Madeleine's foto-weblog

De foto’s zijn allemaal van buiten de kooi genomen dus het gaas is helaas nogal storend op de foto’s aanwezig. Maar Voske zat zo lekker vol overgave te wapperen met zijn vleugels en zijn veertjes te poetsen en in de plooi te brengen, dat ik hem niet wilde storen door in de kooi te gaan alleen om mooiere foto’s te kunnen maken. Hij schrikt toch altijd even als ik van binnenin de kooi foto’s wil maken omdat het dan erg krap wordt zo saampjes. Tja, ik ben en blijf een watje hè , het welzijn van Voske en dat hij zich op z’n gemak voelt, is dan toch net even belangrijker dan het kunnen nemen van een foto zonder gaas ervoor. Daar komt bij dat hij dit wassen en poetsen alleen doet als hij op zijn schommel zit en daar kan hij niet op als ik erbij zit met het fototoestel.

Ondanks het gaas is toch vrij aardig te zien hoe hij zijn veren schoonpikt en in wat voor een enge bochten hij zijn nek kan draaien.

Wollig, pluizig en lekker schoon :

Nog even ter vergelijking eerst de foto die is gemaakt toen hij net in deze ren zat, nu alweer anderhalve maand geleden en daaronder een foto van gisteren waarop zo duidelijk te zien is hoe goed hij gegroeid is:

Vanmiddag heb ik weer een aantal foto’s van Voske gemaakt en deze foto kon echt niet wachten tot morgen!

Volgens mij heeft Voske door dat hij straks een grotere ren krijgt. Hij oefende vanmiddag heel fanatiek hoe hij bij het vliegen met zijn vleugels moet bewegen. Hij wapperde zo hard hij kon en hield zich voor de zekerheid stevig met zijn pootjes vast aan zijn schommel

Op verzoek van Richard Lenoir vandaag uitgebreid aandacht voor Voske!

Zo, meteen maar even een recente foto erin knallen om te laten zien hoe goed hij gegroeid is :

(De foto is door het gaas genomen, vandaar die vage grijze randen die erin zitten.)

Een tijdje geleden schreef ik dat Voske soms paniekerig door de ren en tegen het gaas aan fladderde. Dat gefladder en piepend gehijg bleek angststress te zijn wat typisch is voor kraaiachtigen. Het zien van een beestje dat zich zo angstig gedraagt is natuurlijk niet leuk, je overstroomt acuut met medelijden terwijl het enige wat je kunt doen is machteloos afwachten tot het over is. Maar aangezien kraaiachtigen erg intelligent zijn, hebben we zijn intellectuele vermogens aangesproken door hem te leren dat hij, als hij bang wordt, in zijn kistje moet wegkruipen. In dat kistje ligt een steen die hij als opstapje kan gebruiken om op een hoge stok te klimmen waar hij zich volledig uit het zicht in het donker kan verstoppen. Deze truc werkt fantastisch! Wanneer hij enge geluiden hoort of als we zijn ren schoon komen maken, wacht hij rustig in zijn kistje tot we klaar zijn
Soms werkt het wegkruipen in het kistje eigenlijk iets te goed want als ik foto’s van hem wil maken en klaarzit met m’n camera, kruipt hij plagend in zijn kistje en gaat verstoppertje spelen. Dan zit ik een kwartier te wachten en steekt Voske alleen af en toe zijn kop even onder het plankje uit om te kijken of ik al weg ben. Pas als ik het opgeef en het deurtje weer sluit, komt hij tevoorschijn om leuk op zijn schommel gekke bekken tegen me te trekken. Als bonus gaat hij vervolgens zijn veren poetsen, badderen en al die andere leuke dingen doen die ik graag had willen vastleggen op de foto

Gelukkig zijn het erg nieuwsgierige beestjes en is mijn geduld sterker dan zijn drang om te willen weten wat er buiten het kistje gebeurt

Voske is een ontzettend leuk, grappig en aardig beestje en we hebben er geen moment spijt van dat we hem hebben opgevangen. Het blijft boeiend om naar hem te kijken, hem aan te halen, te zien welke capriolen hij uithaalt, hoe hij aansterkt en zijn sprongkracht vooruit gaat, hij dapper met zijn vleugeltjes oefent en hoe hij een enorme puinzooi van zijn eten maakt. Hij blijkt net zo’n knoeikont te zijn als wij, hij gooit zijn bakjes eten omver, banjert met zijn poten overal doorheen en spettert vervolgens de omgeving nat als hij een van zijn vele badjes neemt. Misschien is het wel herkenning van onze eigen sulligheid en rommelmakerij wat we zo leuk aan hem vinden Best hilarisch is dat we sinds we hem hebben de tuinstoelen zo gedraaid hebben dat we niet meer de tuin inkijken maar dat we alleen naar Voske zitten te kijken met onze rug naar de tuin toe gekeerd. Net alsof we tv kijken, alleen is dit veel leuker en afwisselender om te zien.

