boomstammen op door hun bijzondere bast. Schors bijvoorbeeld met een diepe gegroefde structuur, of stammen met afgebroken takken en oude beschadigingen van jaren terug. Het is alsof de stammen persoonlijkheid, karakter en levensloop van die bomen prijs geven.
Ook tussen bomen van dezelfde soort, die vlak bij elkaar staan en dezelfde weersinvloeden hebben gehad, zie je verschillen. Geen boom is hetzelfde, elke boom heeft eigen unieke kenmerken.

Na een regenbui ruikt het niet alleen schoon en opgefrist buiten, alles ziet er ook intenser uit. Het groen lijkt dieper groen, de bloemen ontdaan van een eerder niet opgemerkt laagje stof en het zand is weer donker van kleur.

Fascinerend om te bekijken zijn de regendruppels die aan takjes en blaadjes hangen en soms de hele omgeving weerspiegelen.

Helaas vandaag geen puf voor nieuwe foto’s, vandaar enkele oude foto’s van regendruppels:

Na de urenlange donkere dreiging kwam eindelijk de eerste verlossende regenbui. Met geweld klapte de regen naar beneden, vergezeld van enkele lichtflitsen. De harde wind ging stevig tekeer en de bomen zagen er uit als een deinende groene massa.

Ik vind het schitterend om te zien! Tien minuten lang stormde het en ging het enorm te keer. Van het ene moment op het andere ging de wind liggen, stopte de hoosbui en brak de zon door.

Saai weer is het zeker niet want na een kort moment van zon en opklaring wordt het alweer donker, rommelt de donder in de verte en kondigt de volgende bui zich aan.

Het KNMI waarschuwde gisteren al voor de zomerstorm die vandaag over ons land zal razen. De hele dag trekken er donkere wolken over die net zo plotseling verdwijnen als ze komen. Zon en een dreigende donkere hemel wisselen elkaar continu af. Het is prachtig om nu buiten naar de lucht te kijken. Telkens als je iets draait is de lucht totaal anders. Je voelt de dreiging die er aankomt en die ieder moment los kan barsten.
Vier foto’s die dezelfde minuut gemaakt zijn:

Op 6 juni maakte ik er al melding van dat ik weer bezig ben met een nieuw schilderij. Het is nog steeds niet af maar het is nu al wel zover dat er redelijk te zien is hoe het er uiteindelijk uit zal gaan zien.

Nu volgt de fase van wekenlang kijken, details bijwerken, kleine veranderingen toepassen, hier en daar een paar grassprietjes erbij, blaadjes verder uitwerken, misschien nog een paar takjes toevoegen, de structuur van de bomen moet sowieso nog gedetailleerder geschilderd worden, wat extra onkruid tussen het gras, etc. Kortom, wekenlang priegelen totdat ik tevreden ben.
Het leuke van deze priegelfase is dat het net zo lang duurt als alle voorgaande fases en ik de enige ben die naderhand het verschil ziet met nu.

Daarom nu een foto die niet zo heel netjes recht van voren genomen is. Straks als het klaar is een nette goede duidelijke foto, dan is er in ieder geval op dat punt een duidelijk verschil zichtbaar

De afmeting is 80 X 60 cm en geschilderd met acrylverf op hout.

Tot voor kort vielen meelwormen bij mij altijd in de categorie enge kruipende griezelige beestjes waar je op zeer grote afstand van moet blijven. Ik stond dan ook niet te juichen op het moment dat Mario voorstelde om ze te kopen voor Voske. Een scenario van omvallende potjes die resulteren in een huis vol met krioelende meelwormen die uit alle hoeken en gaten naar voren konden springen en ongemerkt uitgroeiden tot grote zwarte vliegende torren, doemde door mijn hoofd. Maar ja, als Voske ze erg lekker vindt, dan wordt het natuurlijk een ander verhaal

