Madeleine's foto-weblog

Nadat ik pas geleden uitriep dat ik wilde ‘leeren teekenen’, ben ik begonnen met het serieuzer lezen van het cursusboek. Ik ben zelfs begonnen met het maken van de opdrachten, jawel
Al lang vind ik tekenen en schilderen fantastisch leuk om te doen, ik zou het zelfs een hobby van me kunnen noemen. Ik heb alleen één toch wel tamelijk groot probleem bij deze hobby; ik kan niet tekenen of schilderen. Ik doe zomaar wat en ga dan net zo lang door en probeer van alles uit om het zo goed mogelijk te laten lijken. Meestal mislukt het dan toch en stop ik tijdelijk, totdat ik weer zin heb in een nieuwe poging iets te maken . Door het gemis aan ervaring, kennis, talent en al wat je nog meer nodig hebt om iets moois te kunnen maken, valt zo’n 98 procent van de ideeën die ik heb af, simpelweg omdat ik ze niet kan realiseren.
Door me nu (eindelijk eens) te richten op het oefenen en leren in plaats van meteen een compleet idee voor een schilderij met allerlei moeilijke onderdelen en details uit te werken, hoop ik het een beetje onder de knie te krijgen en te ‘leeren teekenen’ .

Vol goede moed begon ik aan les 1. De eerste paar opdrachten waren zelfs voor mij nog wel te doen, kriebeltjes maken met penseel en inkt om de druk van je hand op het papier te verkennen, het tekenen van de contouren van zes voorwerpen die precies op ooghoogte staan en silhouetten maken van dezelfde op ooghoogte geplaatste objecten. Nou, dat ging nog wel lekker en het vertrouwen dat ik het nu dan echt ga leren groeide per tekening
Bij de opdrachten daarna werd het ineens een stuk moeilijker. De voorwerpen moesten lager geplaatst worden zodat er diepte zichtbaar werd en het perspectief mee ging spelen. Omdat ik het toch echt wil leren en hier al tegen de mij o zo bekende problemen aanliep, beperkte ik me niet tot de verplichtte zes voorwerpen maar nam me voor net zolang door te gaan met oefenen tot ik het gevoel had dat ik dit redelijk beheerste. Ondertussen heb ik de halve inboedel getekend en gaat het steeds beter om de juiste vormen met diepte op papier te zetten. Het ging dus eigenlijk wel lekker, tot ik dit ’leuke’ erfstuk met sentimentele waarde klotevaasje ging tekenen .

Geen idee waarom uitgerekend dit klereding maar niet wil lukken. Dan maak ik het weer te smal, dan te lang of te bol, bij elke poging mankeert er wel iets aan de onderlinge verhoudingen . Het rare is dat moeilijkere objecten wel lukten en dat je dan zou denken dat dit stomme takkevaasje niet veel problemen op zou leveren. Onderhand kan ik het teringvaasje niet meer zien en ik zou het met liefde uit het raam of tegen de muur aan keilen (aan de deukjes te zien die er bovenin zitten heeft iemand dit vroeger volgens mij al ooit gedaan en ik begrijp heel goed waarom!). Maar ja, ik wil ook leren tekenen. Ik blijf er daarom mee doorgaan en moet en zal dit onooglijke trutvaasje kloppend en goed lijkend op papier krijgen, al kost het me al mijn papier en potloden, ik geef het niet op. O zo! Grrrrrrr

Hè, dat moest er even uit geloof ik

Schreef ik pas geleden nog dat onze kipjes geen puberstreken hebben, nu moet ik die woorden terugnemen. Truus (of Toos, we halen ze nogal eens door elkaar) is broeds. Al twee dagen zit ze als een heuse moederkloek op het nestje eieren. Geen moment gaat ze ervan af, de hele dag ligt ze vol overtuiging de gelegde eitjes warm te houden.

Als onervaren ouders van een puberkip keken we het eerst even af. Misschien was het slechts een bevlieging van een dag of twee en zou het vanzelf over gaan. Maar net besloten we toch maar om de eieren onder haar uit te graaien (morgen is het immers omeletdag en we willen de pan wel vol hebben ). Meteen na het weghalen van de eieren stond ze op en verliet het binnenhok alsof ze doorhad dat haar taak erop zat. Eenmaal buiten haalde ze snel de opgelopen eet-achterstand in.
Dat hadden we goed, snel en doeltreffend opgelost vonden we zelf Totdat ze een kwartiertje later terug het binnenhok inliep. Nu ligt ze onverstoorbaar het hooi uit te broeden.
Hebben wij weer, een kip met puberstreken