Zijn groei en herstel verloopt voorspoedig maar toch zullen we hem minimaal tot het najaar moeten verzorgen voordat hij sterk en gezond genoeg is om vrij te kunnen overleven. Hij mist nog steeds de lange veren aan zijn linkervleugel en staart die nodig zijn om te kunnen vliegen. We willen hem niet vlak voor de winter in de periode van kou en voedselschaarste los laten maar op z’n vroegst in het voorjaar, dat lijkt ons een iets minder moeilijke start voor hem. Vandaar dat we nu bezig zijn een grote ren te bouwen waarin hij ruimte heeft om tot die tijd te leren vliegen, oefenen in leren jagen, voedsel zoeken en voor zichzelf zorgen.
Hier de bouwtekeningschets van zijn nieuwe ren.

Daarin komen grassoorten, stokken, struiken, takken en planten zodat hij volop kan oefenen en natuurlijk zullen ook zijn schommels niet ontbreken .
Ook komt er een geïsoleerd binnenhok van 1m in het vierkant zodat hij lekker warm en beschut kan wegkruipen als het kouder wordt.

De eerste palen zijn al op maat en kunnen gebeitst worden:

Hij volgt de bouw met grote belangstelling, het timmeren, frezen, zagen en schuren vindt hij razend interessant. Ik ben benieuwd wat hij ervan zal vinden als hij straks zijn eigen plekje heeft waar ook echte begroeiing is en waar hij ruimte heeft om te vliegen tegen de tijd dat hij dat kan. Voor ons zal die nieuwe ren ook wel fijn zijn, zien we eindelijk weer eens een ander stukje tuin

Jeetje zeg, wat een onderwerp
Belofte maakt schuld dus oké, speciaal voor Carol nemen we vandaag een kijkje in mijn sokkenla
Weet wel dat dit een vrij intieme blik op mijn leven werpt, sokken zijn heilig bij mij, sokken zijn mijn favoriete kledingstukken en wat voor kleding ik ook koop (als ik al kleding koop want ik houd helemaal niet van kleding kopen, uitgezonderd dan van het kopen van nieuwe sokken natuurlijk) ik geniet het meeste van de aankoop van sokken, de rest is leuk en aardig maar nieuwe sokken, ja wauw, dat is gewoon genieten!

Daarom heb ik ook maar liefst twee laatjes (wel kleintjes hoor) waarin ik mijn sokken bewaar. Ik houd enorm van sokken, vooral van zwarte, zachte, warme, lekker zittende sokken. De bovenste la is dan ook gevuld met alleen maar paren zwarte of andere donkerkleurige sokken. Nu lijkt dit heel makkelijk en praktisch; je gooit al die zwarte sokken samen in de was als ze vies zijn en de paren vormen zichzelf. Helaas, ik heb allerlei verschillende soorten zwarte sokken. Zwarte sokken van (ook alweer verschillende) sportmerken, gewone effen merkloze zwarte sokken, thermische zwarte sokken, zwarte sokken met extra dikke zachte schokdempende onderkant (ja, die bestaan echt en die moest ik dus hebben ), zwarte sokken die extra elastisch zouden moeten zijn, dunne zwarte sokken, zwarte sokken die door het vele wassen lichter zwart en minder zacht zijn dan de nieuwere zwarte sokken, kortom ieder paar zwarte sokken is net weer een tikje anders dan het andere paar en omdat ze door de kleur erg op elkaar lijken is het een enorm gepuzzel om paren te vormen die redelijk kloppen. Vaak heb ik dan ook een afwijkend paar en na even zoeken vind ik eenzelfde afwijkend paar sokken in de la
De la met mijn favoriete sokken:

De tweede la is gevuld met de overige sokken, variërend van qua leeftijd oude maar destijds al nauwelijks meer gedragen dus nog nieuw uitziende sportsokken die ik ook nu nooit aan heb want tja, het zijn immers geen zwarte, tot dunne sokken in allerlei kleuren en vooral ook nog heel veel dunne zwarte sokken. Het is een beetje de tweede keus la, een la met lichtkleurige sokken en dunne sokken voor als ik schoenen aan heb, wat ik zoveel mogelijk probeer te vermijden want op sokken lopen loopt het allerlekkerst
De tweede keus la:

Dan heb ik ook door de kledingkast heen verspreid nog een aantal paren grotere dikke (zwarte) sokken liggen maar die zijn momenteel een klein beetje onvindbaar verstopt tussen de shirtjes en broeken, ondefinieerbare kledingstukken enzo en dus niet zo makkelijk te fotograferen . Die grote dikke sokken zijn als extra sokken voor als het in de winter heel koud is en ik met alleen een paar gewone sokken te koude voeten krijg. Dat zijn een soort van slof-sokken zeg maar, zodat ik ook als het koud is toch gewoon lekker op mijn sokken kan blijven lopen