Nou had ik nog nooit eerder meelwormen van dichtbij bekeken, alle vooroordelen die ik had waren gebaseerd op mijn voorstelling over hoe eng ze in het echt zouden zijn. Tijd dus om af te rekenen met dat vooroordeel. En wat bleek, het zijn helemaal geen enge vieze beestjes! Het zijn niet van die dikke zachte slijmerige wormpjes zoals maden maar kleine droge snel kronkelige sliertjes die vooraan, net achter hun kopje, een aantal kleine pootjes hebben waarmee ze heel snel precies die kant uitkruipen waar je ze niet wilt hebben (klinkt dat al minder eng? )

Na Mario’s demonstratie dat je ze gewoon vast kunt houden zette ik me ertoe om te kijken wat voor mooie kanten er aan een meelworm zitten. Uiteraard heb ik uitgebreid foto’s van die beestjes gemaakt.

Dat foto’s maken viel trouwens nog niet mee; ze bleven niet stilliggen, close-up foto’s werden daardoor bewogen en ze deden erg hun best om van het papiertje af te lopen zodat ik ze weer op hun plek moest leggen want ik wilde natuurlijk voorkomen dat er na het maken van de foto’s een aantal meelwormen een beetje kwijt zouden zijn… Gevolg is dat ik ze ondertussen zo vaak vastgehad heb dat ik ze niet meer eng vind en ik zelfs bewondering heb voor die kleine beestjes.

Maar ja, nu vind ik het dus weer zielig om die levende wormpjes aan de vogel te voeren. Het is ook altijd wat met mij

Voske maakt zich daar niet druk om, hij is er gek op!

Voor degenen die geen genoeg kunnen krijgen van foto’s van Voske, er is een uitgebreide fotoreportage van hem toegevoegd op mijn site. (Linkje naar de site staat bovenin en dan op “Onze kauw” klikken, maar ik neem aan dat dit overbodig ver uitgelegde informatie is )

Het kan niemand ontgaan zijn dat het EK voetbal bezig is. Nou vind ik EK en WK voetbaltoernooien best leuk om te volgen. Die speciale sfeer die om zo’n toernooi hangt, de dagelijkse wedstrijden, voorbeschouwingen en vooral de inhoudsloze oeverloze zwamanalyses van al die stoffige, bijna vergeten deskundigen die ze telkens weer ergens opgeduikeld hebben, vind ik erg vermakelijk.
Zelfs al die vreemd uitgedoste supporters hebben hun charme. Maar je kunt ook te ver gaan in de oranjegekte, er zijn grenzen. Dit huis bij ons in het dorp bezorgt me bijvoorbeeld kippenvel van afgrijzen.
Je zal er maar naast wonen…

Bij mij wil het oranjegevoel dit keer maar niet tot leven komen. Ik kijk vanavond zonder oranje luidsprekertoeterhoed of oranjepruik naar de wedstrijd. Ook de oranje vlaggetjes hangen hier nog niet.

Heel, heel misschien, als Nederland doorgaat naar de volgende ronde hang ik ze alsnog op maar ik acht de kans groter dat de vlaggetjes weer terug de kast in gaan.

Wel zal ik mijn hele fijne gisteren gekregen nieuwe oranje retro voetbalshirtje aandoen. Maar, alleen omdat het shirt zo lekker zit natuurlijk, niet omdat het een oranje voetbalshirt is

Eergisteren dacht ik nog dat ik vooral niet moest vergeten om ook eens over iets anders te schrijven dan alsmaar over Voske. Kijk, zo’n servercrash helpt dan uitstekend; ik heb het er nu twee dagen niet over gehad, hoogste tijd voor een update

Hij begint al aardig aan ons te wennen en ik kan nu ook de camera in de kooi houden zonder dat hij daar van schrikt . Hooguit schuift hij iets op, wat ook nodig is om hem in z’n geheel op de foto te kunnen krijgen. Ook als ik zijn badje verschoon en het eten bijvul volgt hij dat meer uit interesse dan uit angst.

Zijn liefste bezigheid is schommelen. Hij schommelt de hele dag. Ter afwisseling hebben we er een tweede schommel in gehangen en omdat hij het liefste op takken zit in plaats van op een egale ondergrond, hebben we onderin nog een extra tak gelegd die iets boven de grond hangt. Maar zijn favoriete plekje blijft de eerste grote schommel, hoewel hij die tweede schommel erg interessant vindt om te bekijken.

