Madeleine's foto-weblog

De kamer waar ik zo’n beetje de dag doorbreng, wordt opnieuw behangen. Het begin is gemaakt en gisteren zijn er al twee hele banen tegen de muur aan geplakt, yeah! Geen slecht resultaat voor een eerste dag

Speciaal voor iedereen die ook zo verliefd is op onze rode dozenliefhebber, nog een paar oude fotootjes van ons boefje

Groot feest was het voor dikkie toen we laminaat gingen leggen. De vreugde begon al voor het eerste pak laminaat uitgepakt was. Die dag hadden we namelijk eten bij de chinees gehaald en om te zorgen dat je al die bakken met eten makkelijk kunt vervoeren gebruiken ze een klein doosje voor de stevigheid. Al heeft zo’n chineesdoos niet helemaal de juiste maat, het ligt prima. Helemaal als het kleine doosje op een andere doos voor al de laminaat dozen staat :

Daags daarna begon de pret voor hem pas echt. Lege laminaatdozen zijn onweerstaanbaar:

Toch hoeft het voor hem niet altijd een doos te zijn. Ook een dun A4-tje van karton is een lekkere ondergrond om op te liggen:

En als er geen dozen of stukken karton voor handen zijn, vermaakt hij zich ook prima door gewoon een beetje gek te doen terwijl hij op de grond ligt:

Mario heeft nieuwe schoenen. Niet dat dit nou echt belangrijk of bijzonder is of een onderwerp om een foto van te plaatsen. Maar … nieuwe schoenen houdt in dat er een nieuwe schoenendoos in huis is
Dus….

Het was even passen en meten en onze dikkerd had er wel een paar rondjes wringen voor nodig maar uiteindelijk paste hij er vanavond precies in, al moest hij de zijkanten een beetje naar buiten duwen om plaats genoeg te hebben

Momenteel is hij weer gezellig mee naar boven gewandeld en ligt hij lekker op de overloop tegen de krabpaal aan, met zijn voorpoten op zijn krabkartonnetje en zijn lekker ruikende knuffelzakje met kattekruid bij zijn achterpoten.

Heerlijk zo’n tevreden kater

Owowow, wat ben ik blij dat we gistermiddag naar het bos zijn geweest om foto’s te maken. Vandaag is het bewolkt en ziet het er buiten grijs uit. Juist de sprankelende zonnestralen die op verkleurde bladeren schijnen maken herfstfoto’s zo prachtig van kleur. Om deze grijze dag wat op te vrolijken nog een paar zonnige foto’s van gisteren:

Gisteren was de lucht zo open dat er een paar zonstraaltjes doordrongen in dit donkere vochtige hoekje waar natuurlijke een paddenstoel stond.

Ook door de al kalende bomen kwam nog zon en zo werden deze blaadjes in het volle licht gezet.

Niet in de zon maar wel mooi, de rand van een omgevallen paddenstoel (nee, ik heb de paddenstoel niet zelf omgeduwd, hij lag al omver toen ik hem zag )

Het is vandaag adembenemend mooi buiten. Zon, stralend blauwe lucht en schitterend gekleurde bladeren aan de bomen. Ik kan een heel verhaal proberen te schrijven hoe mooi het is maar volgens mij zijn er nauwelijks woorden te vinden die weergeven hoe prachtig het er buiten uitziet dus probeer ik het maar niet te beschrijven. Ik ben gewoon sprakeloos en geniet in stilte van al het moois.

Pas geleden wilde Mario nieuwe foto’s van zijn oude Philips buizenradio’s gaan maken, foto’s waar alleen een radio op staat zonder storende of rommelige achtergrond. Een plekje zonder uitzicht op rommel is hier in huis niet eenvoudig te vinden *kuch* vandaar dat hij een stellage met egale achtergrond maakte
Na enige creativiteit stond alles klaar om te beginnen; de juiste achter- en ondergrond, statief, camera, extra accu en lampen, hij was er klaar voor. En dat betekent natuurlijk koffietijd!

Nu hadden we kunnen weten wat we aan zouden treffen als we de camera daar midden in het zicht lieten staan. Ons meisje wil namelijk dolgraag fotomodel worden en telkens als ze een fototoestel ziet begint ze te poseren. Toen we na de koffie terugkwamen lag ze al geduldig te wachten op de fotograaf, helemaal klaar voor een fotosessie met haar als onderwerp.

Een poezenpoot is snel gevuld en na een paar foto’s en veel complimentjes hoe mooi en fotogeniek ze is liep ze voldaan en tevreden spinnend weg. Tijd voor het echte werk maar nog voor de eerste radio neergezet kon worden kwam echter ons volgende model al aangewaggeld. Ook hij ging keurig liggen poseren.

Tja, nu zit alles dus onder de kattenharen, hebben we wel foto’s van de katten maar nog niet van de buizenradio’s

In ons voortuintje staat een hangberkenboom die altijd vol met vogels zit. Een ideaal plekje natuurlijk want van daaraf is het maar een klein stukje naar de achtertuin waar we de rondvliegende vogeltjes altijd voeren Ieder voorjaar hebben we in die boom wel nestjes van duiven of kauwen. Nu de bladeren wat minder dicht worden ontdekte ik dat de boom ook in dit jaargetijde de thuisbasis is voor een duivenkoppeltje.
Hier zitten ze lekker warm tegen elkaar aan in hun nestje:

Ziet er ontzettend lief uit, toch?

Ik heb al eerder verteld dat Voske enorm geïnteresseerd is in overvliegende vogels. Hij bestudeert en imiteert alle vliegbewegingen van die vogels nauwkeurig. Naarmate zijn veren groeien wappert hij steeds krachtiger mee bij elke overvliegende vogel die hij ziet.