Ik loop dus altijd op sokken, het hele jaar door. Alleen als het echt niet anders kan doe ik schoenen aan maar als ik bijvoorbeeld in het bos was of ergens op een rustige plek liep te wandelen, deed ik mijn schoenen uit om vervolgens op sokken te wandelen zodat ik de ondergrond kon voelen van takjes, grassen, zand en boomwortels. Anders kun je net zo goed op een asfaltweg gaan lopen Trouwens ook hier buiten liep ik het liefste op sokken en bij het in de tuin werken al helemaal. Of op blote voeten, dat is na het op sokken lopen een redelijk alternatief.
Ondanks al dat op sokken lopen gingen mijn sokken nooit kapot, wat ik dan weer heel jammer vond want na tig keer wassen zijn ze minder zacht dan wanneer ze nieuw zijn. Dus dan kocht ik weer een pak nieuwe sokken erbij voor de zachtheid en zo breidde de sokkenberg zich verder uit, want sokken zonder gaten weggooien is best moeilijk, je weet immers nooit hè?
En nu slijten ze natuurlijk al helemaal niet meer van het lopen

Nog even over de kleur van het laatje wat nog net zichtbaar is. Dat ladekastje hebben we al behoorlijk lang, het paste in een ver verleden bij het bed waarin we sliepen en was wit van kleur. Dat bed is ondertussen vervangen door een houten bed. Het witte kastje stond daar zo lelijk bij dat we het idee kregen om het te verven in een passende kleur zodat het niet meer zo storend zou zijn. Terracottakleur leek ons een veilige gok bij houtkleur. Nou dachten wij altijd dat terracottakleurige verf zou lijken op echte terracottakleur maar het blijkt dus een soort barbie-roze geworden te zijn… Als je dan probeert voor te stellen dat we ook twee van die grote kledingkasten in diezelfde kleur hebben geverfd heb je enig idee in wat voor een gezellige vrolijke roze barbie-kamer we slapen Soms is het zo erg dat ik Mario spontaan met Ken aanspreek en ik mijn barbielook opzet en mijn barbie-arobicpakje met bijpassende roze aerobic-sokken wil gaan zoeken

Tot zover de sokken.
Morgen (en vermoedelijk ook overmorgen want ow, ow, ow wat heb ik daar weer veel over te vertellen) is Voske het onderwerp!

Helaas, vandaag ontbreekt even de energie voor een nieuwe tekst en/of foto’s. Maaaaarrrrrr….niet getreurd want elk nadeel hep zo z’n voordeel. Dit is namelijk de uitgelezen en ideale gelegenheid voor jullie om verzoekjes in te dienen

Wil je dolgraag een bepaald soort foto of onderwerp (nogmaals terug-) zien in mijn fotolog, laat het dan nu weten. Grijp je kans, inspireer me, gooi je haar los en maak me gek met je fotowensen en fotoverzoekjes. Wat voor een foto heb je al vanaf het begin gemist, wat hoop je hier een keer te zien of lezen en plaats ik alsmaar niet? Wat zie ik over het hoofd, aan welke dingen ga ik ongemerkt voorbij terwijl jullie juist daar al weken smachtend op zitten te wachten?

Dus, trouwe lezers (jaja, jullie allemaal ), roept u maar. Zorg dat ik aan de gang kan met mijn fotocamera om eindelijk eens dat te plaatsen wat jij wilt.
En ja, ik heb het ook tegen jou

Ps. Nee, foto’s van mezelf daar kan ik helaas niet aan beginnen, ik wil alleen achter de camera en niet ervoor

Vandaag weer een berg foto’s gemaakt van de bloemen. Hier is goed te zien dat de rode rozen een zachte fluweelachtige structuur hebben:

Ook de onderkant van een roos is mooi

Nu ik toch bezig ben, nog maar een paar foto’s van de rozen:

Ook alvast een foto van een deel van de zonnebloem:

Zo, dit was weer een nuttige dag

Vanmiddag de eerste serie foto’s gemaakt van de bonte verjaardagsbloemen en van de orchideeënplant:

Ik had vooraf geen idee hoe ontzettend bijzonder de kern van die orchidee eruit ziet. Schitterend toch?! Ik raak niet uitgekeken en dat lieve kleine spookfiguurtje met die twee draakjes eronder verandert telkens van vorm als je de hoek verandert van waaruit je kijkt. Ik vind het zo prachtig, zit er ademloos naar te kijken en het schreeuwt gewoon om nog veel meer foto’s

Op 1 juli had ik het over leuke grappige tijdstippen op digitale klokjes. Een tijd die bestond uit oplopende cijfers of een tijdstip dat tevens de datum van die dag was.