We hebben nog niet kunnen ontdekken dat hij ook iets anders doet dan schommelen, schommelen of schommelen. Zelfs als het regent schommelt hij gewoon door. Het extra uitrolbare dakje dat we bovenop hadden gemaakt, zodat hij ofwel helemaal droog of voor een groter deel dan met alleen het kleine dakje droog kan zitten, hoeft voor hem niet. Regen of zon, hij wil schommelen op z’n grote schommel. Op deze foto is ook goed te zien dat hij ook in de regen doorschommelde. Precies op het plekje waar hij tijdens de bui zat is de stok droog. De tweede schommel hangt onder het extra dakje, daar had hij droog kunnen zitten schommelen maar regen maakt hem kennelijk niets uit.

Een andere grote hobby van hem is eten! Dat doet hij flink want recht onder zijn schommelplekje ziet het er zo uit.

Wat je hier ziet is van één dag . Gezien de enorme hoeveelheid poep die hij er op een dag uitflatst (wij vragen ons nu serieus af of het niet toch een schijtlijster is in plaats van een kauw) vervangen we natuurlijk vaak de takken. Gelukkig hebben we nog een aantal grote snoeibomen en struiken dus we kunnen nog een tijd vooruit.
Daarna misschien toch maar een luier overwegen?

Door een servercrash was de site bijna twee dagen onbereikbaar

De problemen zijn ondertussen verholpen, morgen weer een update met foto’s

Kauwen, die tot de kraaiachtigen behoren, blijken bijzonder intelligent te zijn. Ze zijn niet alleen de slimste vogels maar blijken de intelligentste dieren uit het dierenrijk te zijn. Wow!

Wetenschappers van de universiteit in Oxford hebben kauwen onderzocht en tot verbijstering van biologen bleek onderzoekskauw “Betty” qua intelligentie op één lijn te staan met de tak van mensapen waartoe ook de mens behoort. Tot stomme verbazing van de onderzoekers maakte Betty van ijzerdraad een haakje om daarmee voedsel uit een containertje te pulken. Ze herhaalde dit kunstje vaak genoeg om te laten zien dat het geen toevalstreffer was. Volgens de universiteit was dit de eerste keer dat aangetoond werd dat een dier het verband tussen oorzaak en gevolg begrijpt. Wat het nog verbazingwekkender maakt, is dat ze gereedschap maakte van materiaal wat normaal gesproken niet in het wild voorkomt. Het maken van werktuigen was tot dit onderzoek alleen bekend bij de mens en chimpansee.

In Japan kwamen biologen met het schitterende verhaal dat kraaien in Tokio moeilijk te kraken noten meenamen naar een druk, met verkeerslichten beveiligd kruispunt. Als het licht op rood sprong en de auto’s stopten, legden de kraaien hun noten op straat. Vervolgens sprong het licht op groen en reden de auto’s over de noten heen. De kraaien wachtten geduldig tot het licht weer op rood sprong om de stuk gereden noten op te pikken. Hilarisch toch!

Dat wordt nog dolle pret met onze Voske!
Meteen maar even een verse foto van Voske terwijl hij in zijn kistje met hooi zit:

Een site met bovenstaande en nog veel meer leuke informatieve wetenswaardigheden over kauwen is: www.solcon.nl/kemperman/kauw/

Zo, en nu alles in gereedheid brengen om languit de voetbalwedstrijd te kijken. Hup Holland hup

Vanavond is onze kauw verhuisd naar zijn met spoed in elkaar getimmerde tijdelijke buitenverblijf. Vol interesse bekeek hij vanuit de caviakooi zijn nieuwe ruimere buitenkooi. Na zijn goedkeuring stapte hij over en ging meteen op ontdekkingstocht.

Trots toont hij hier zijn anderhalve vleugel

Het beschutte plekje dat we hadden gemaakt beviel hem wel

hoewel hij vanaf de stenen een beter uitzicht heeft. Hij ging er zelfs parmantig voor zitten om zich van zijn beste kant te laten zien.