Ondanks de vele uren oefenen en zijn enorme inzet lukt het hem nog niet om ook echt op te stijgen of in de lucht te blijven. Wat wellicht meespeelt bij zijn opstijgprobleem is dat hij zich vrijwel altijd stevig met zijn klauwen vastklampt aan de tak op het moment dat hij met zijn vleugels begint te wapperen
Dit alles heeft hem er niet van weerhouden om afgelopen week een nieuw persoonlijk record te vestigen: maar liefst anderhalve meter ver voordat hij zijn buiklanding op de kippen maakte (aangezien het landen nog niet lukt heeft hij, slim als hij is, al wel door dat hij zachter landt als hij zich op de kippen werpt dan wanneer hij rechtstreeks op de grond neer komt). Om die anderhalve meter te bereiken moest hij wel vanaf een hoogte van ruim een meter afzetten en zich dan schuin naar beneden storten, dat hij uitgerekend bij zijn winnende vlucht harde rugwind had hielp misschien ook een beetje

Zijn zwarte veren hebben een prachtig gekleurde gloed. Het zwart krijgt in het daglicht een schitterende diep blauwgroen-roodbruine glans. Het is nauwelijks op foto’s te krijgen maar hier is het een beetje zichtbaar hoe mooi hij van kleur is (sprak de trotse ‘moeder’ )

Vandaag heb ik ze dan eindelijk gevonden: rood met witte stippen:

een elfenbankje:

en nog meer moois, een grote zwarte paddenstoel:

Ook al is deze wit, de stengel loopt zo mooi door in de hoed dat ik hem, ondanks de ietwat saaie kleur, toch erg bijzonder vind:

Mijn dag kan niet meer kapot

Op strooptocht in de tuin ontdekte ik nog veel meer paddenstoelen. Onder en tussen de planten staat het vol met kleine en grotere paddenstoelen

De rood-met-witte-stippen-paddenstoelen zijn nog steeds onvindbaar. Ik wacht even af of ze nog verschijnen, anders zit er niks anders op dan een tube verf mee naar buiten nemen en zelf de bruine paddenstoelen van een vrolijk rood laagje met witte stippen voorzien

Onze twee katten, van oorsprong stadskatten, hebben in de loop der tijd al echte plattelandskatten-trekjes gekregen. Ondanks de vlees- en vismenu’s uit pakken en zakken is hun lievelingseten vers geplukt gras uit eigen tuin. Het enige wat ons dikkerdje nog lekkerder vindt is een vers gekookt visje maar een handje vol met gras staat zeer kort daarna op de tweede plaats in zijn smul- en smikkel-top tien.

Om de winter door te komen (euh, even speciaal voor de stadsmensen: als het koud is groeit buiten het gras niet ) hebben we ook altijd wel een potje kattengras staan waar ze van kunnen eten. Dat kattengras groeit precies zoals het hoort flink door en doet het prima binnen. Alleen vinden de katten het maar niks, blijkbaar smaakt het lang niet zo lekker als echt origineel gewoon gras uit de achtertuin en ze gooien dan ook al hun charmes in de strijd om me zover te krijgen dat ik ’s winters net zolang buiten blijf zoeken tot ik ergens nog een vergeten en overgebleven polletje gras gevonden heb.

Gelukkig staat er nu nog volop gras en als ik buiten ben pluk ik meestal meteen wat gras. Vooral onze rode boef zit elke keer als ik buiten ben al reikhalzend en luid miauwend bij de deur te wachten. Op het moment dat ik binnenkom waggelt hij zo snel hij kan naar het vaste plekje waar hij altijd het gras wil eten en gaat het woest met bijbehorende grom en smakgeluiden te lijf.

Dat het gras ook te eten is als het op de grond of in een bakje ligt, zoals ons meisje prima onder de knie heeft, snapt boefje niet. Bij hem moet het vastgehouden worden en het liefste ook nog op de juiste hoogte, anders zit hij er alleen maar droevig naar te kijken en aan te ruiken zonder te begrijpen dat hij het gewoon op kan eten. Ach, het gemis aan verstand compenseert hij met zijn aandoenlijke klunzigheid zullen we maar zeggen

De herfst begint langzaam zichtbaar te worden. Hoewel de meeste bomen nog groen zijn, zitten er al takken tussen met bladeren die aan het verkleuren zijn. Als de zon schijnt en die gele blaadjes daardoor oplichten, geeft dat een schitterend effect.

Door het vochtige herfstweer van de afgelopen weken groeien er ook al een aantal soorten paddenstoelen hier in de tuin en in de omgeving. Helaas heb ik nog geen rood-met-witte-stippen-paddenstoel gevonden (en dus ook geen kaboutertjes gezien ) maar wel de gewone witte en bruine paddenstoeltjes. Maar, ook die zijn leuk om te bekijken:

Voske is gek op badderen en zolang de buitentemperatuur goed is en het nog niet vriest staat er continu een gevuld badje water voor hem klaar. Badderen houdt bij Voske niet alleen in dat hij zichzelf wast, hij spettert zo erg dat het lijkt of hij probeert de hele omgeving schoon te spoelen. Ook al zat ik vanmiddag buiten de kooi en was er meer dan een meter ruimte tussen het badje en de plek waarvandaan ik de foto’s maakte, ik werd behoorlijk nat van de rondvliegende druppels

Hij heeft een vast badritueel waar hij zelden van af wijkt.
Eerst gaan de oogjes dicht

en dan duikt hij koppie onder

Tussendoor neemt hij de tijd om even bij te komen van het gespetter en laat hij zich drogen in de zon.

Ondertussen worden ook de oortjes schoon gepeuterd:

En vervolgens springt hij met veel pret en geluidjes van plezier terug in het water om nog even na te spetteren