Laatst zag ik dat dit niet alleen bij digitale klokjes voorkomt maar dat er zelfs deodorant bestaat met een leuke datum erop namelijk mijn verjaardagsdatum

(Ja Carol, vandaag ben ik dan eindelijk echt jarig )

Door het warme natte zomerweer van de laatste zoveel weken, is het onkruid enorm gegroeid en ziet de tuin er uit zoals nooit tevoren. Alles is weelderig buiten proporties gegroeid en de planten en diverse onkruidsoorten strijden om wie welk deel mag overwoekeren. Op zich best apart om te zien, het is weer eens wat anders dan zo’n saaie tuin die eruit ziet zoals een tuin er uit hoort te zien

Met de gedachte in je achterhoofd dat die tuin door ambachtelijk handwerk ooit weer eens ordelijk gemaakt dient te worden, is het aanschouwen van die wildernis niet zo leuk. Kijk je echter vanuit een ander perspectief dan is diezelfde tuin ineens boeiend om te zien en kun je er hele ontdekkingstochten in maken

Onder het onkruid en overhangende takken door kruipend kwam ik allerlei leuke dingen tegen die niet te zien waren van bovenaf. Zo vond ik het motorblok van ons oude autootje terug, waar ooit plantjes in groeiden maar wat nu roestig opgegaan is in de rest van de begroeiing. Wat ik ook tegenkwam waren de stapstenen, bedoeld om op te lopen maar die nog steeds op een hoopje liggen te wachten tot ze verdeeld over de tuin neergelegd worden en waar ondertussen planten overheen groeien. Stukken muur van een betonboring, oude kasseien, een oude metalen vuilnisbak, kapotte cementton, het ligt er allemaal en eigenlijk is het nu het zo verborgen ligt veel boeiender dan wanneer het meteen in het zicht ligt met plantjes er in en omheen

Behalve al die leuke ontdekkingen ook deze twee heel blij bloeiende paarse bloemen die gewoon netjes in het zonnetje stonden en waar, om onverklaarbare reden, juist weer geen onkruid omheen groeide

Vanmiddag gekregen, een orchideeënplant om komende tijd rustig en uitgebreid heel erg veel mooie foto’s van te gaan maken:

En dit had ik ook nog niet geshowd, een heuse echte stoere speciaal voor mij gemaakte scoubidou-sleutelhanger:

Wauw

Tjongejongejonge, wat heb ik het toch druk .

Ik kreeg alweer een, in mijn ogen, fantastisch idee voor een nieuw schilderij en ik blijf er maar over door denken en wil er dolgraag nu al aan beginnen. Maar ja, ik heb ook nog drie schilderijen staan die ik nog steeds moet afwerken.

Dan is er nog de Tour de France die natuurlijk ook gekeken moet worden en de voorbereiding voor de etappe van morgen, als de Col de la Madeleine beklommen wordt, wat toch iedere keer wel het hoogtepunt van de Tour is

Om de chaos compleet te maken ligt er ook nog een hele stapel leuke, spannende of interessante boeken te wachten om gelezen te worden.

Pffff, ik kom gewoon tijd te kort

We durfden het bijna niet te hopen na de grandioze radijsoogst van anderhalve week geleden maar we hebben vandaag alweer verse groenten uit eigen tuin! Jawel, de eerste (en vermoedelijk ook enige ) sperziebonen zijn rijp. Plus weer zes radijsjes!

Het gezonde buitenleven inclusief moestuin bevalt ons wel. De volgende stap wordt een eigen varken, kip en koe

Nu we het toch over eten hebben, ik zag een piepklein spinnetje die een mier in zijn web had gevangen en er hongerig op af rende. In werkelijkheid waren ze nauwelijks te zien, zo klein. Gelukkig bestaat er macro zodat ze nu zichtbaar in beeld gebracht kunnen worden

Zoals bekend, heb ik al ruim een half jaar een scooter om buitenshuis rond te kunnen crossen (ik heb zelfs een toetoetoeter op mijn rode scooter ). Nu wilde ik al een tijdje graag eens het bos in. Niet dat het stukje bos wat ik in gedachten had zover weg is dat ik er niet in m’n eentje heen zou kunnen rijden, het ligt hier aan het einde van de straat, maar ik kan dat stukje bos niet in met die scooter omdat er een te hoge betonrand ligt tussen weg en bospad en verder wilde ik daar natuurlijk niet meteen vast komen zitten in de modderpaden . Daarom ging Mario als heldhaftige obstakelopruimer, hulpverlener-bij-onoverbrugbaarlijkende-hoogteverschillen en redder-in-nood-voor-je-weet-maar-nooit-wat-er-nog-meer-mis-kan-gaan mee. Wow joh, en gaaf dat het was! Ik kon nu ineens obstakels nemen en paadjes in waar ik zonder sterke mannenarmen niet kon komen.
Ik heb heerlijk door de modder en blubber gereden op bospaadjes waar ik al bijna een jaar niet meer geweest was en dat ook nog eens zonder vieze schoenen te krijgen

Nou ja, gelukkig zijn er meer manieren om bosmodder als trofee van deze rit mee naar huis te nemen

de modderkleur geeft een mooi accent aan de toch wat saaie vloer in de hal :