Gisteren zat de kauw niet meer in de tuin. Hij kon nog niet vliegen en een rampscenario-voorgevoel dat we als kersverse ouders hebben ontwikkeld, liet alarmbellen horen. Al zoekende raakten we aan de praat met de buren en zij vertelden dat zij eerder die dag hun hondje “spelend” aantroffen met een kleine zwarte vogel. Au!
De vogel leefde nog, vertelden ze, al was hij wel gewond aan zijn linkervleugel. Er lagen ook wat zwarte veren en we vreesden het ergste. Na de stoeipartij hadden ze hem gevoerd en daarna kroop hij weer weg naar een plekje onder de struiken achter in hun tuin. Ze hielden hun hond in het eerste deel van hun tuin zodat de vogel veilig zat.
Altijd fijn om naast andere dierenliefhebbers te wonen

Wij gingen met z’n allen zoeken maar de gezamenlijke zoektocht leverde niets op. Totdat de buurvrouw enige uren later naar ons toekwam met een caviakooi waarin “onze” vogel zat. Springlevend maar wel met een wat afhangende linkervleugel waar de slagpennen uit verdwenen waren. Vliegen kan hij voorlopig uit zijn hoofd zetten.

Na wat zoekwerk op internet leerden we dat kauwen gevaar leren van de kreten van hun ouders. We hadden al eerder gemerkt dat onze kauw niet doorheeft dat sommige situaties gevaarlijk zijn dus dat deel van de opvoeding heeft hij blijkbaar gemist. Hem nu weer los in de tuin zetten is vragen om moeilijkheden. Maar ja, wat dan?

Eerst de vogel binnen neergezet en zijn verwondingen bekeken. Onze katten vonden het machtig interessant, iets té interessant. Zij willen maar één ding: die vogel vangen en oppeuzelen, en het liefste nu meteen. Twee hijgende katten met graaiende poten die aan de kooi geplakt zitten leek ons niet erg rustgevend voor de kauw dus de vogel op een aparte kamer gezet en de deur dichtgedaan. Volgende probleempje diende zich aan, één van de katten (de slimste ) kan deuren openspringen. De klink een kwartslag gedraaid, jawel zoals echte ouders , loste dat op. Voor de zekerheid hebben we ook nog wat herriemateriaal schuin tegen de deur van die kamer aan gezet. Mochten de katten onverhoopt toch die deur open krijgen, worden we gewaarschuwd door vallende herriedingen.

We blijven hoop houden dat de vleugel in wonderbaarlijk snel tempo aangroeit maar na het lezen van informatie over dit soort vogels lijkt de kans groter dat dit pas na de volgende rui gebeurt. Dat houdt in dat hij nog lang afhankelijk van ons zal blijven en dat daarmee de kans dat hij wild genoeg blijft om zelf te kunnen overleven vrijwel nihil wordt. Het ziet er dus naar uit dat we hem maar moeten adopteren, wat we op zich natuurlijk helemaal niet erg vinden Nu zijn we bezig om buiten een ruime veilige ren te maken waar hij kan herstellen want het caviakooitje is veel te klein om lang in te vertoeven.

Een lekker badje nemen gaat bijvoorbeeld ook niet in die kooi

Gelukkig kijkt hij nog helder uit zijn oogjes en is zijn gedrag zo levendig dat hij dit wel zal overleven.

Als je rondkijkt met het idee dat alles om je heen schoonheid bezit, als je het er maar in wilt zien, dan ga je het er ook overal in zien. Zelfs in sliertjes groentenafval.

Zo zat ik gisteren naar de berg aspergeschillen te kijken en ik raakte er niet op uitgekeken. De sliertjes krulden op een sierlijke elegante manier. Het binnenvallende licht liet de vochtige schillen schitteren en zorgde voor een magische weerkaatsing.

Ze smaakten overigens goed. Complimenten voor de overbuurman die ieder jaar weer velden asperges teelt en ze vers gestoken, recht van het land, verkoopt.

Onze kauw gaat al regelmatig op stap. Soms zijn we hem een paar uur kwijt en als echte betrokken pleegouders zitten we dan flink in spanning of hij zich wel redt in de grote boze buitenwereld. Een lege maag is echter nog steeds een hele goede reden voor hem om telkens weer terug te komen. Hij beschikt over een sterke maag want zelfs mijn twijfelachtige rijst- en macaronischotels slokt hij gretig naar binnen. Kijk, dat is nog eens een dankbare eter

Hij wordt steeds geïnteresseerder in overvliegende vogels.

Het is duidelijk dat hij het punt nadert om zelf te leren vliegen. Ondanks zijn pogingen is hem dat tot nog toe niet gelukt maar hij kan al wel steeds verder springen. Slim als hij is, zoekt hij een verhoogje waar hij opklimt om zich daar vervolgens onverschrokken stevig wapperend met zijn vleugeltjes vanaf te werpen. Zijn persoonlijke record staat momenteel op een afstand van één meter

Bloemen zijn van zichzelf al schitterend. Er zijn maar weinig bloemen te noemen -volgens mij zelfs geen enkele- die niet mooi zijn. De vorm van een bloem, de manier waarop de blaadjes vastzitten en om elkaar heen plooien is een waar kunstwerk. Maar ook delen van bloemblaadjes kunnen prachtig zijn. Het spel van eenvoudige lijnen die in samenhang met elkaar voor een oogstrelend effect zorgen. De rondingen, de werking van licht en donker, hoe ze deels evenwijdig aan elkaar lopen en daarna elk hun eigen kant op gaan. Als je eenmaal geboeid bent door die schoonheid, kun je er uren naar blijven kijken en is een bloem nooit meer zomaar een bloem.

Verse aardbeien, vanmiddag gekocht.

Verdere uitleg lijkt me overbodig

Vanmorgen om 05.00 uur hield hij het niet meer van de honger. Luid piepend, nou ja zeg maar gerust flink schreeuwend, brulde hij richting openstaand slaapkamerraam dat hij wakker was. Gelukkig blijkt Mario een moderne geëmancipeerde pleegvader te zijn en nam hij de vroege voeding voor zijn rekening zodat ik verder kon slapen
Het nachtje slapen had de vogel zichtbaar goed gedaan. Hij was een stuk levendiger en zag er in vergelijking met gisteren opgeknapt en aangesterkt uit. Alleen was hij de kennis hoe hij ook alweer zelf het eten van de grond moest pikken een beetje vergeten. Er zat niets anders op dan hem maar weer met de hand te voeren. Als dank voor het heerlijke ontbijtje werd hij stil en viel al snel weer in slaap.

In de loop van de ochtend ben ik hem toch maar duidelijk gaan maken dat hij echt zelf moet leren eten. Hij had de andere vogels die kwamen eten geobserveerd en dat moest voldoende zijn om de herinnering weer boven te halen. Met goed gemikte worpen gooide ik kleine stukjes brood tegen zijn pootjes aan, terwijl ik tegelijkertijd lieve geruststellende pleegmoeder-vogelgeluiden maakte. Nadat hij me met grote blauwe ogen aankeek, zijn koppie vragend schuin hield of ik echt niet van plan was het eten in zijn snavel te proppen, begon hij te eten Na zijn broodmaaltijd was het hoogtijd voor een badje. Alles nat spetterend en kwetterend van plezier bleef hij minutenlang in het water spelen.

Na alweer een kort dutje begon het schreeuwritueel opnieuw. Dit keer had hij geen zin in brood en met zijn zielige gedrag speelde hij feilloos in op mijn ondertussen aangewakkerde moedergevoelens.

Het is eigenlijk te gek voor woorden maar omdat hij gisteren de gebakken aardappeltjes zo lekker vond ben ik speciaal voor hem vanmiddag een aardappeltje gaan koken.
De kleine blokjes aardappel waren een succes, het ging erin als koek zeg maar

Vanuit een beschut hoekje in de tuin hoorde ik gisteren een heel zielig vogelgepiep. Het bleef maar doorgaan en na even zoeken zag ik een kleine jonge kauw onder de struiken zitten (of is het een roek, ik haal die twee namen altijd door elkaar). Angstig piepend kroop hij tussen de lage begroeiing door. Telkens als ik naar zijn mening te dichtbij kwam, nam hij een huppend aanloopje en flapperde wanhopig met zijn vleugeltjes in een mislukte poging weg te vliegen. Zijn vleugelpennen waren duidelijk nog te kort om hem van de grond te kunnen tillen.