Eigenlijk had ik vanwege het dorpse karakter en de bijbehorende modderpaden hier op het platteland, beter een scooter met vierwielaandrijving kunnen hebben, alleen schijnt dat niet zo eenvoudig te maken te zijn op een voertuig met slechts drie wielen

Ondertussen zijn de hulpmiddeltjes weer ingenomen door ons dikzakje die van alles probeert om aan te geven dat hij momenteel vre-se-lijk zielig is en dat alleen lekkere snoepjes of een visje nog maar helpen

Jarig zijn in de zomervakantie heeft vreselijk veel voordelen. Niet alleen is het eigenlijk altijd mooi warm zomers weer zodat je al puur door naar buiten te kijken in een blije zonnige jarige stemming verkeert. Wat ook een genot is, is dat veel mensen in die periode vakantie hebben en daardoor volop tijd hebben om ergens in hun vakantie op bezoek te komen. Natuurlijk zijn de meeste mensen op de precieze dag van mijn verjaardag ver weg maar het grote voordeel daarvan is dan weer dat ik eigenlijk de hele zomervakantie lang gefeliciteerd word . Door die spreiding van felicitaties ben ik dus bijna een maand aan een stuk door jarig en voor iemand zoals ik die zich graag jarig voelt is dat natuurlijk op en top feest!

Hoewel ik dus officieel nog steeds niet echt jarig ben voel ik me door alle felicitaties (en schitterende cadeau’s) die ik al ontvangen heb, al een week vreselijk jarig. Ik durf bijna niet te zeggen hoe ontzettend erg ik verwend word. Maar, oh, kijk nou toch eens. Alleen al van de verpakkingen word je toch stil…

De katten vinden het ook geweldig en gaan helemaal uit hun bol van wat ik allemaal krijg

De zon schijnt, het is bloedje heet (en benauwd) en van de ene dag op de andere is het ineens hoogzomer geworden

Tussen al het onkruid wat de afgelopen weken in sneltreinvaart gegroeid is, ben ik eens gaan zoeken hoe het met mijn zonnebloemen is. Bij de start van mijn fotolog begon ik met het verhaal hoe de zaadjes en later de eerste blaadjes telkens door de vogels opgegeten werden. Na vele pogingen lukte het uiteindelijk toch om enkele zonnebloemen op te laten komen en ondertussen zijn ze al behoorlijk gegroeid.

Tja, de lucht is saai egaal blauw. Geen enkele leuke mooie wolk die voor wat afwisseling in kleur zorgt. Gelukkig kwam er een vliegtuig over

Vandaag zag ik ineens dit kleine wollige pluizige vogeltje achter het huis rondlopen. Door de regen had hij al zijn veertjes uitstaan om droog te blijven. Daardoor werd hij zo rond als een bal, nou ja, als een heel klein balletje want het was duidelijk nog een jonkie.

Na wat rondgekeken en tussen de plantjes gescharreld te hebben, liep hij in een rechte lijn de andere kant uit. Ik was benieuwd waar hij heen zou gaan want het zag er uit alsof hij dat zelf al duidelijk voor ogen had. Was hij hongerig en zocht hij eten, zou hij wel kunnen vliegen en was hij niet gewond en op zoek naar beschutting?
Tja, sinds we Voske hebben komen dit soort vragen al snel naar boven

Maar niks van dat alles want wat bleek? Hij kwam Voske een bezoekje brengen

Na even samen als vogels onder elkaar gekeuveld te hebben vertrok de duif weer. Toen zag ik ook dat hij geringd was en dat houdt vrijwel altijd in dat ze gezond zijn en zeker al kunnen vliegen. Gelukkig geen nieuw zielig vogeltje om voor te zorgen.

Ik plaatste deze foto gisteren al in een reactie. Geen echt nieuwe foto dus.

Maar owowow, wat heb ik hier sindsdien ontzettend veel zin in!
Van die lekkere goudgele dampend hete vers gefrituurde frietjes met een enorme klodder echte mayonaise erop. Mmmmmm, en een heerlijk kroketje erbij.
Kreun, daar kan geen radijsje uit eigen tuin tegenop

Door al die mooie bloeiende bloemen in de tuin ben ik zo bloemig geworden dat ik, in plaats van eerst het schilderij met de grafstenen af te maken, nu een bloem aan het schilderen ben. Al die kleurige bloemen dansten zozeer door mijn gedachten dat ze zaten te dringen om eruit te komen. Uit vrees dat ik anders de graven onder de vrolijke bloemen zou bedelven, ben ik nu dus maar even een bloem aan het schilderen. Het wordt een uitvergroting van een, ja het is een beetje voorspelbaar , slaapmutsje.
Een bloem van een slaapmutsje is in het echt ongeveer 3 centimeter en ik ben hem zover aan het uitvergroten dat de bloem slechts voor driekwart op een doek van 40x50 cm past. De basis staat op het doek en dat ziet er nu al erg zomers en vooral heel erg geel uit .