De hele middag zat hij zielig in elkaar gedoken klaaglijk om zijn ouders te roepen. Ik legde wat stukjes brood bij hem in de buurt maar het leek erop dat hij tot nu toe gevoerd was door zijn ouders en nog niet begreep hoe hij zelfstandig moest eten. Het gepiep werd met het uur zieliger en omdat hij overal van schrok en dan bang verder de tuin in hupte, begon hij behoorlijk uitgeput te raken. Een dag in de hitte zonder te drinken was natuurlijk ook niet echt bevorderlijk.

Eind van de middag konden we het niet langer aanzien. Onze latente vader- en moedergevoelens schreeuwden om actie en we besloten hem met de hand te gaan voeren. Mario pakte hem op en hield hem vast terwijl ik kleine brokjes eten in zijn bek stopte. Je zag hem twijfelen welk gevoel het sterkste was, de schrik voor ons of zijn hongerige maag.


De honger won en al snel sperde hij zijn bek wijd open zodat ik er flink veel in kon proppen. Geheel pedagogisch verantwoord hebben we hem daarna de schaal met drinkwater getoond en hem zachtjes met zijn snavel in het water geduwd met de bedoeling dat hij begreep dat hij daar kon drinken. En jawel hoor, het werkte! Voldaan, met volle buik en geleste dorst, stopte hij daarna zijn kop onder zijn vleugeltje en viel direct in slaap, terwijl wij als trotse pleegouders tevreden toekeken.

Na een kort verkwikkend dutje kwam hij weer onder de struiken uit en waggelde zo snel als zijn pootjes hem konden dragen terug naar het eten en drinken. Hij had onze eet- en drinklessen zelfs iets te goed begrepen want alles in zijn blikveld waarvan hij dacht dat het eetbaar was, viel hij aan. Zijn linkerpoot zag er in zijn ogen zo aantrekkelijk uit dat hij die wel vijf keer opnieuw in zijn snavel stopte en ook in de oranje tuinslang zag hij een verleidelijk hapje. Dit ging zo nog even door maar niet lang daarna richtte hij zich toch maar op de gebakken aardappeltjes, kaas, vogelzaad en brood. De voederplaats werd zijn favoriete stekje en hij laat zich door geen enkele vogel wegjagen. Hij heeft zelfs al een vriendje:

Ja, we zijn trots op onze jongen en zien vol vertrouwen zijn toekomst tegemoet

Strakjes de update’s over de belevenissen van vandaag. We zijn er ondertussen al achter dat zo’n pleegkauw erg vroeg wakker wordt en dan wil eten maar na een nachtje slapen niet meer weet hoe dat ook alweer moet en dus gevoerd wil worden…

Een wijze boeddhistische monnik heeft eens gezegd dat als je wilt leren hoe je optimaal van het leven kunt genieten, je een kat moet observeren. Katten zijn volgens hem namelijk levensgenieters pur sang.

Nu beschouw ik mezelf al een hele tijd als levensgenieter maar ik was toch wel geboeid door die uitspraak. Zou er verschil zijn in de manier van genieten van katten en van mij? Zou ik iets kunnen leren van hen en mijn leven zo veranderen dat ik nog meer van het leven ga genieten?

Ik besloot om direct onze twee katten te observeren. Waar genieten ze van, hoe vullen ze hun dag, kortom, wat is er voor nodig om een doorgewinterde levensgenieter te worden. Ik keek naar onze kater en ik zag al direct dat er een kern van waarheid in die wijsheid zat. Op dat moment zat hij namelijk vredig in alle rust te mediteren:

Aangemoedigd door deze bevestiging bestudeerde ik de rest van de dag beide katten en als ik hun dagelijkse bezigheden in ogenschouw neem kan ik concluderen dat ik al vrij aardig het leven van een ware levensgenieter leid

Vergat ik bijna te vermelden dat er morgenvroeg een mini-zonsverduistering is. De planeet Venus zal tussen 07.19 en 13.23 uur tussen de aarde en de zon schuiven. Dit verschijnsel is met het blote oog waar te nemen (nou ja, je hebt voor de veiligheid wel een eclipsbril nodig maar ook lasglas nr 13 biedt voldoende veiligheid voor je ogen). Verwacht niet dat het ineens donker wordt, het silhouet van Venus houdt slechts één hele promille van het zonlicht tegen.
Is het bewolkt, of wil je liever blijven computeren om die tijd, dan is dit verschijnsel ook te volgen op www.venusvoordezon.nl

Goh wat is het vandaag fantastisch weer! De zon scheen, de temperatuur is aangenaam en de lucht stralend blauw. Echt weer om heerlijk rustig buiten te lummelen en luieren. Ik heb natuurlijk niet alleen maar geluierd, ik heb tussendoor ook nog naar jullie, trouwe en aardige lezers van mijn fotolog, gezwaaid. Hallo allemaal!

Ik sta daar dus heel geconcentreerd die zwaaifoto te maken, zie ik in mijn ooghoek hoe een totaal verbijsterde merel me sprakeloos aanstaart. Deze merel, die kort daarvoor nog alle aandacht bij zijn stukje kaas had, kon zijn ogen niet van me af kon houden toen ik daar zo vrolijk en blij naar jullie stond te zwaaien.

Op een gegeven moment ging hij zelfs zijn vriendjes roepen om eens te komen kijken naar die rare vogel die bij hem op het gras stond te zwaaien. Toen er meer bekijks dreigde, ben ik maar snel weer als een normaal mens gaan zitten.

Niet alleen de planten staan in knop, ook de frambozen beloven veel goeds voor komende zomer! Dat wordt weer smullen voor ons (en voor de vogels )

Yes, ik ben weer met een nieuw schilderij bezig!
Het is helaas nog niet zover dat ik er al een fotootje van kan laten zien want ik ben nog voornamelijk met de achtergrond bezig. Om nu al te kunnen zien wat het uiteindelijk moet worden heb je onvoorstelbaar veel fantasie, voorstellingsvermogen en een hoop goede wil nodig (en daar een beetje loensend bij kijken is ook nooit weg).
Het wordt weer een schilderij met bomen en struiken. Ik houd er wel van om wekenlang blaadjes, takjes en grassprietjes te priegelen met een minuscuul penseeltje. Tja, en als je dan bedenkt dat ik op die manier een schilderij van zo’n 80 x 55 cm vol moet krijgen, dan kun je je wel voorstellen dat het nog even duurt voordat het klaar is.

Als alles gaat zoals ik wil zal het qua stijl lijken op “Boomstammen”, een schilderij wat ik vorig jaar maakte:

Maar inhoudelijk wordt het dan wel weer anders natuurlijk want twee dezelfde schilderijen is ook zo saai

Het is al een tijdje volop voorjaar. De meeste planten, struiken en bomen veranderden de afgelopen tijd in sneltreinvaart van leeg, kaal en slapend naar verse groene levendige begroeiing.

Maar niet alle struiken raken hun oude verdorde bloemen en bladeren van het jaar ervoor kwijt voordat het nieuwe blad begint te groeien. De hibiscus bijvoorbeeld houdt zijn oude uitgebloeide bloemen nog steeds vast als hij alweer vol nieuwe bladeren komt. Die combinatie van oude dorre bruine blaadjes die omlijst worden door de nieuwe frisgroene bladeren levert een prachtig geheel op.

Eén van de grote voordelen van buiten de stad wonen is voor mij dat er altijd wel een bos in de nabije omgeving is. Ik vind het heerlijk om in het bos te zijn. Het liefste ben ik in bossen waar niet van die aangelegde nette wandelpaden zijn waar je niet vanaf mag wijken. Bossen die nog echt bos zijn, waar het naar bos ruikt, je als je stil bent de dieren ziet en hoort die daar leven, zonder dat de geluiden van de bewoonde wereld er doordringen.