Het is fantastisch om de bloem tot in detail te bestuderen met een vergrootglas of via close-up foto’s. Schitterend om al die kleurnuances, stuifmeelkorreltjes, groefjes van de blaadjes en vorm van de meeldraden en stamper te zien.

Als klein voorproefje een detail van het stukje waar ik nu mee bezig ben :

Wij hebben twee katten en in niets lijken ze op elkaar. Niet alleen is het geslacht verschillend, is de ene 8,5 kilo en de ander slechts 4, kletst de een de hele dag de oren van je hoofd terwijl de andere voornamelijk zachtjes spinnend op je schoot ligt te luieren, er zijn meer verschillen.
De poes zoekt vooral zachte warme plekjes om te liggen terwijl onze grote rode dikzak het liefste in dozen ligt. Het maakt niet uit wat voor een doos hij ziet, hij wil erin. Grote dozen of kleine dozen, met de opening naar boven of naar voren, hij blijft met die doos bezig totdat hij in de doos zit.

Iedere nieuwe doos die we meenemen onderzoekt hij enthousiast. De eerste dagen is hij nauwelijks uit zijn nieuwe doos te krijgen. Hij slaapt erin, neemt zijn muizen mee om er in die doos mee te spelen en ligt vervolgens urenlang blij luid spinnend gewoon te liggen.

De dozen in de woonkamer:

Door het hele huis verspreid staan er ondertussen dozen (ach ja, je bent gek op je katten of niet ) en die dozen wisselen we regelmatig zodat hij telkens een nieuwe verse spannende doos heeft om te verkennen. Maar soms zijn er geen dozen bij de supermarkt of alleen dozen waarvan wij denken dat hij er met geen mogelijkheid in past.
Zoiets bijvoorbeeld:

We zetten zo’n klein doosje dan meestal toch wel even neer voor hem om te besnuffelen en kopjes tegen te geven.
Dit weekend hadden we weer zo’n te klein doosje. Optimistisch, zich niet bewust van zijn enorme omvang, deed hij pogingen om erin te komen. Het was een beetje duwen en wringen en de doos rekte en bolde behoorlijk aan de zijkanten maar uiteindelijk paste hij erin

Hij is weer helemaal blij

Ik ben vandaag weer helemaal in de bloemenstemming, een beetje bloemig zogezegd Al vaker heb ik aangehaald dat ik er enorm van geniet om naar de bloemen te kijken. Hoelang ik er ook naar kijk, hoe vaak ik ook dezelfde soort bloem zie of hoe eenvoudig en vaak voorkomend de bloem ook is, ik blijf ze prachtig vinden.

Iedere bloem heeft een eigen unieke manier om z’n schoonheid weer te geven. Ik raak er nooit op uitgekeken en blijf genieten van het kijken naar bossen bloemen, een enkele bloem of delen van bloemen.

Om deze regenachtige dag wat op te fleuren een paar foto’s van mooie bloemen.

Detail van een gladiool:

Zelfs zoiets simpels als kattengras is schitterend als het begint te groeien. Er komen spontaan druppels aan de uiteinden van de grassprietjes:

Vingerhoedskruid met nog net zichtbaar de kont van een hommel die op weg naar binnen is op zoek naar nectar:

En een close-up van de meeldraden van een amaryllis:

Ik denk er nu al de hele ochtend over na, wat moet ik hier nou mee? De functie van toiletpapier is voor mij altijd helder en duidelijk geweest. Ik zal het hier niet gaan uitspellen want ik vermoed dat iedereen hetzelfde doet met toiletpapier en het gebruikt waar het voor dient. De naam draagt de functie die het heeft zelfs al in zich.

Maar vanochtend zie ik op de verpakking waar de nieuwe rollen inzitten met grote letters “streel me” staan.

Jeetje zeg! Streel me.
Is het nu de bedoeling dat ik die verpakking ga strelen
Die ziet er toch helemaal niet lekker streelbaar uit? Daar streel je meteen een deuk met kreukels in.

Of gaat het om de inhoud van dat pak, hoor ik zo’n rol papier te strelen?

En als ik dat zou doen, wat dan? Wat is de functie van het strelen van een rol wc-papier? Is dat lekker zacht voor mijn handen of vindt die rol het fijn om gestreeld te worden?
Om de verwarring compleet te maken staat in het hoekje van de verpakking “kussen zacht”. Ook al zo’n vage opmerking die ik niet kan plaatsen. Dat houdt toch hopelijk niet in dat het papier zachte kusjes aan me geeft tijdens het gebruik? Zou Page wel enig idee hebben waar ik (en volgens mij vrijwel iedereen) dat toiletpapier voor gebruik?