Maar ook het kleine randje bos wat hier in het dorp aan een woonwijk grenst, heeft zijn eigen charme. Daar zie je geen reeën en vossen en boven het gekwetter van de vogels hoor je auto’s, brommers en kindergelach uitkomen. Je moet goed uitkijken waar je loopt want iedere hondenbezitter uit die woonwijk laat daar zijn hond uit en aan hondenpoep, compleet met gonzende vliegen, is geen gebrek. Maar al is het dan niet te vergelijken met de echte grote bossen, toch heeft het wel wat!

Zo groeit er bijvoorbeeld vanuit het niets een grote bosmast tussen de struiken, kan er zomaar ineens een snelle gevaarlijke geel-blauwe-bostrein voorbij razen, struikel je een paar meter verderop bijna over een oude verweerde bosfiets, staat er een stukje bosvangrail waarvan niemand weet waarom dat ooit daar neergezet is en wat ook geen enkele functie heeft.
Gelukkig is, om al deze indrukken rustig te kunnen verwerken, ook het oerdegelijke en onmisbare bosbankje aanwezig.

Normaal gesproken stop je plantenzaden in het zand en zie je na verloop van tijd voorzichtig de eerste blaadjes boven de grond uitkomen. Maar wat zich onder de grond allemaal voor wonderlijke processen afspelen is onzichtbaar.

Veel zaden hebben zoveel voedingsstoffen in zich dat ze kunnen ontkiemen en ontwikkelen zonder dat ze al meteen het vruchtbare zand nodig hebben. Alleen een lekker warm vochtig bedje is al voldoende om het kiemproces in gang te zetten. Door bijvoorbeeld bonenzaden in natte watten te leggen heb je de kans om de ontwikkeling van boon naar jong plantje van heel dichtbij te volgen en dat levert een prachtig schouwspel op.

Ik vind het schitterend om te zien hoe zo’n zaadje verandert, hoe de boon zich volzuigt met water, het buitenste velletje openscheurt en tussen de zaadlobben een worteltje begint te groeien.

En wat het extra leuk maakt is dat het boontje er telkens compleet anders uitziet en je er allerlei bekende vormen in kunt herkennen.

Een foetus, een eendje of een eng insectachtig dier met grote poten.

Zoals in mijn meeste foto’s terug te zien is, ligt mijn hart vooral bij natuurfoto’s en foto’s van hele alledaagse elementen. Vooral als die gewone onderwerpen zo weergegeven of uitvergroot worden dat je bijna niet anders kunt dan de kunst en pracht van dat “simpele” object in alle schoonheid te ervaren.

Zo werd ik kort geleden geïntrigeerd door een oud rimpelig stukje vel van iemands hand. De grove poriën, rimpels, kreukels en ouderdom, lieten er geen twijfel over bestaan dat dit duidelijk een doorleefde hand was. Een hand met een levensverhaal, een verhaal dat niet verborgen of slechts voorbehouden bleef aan intimi maar openlijk getoond werd aan iedereen die oog heeft voor wat dat “oude vel” te vertellen heeft.

Dat rimpelige stukje huid van die hand raakte me. Het bewees voor mij eens te meer dat ware schoonheid zich overal om je heen en in alles waar je het maar in wilt zien bevindt. Zelfs in een oud rimpelig velletje.

Voorzichtig begin ik een beetje te snappen waar de knoppen voor dienen, hoe ik berichtjes en foto’s kan plaatsen en zijn ook de smileys veranderd en uitgebreid. Dit alles natuurlijk met veel dank aan Mario

Hoogste tijd dus voor een welgemeend van harte welkom op mijn fotolog! Leuk dat je er bent en mijn bewondering dat je me hebt kunnen vinden op het grote internet.

Ik heb op dit moment nog geen idee welke kant het uit zal gaan met dit fotolog. Hoe vaak ik nieuwe foto’s of teksten kan plaatsen is ook voor mij nog een vraag maar ik probeer om regelmatig iets toe te voegen zodat je niet al te vaak voor niks komt kijken.
Reacties zijn uiteraard welkom maar niet verplicht

Veel plezier en wie weet tot ziens!