Het laat me maar niet los, dat “streel me” en “kussen zacht”. Wat moet ik strelen en hoe moet ik het woord kussen uitleggen?
Voor de zekerheid wacht ik nog maar even voordat ik het ga gebruiken

Er staan niet alleen mooie bloeiende sierplanten en enkele gangbare kruiden in onze tuin, nee, sinds kort verbouwen we ook onze eigen groenten en fruit! Yeah, back to the roots! Lekker alternatief in de grond wroeten, voor dag en dauw in overall of tuinbroek en groene rubberen laarzen over het veld lopen om de jonge aanwas te inspecteren, irrigatiesystemen aanleggen, zaaien, uitplanten, snoeien, oogsten, overleggen met andere groenten- en fruittelers uit de regio en dan, na maanden zwoegen, voldaan genieten van ons zelf geteelde eten wat op tafel staat.
Nou ja, bij wijze van spreken dan. In werkelijkheid bestaat de eigen teelt uit enkele schamele plantjes waar net genoeg vanaf komt om, na de oogst eerlijk samen te delen, ieder een handjevol eetbaar spul te krijgen.
Maar dat neemt niet weg dat we reuzentrots zijn op de opbrengst . Hier zie je bijvoorbeeld enkele overheerlijke radijsjes uit eigen tuin (en dit is slechts een kwart van de verwachtte totale radijsoogst, kun je nagaan wat ons nog te wachten staat!)

Ik heb ook al vijf kleine sperzieboontjes zien hangen die komende weken verder door zullen groeien, als er geen insectenplaag komt of de vogels ons te snel af zijn.

Het enige waar we eigenlijk van kunnen blijven eten zonder dat het opraakt zijn frambozen. De zes meter brede frambozenstruiken hangen ieder jaar weer door van de enorme hoeveelheid vruchten die eraan groeien.

Met de aardbeien schiet het nog niet erg op. Als ik zo naar de afmeting van de plantjes kijk vrees ik dat we daar dit jaar nog niet van kunnen eten.

Ik noemde ze drie dagen geleden al even als één van de vele soorten planten die we in de tuin hebben staan, de slaapmutsjes. Deze plantjes bloeien de hele zomer onafgebroken en ieder piepklein plantje groeit uit tot een wilde bos vol met gele bloemetjes. Ze zaaien zich explosief uit en voor je het weet staat je hele tuin, die van de buren, terras, tegelpad en het gazonnetje vol met slaapmutsjes .
Het grappige van de slaapmutsjes is dat de bloemen open gaan zogauw het licht wordt en ’s avonds, of als het donker wordt door zware bewolking, zich weer sluiten. Ook bloemen die binnen in een vaasje staan reageren iedere dag opnieuw op het licht van de kamer.

Van de felle intense zomerse kleuren en de vrolijke uitbundige bloei van deze planten word je vanzelf vrolijk. Toch?

Ik houd van een lucht met wolken. Een strak blauwe lucht zonder enige wolk lijkt iets te missen, is te leeg, te kaal. Wolken maken de hemel spannend, levendig, fleurig, bijzonder en boeiend om naar te kijken. Het samenspel tussen de wolken en zonnestralen is oogstrelend, zo eindeloos mooi dat je nauwelijks kunt stoppen met kijken. De zon lijkt de hemel tot leven te wekken door het spel van licht en donker, het laat randen en bolle delen van de wolken oplichten en geeft de dieptes schaduw. Het zonlicht kleurt de wolken en de hemel in prachtige tinten.

Ieder moment van de dag dat zon en wolken aanwezig zijn heeft zijn charme maar ’s morgens vroeg als de zon opkomt en bij zonsondergang zijn de kleurschakering en intensiteit het meest extreem.

Vanuit de achtertuin, twee keer de wolken bij zonsopkomst

en twee keer wolken bij zonsondergang

Het is me wat, de zorg voor een jonge gewonde kauw. Na een flitsende start waarin hij met de dag vooruit ging en zichtbaar opknapte, gedraagt Voske zich de laatste dagen wat ziekjes. Hij oogt anders, is schuwer geworden en reageert zonder reden soms zo paniekerig dat hij springend en fladderend tegen de muur en het gaas aanbotst. Daarna hijgt en kucht hij op een raspende manier. Het verliezen van zijn geknakte en beschadigde veren helpt natuurlijk ook niet echt mee om er blij en fit uit te zien.
Als ik bij hem ga zitten om even samen te kletsen, kijkt hij me met zijn kraaloogjes heel beteuterd aan. Daarna springt hij weer op zijn schommel en gaat blij een uurtje vrolijk schommelen.

Ondanks dat hij goed eet, enorm schijt (dat schijnt een goed teken te zijn) en veel schommelt, maak ik me zorgen om hem. Dat angstige paniekgedrag en dat hijgen en kuchen had hij eerst niet. Hij fladderde wel weg als we de ren schoonmaakten maar niet zoals nu en al zeker niet zonder dat er een aanleiding is.
Ook lijken die kale plekken op zijn linkervleugel niet te genezen en ik vrees dat hij zich daar verder verwond tijdens dat panische gefladder .

Zijn kale vleugeltje:

Wat hij wel heeft bereikt door zijn panische gefladder is dat hij vandaag de top van de buxusstruik voor het eerst bereikte!

Ik ben gek op onkruidachtige planten. Planten die gewoon ieder jaar door de hele tuin verspreid terugkomen, in steeds grotere aantallen. Planten met veel zaadjes die door de wind uitgewaaierd worden en ook altijd uitkomen. Vingerhoedskruid, Lupinen, Toortsen, Slaapmutsjes, Teunisbloemen, dat soort werk. Grote kleurige bloeiers waar je geen omkijken naar hebt.

We hebben dus, tussen de gewone nette voorspelbare planten die je in je tuin hoort te hebben, vrij veel van dat soort planten staan. Het vreemde is alleen dat ze ongelooflijk hoog worden, veel hoger dan normaal. Zo wordt vingerhoedskruid hier minimaal twee meter hoog, ze benaderen bijna de zonnenbloemen. Ik denk wel eens dat wij niet de originele vingerhoedskruid maar de variant langevinger-hoedskruid hebben . Ook de toortsen halen die hoogte regelmatig. Gelukkig hebben we een vrij hoge tuin . Aangezien de stengels waar de bloemen in komen te zwak zijn voor die hoogte, ontstaan er op een gegeven moment allerlei leuke vormen in. Ze groeien bijvoorbeeld de eerste meter recht omhoog en de tweede meter hangt horizontaal. Of er komen knikken in, stukje omhoog, dan een bochtje naar links, vervolgens weer verder omhoog, bochtje schuin naar rechts. Alles is mogelijk. Zelfs als ze bijna uitgebloeid zijn groeien ze gewoon door. Zo staan/hangen er planten tussen met een lange lege uitgebloeide stengel waar helemaal op het eind nog twee zielige overgebleven vingerhoedskruid-bloemetjes in zitten. De meeste van deze planten moeten nog in bloei komen maar enkele vroege exemplaren kronkelen al gezellig rond.

En zoals nog net te zien is op de foto van de toortsen: de frambozen zijn rijp!

Wat is het vandaag toch eigenlijk fantastisch lekker weer! Er hangen donkergrijze wolken in de lucht, het waait en regent af en toe behoorlijk en op die donkere momenten ziet het er zo herfstachtig uit dat het automatisch knus voelt om binnen te zitten. En dan ineens, terwijl je het helemaal niet verwacht, komt de zon tevoorschijn en brengt een kwartiertje stralende vrolijkheid
Daarna trekt de blauwe lucht weer dicht en valt de zoveelste malse bui. Ideaal weer dus om lekker lui languit voorzien van koffie en snoep een spannend boek te lezen. De zonnige momenten duren net lang genoeg om een rondje door de tuin te lopen en alle kleurige bloemen te bewonderen (en er een aantal te plukken om binnen neer te zetten) die met het warme natte weer van de laatste dagen volop in bloei zijn gekomen.
Zoals bijvoorbeeld deze kleine witte bloemetjes

Vandaag is zo’n typische dag waarop nog geen spoortje weblog-inspiratie naar boven is geborreld. Misschien speelt mee dat ik een heel spannend boek aan het lezen ben. Echt zo’n boek wat me steeds lijkt te roepen om verder te lezen.

Vaak is het zo dat toegeven aan de drang om zo snel mogelijk het boek uit te lezen ervoor zorgt dat de creativiteit snel en spontaan weer losbarst. Vanuit die gedachte dwing ik mezelf dan maar om verder te lezen, dit alles uiteraard puur om de inspiratie kans te geven weer volop naar boven te komen natuurlijk .
Want meer dan deze tekst met bijpassend zelfgemaakt inspiratieloos illustratie plaatje om aan te geven hoe weinig inspiratie ik nu heb, komt er momenteel niet uit…

Sinds de digitale klokjes vind ik sommige tijdstippen leuk om te zien. Niet dat uitgerekend die minuten anders zijn dan de overige minuten van de dag maar gewoon omdat het vier-cijferige getal er zo grappig uitziet. Dan kijk je op je klok, wekker, magnetron, oven, koffiezetter of waar ook maar een digitaal klokje op zit, en zie je ineens iemands postcode, deel van een telefoonnummer, verjaardagsdatum of pincode. Het leukste vind ik oplopende cijferreeksen. Die zijn maar drie keer per dag te zien en het is altijd maar toeval of je uitgerekend die minuut op een digitaal klokje kijkt. Speciaal voor diegenen die dit ontzettend leuke tijdverdrijf niet kennen en daarom nog nooit het plezier van het zien van een oplopende cijferreeks ervaren hebben, hier de fotootjes:

En als ik dan toch bezig ben, ook maar meteen de datum van vandaag erbij:

Goed opletten want het is zo weer 12:34 uur!