Te leuk om niet te laten zien; Zeno gisteravond terwijl hij uit ligt te buiken van zijn visje :

Joepie, jippie, tralala en hoihoihoi, ik ben voorzien van een nieuwe kaartlezer

Nu kan ik de beloofde foto’s van Voske laten zien:

Wat een mooie grote stoere vogel is het geworden hè. Best wel een verschil met dat kleine zielige hongerige en gewonde pluizenbolletje van afgelopen zomer. Ik ben zo trots als een kauw, euh, pauw op hem

Helaas, geen van de manieren om de foto’s van de camera naar de pc over te zetten werkt momenteel . Het blijft dus nog even wachten op foto’s van Voske (ik ben zelf ook wel benieuwd naar die foto’s). Maar ongetwijfeld zal er heel snel een oplossing voor dit euvel gevonden (gekocht) worden

Een leuke oude foto van Voske als klein vogeltje om het leed te verzachten:

Ik keek vanmorgen naar buiten en zag dat het alweer gesneeuwd heeft. Voor de zoveelste keer is alles bedekt met zo’n dun miezerig laagje sneeuw van een centimeter of twee. Dit uitzicht heb ik nu al zovaak gehad de afgelopen weken dat ik helemaal geen zin heb om alweer foto’s te maken van wit besneeuwde planten, sneeuwvlokjes die op de blaadjes of takken liggen of andere winters ogende taferelen. Vandaag dus géén sneeuwfoto’s!

Om dan ook maar meteen een flinke tegenstelling te zoeken qua kleur, was Voske met zijn zwarte veren de klos als onderwerp voor vandaag Ik heb net dus een aantal verse foto’s gemaakt zodat jullie kunnen zien dat hij alweer wat volwassener is geworden. Natuurlijk wil ik die foto’s dan ook hier plaatsen, daarvoor heb ik ze immers gemaakt. Alleen…….nou doet de pc raar. Niet een beetje raar maar zo raar dat ik de foto’s die ik net gemaakt heb ook zelf niet eens kan zien

Tja…, euh…, het gaat dus goed met Voske en ik hoop dat later vandaag alsnog de foto’s volgen zodat jullie ook kunnen zien dat het goed met hem gaat
(Jajaja, vrouwen en techniek, ik weet het )

Ze (wie die ‘ze’ dan ook mogen zijn) zeggen vaak “wie vogels heeft, heeft ook muizen”. En weet je, ‘ze’ hebben gelijk.

Nou is het vinden van muizen en muizensporen niet helemaal nieuw voor ons. Door het vele voeren van de vogels aten er altijd al muizen mee die daarna met volle buik in het schuurtje een lekkere slaapplaats zochten. Bijna iedereen hier in de buurt heeft wel een paar dieren buiten lopen: schapen, geitjes, verschillende soorten vogels waaronder natuurlijk kippen en regelmatig staat er twee tuinen verder een pony. Eten en schuilplaatsen in overvloed voor de lokale knaagdieren.

Maar sinds we Voske en de kippetjes hebben is de muizenpopulatie bij ons in de tuin toch wel heel erg flink toegenomen Het leuke van muizen is dat ze schitterende gangenstelsels graven. Zo vind je in en rond de ren allerlei prachtig gemaakte ronde gaten die naar hun nest leiden.

Heel slim van die beestjes natuurlijk om het nest zo dichtbij het eten van de kippen en Voske te maken

Diezelfde ‘ze’ beweren ook dat katten muizen vangen maar deze uitspraak gaat bij ons niet op. Die twee luie slaapkoppen van ons worden niet echt actief van muizen waar ze eerst een hele tijd achteraan moeten jagen en waar ze moe van worden.

Nee, eten hoort voor hen in een bakje te zitten en niet weg te rennen. De enige muizen waar ze nog wel eens achteraan willen rennen zijn vrolijk gekleurde speelmuizen die tenminste rekening houden met hun luie aard en dus netjes blijven liggen wachten tot één van de katten zo’n muisje te pakken heeft

Ik kan er niks aan doen maar ik vind het maar een rare winter dit jaar. Dan vriest het weer een week, de week erop gaat de temperatuur omhoog, schijnt de zon en verschijnen de eerste groene blaadjes en krokussen, voor je goed en wel alle nieuwe sprietjes en blaadjes ontdekt hebt gaat het weer vriezen en nu sneeuwt het weer voor de zoveelste keer deze winter. Maar al vind ik het dan een rare winter, het is in ieder geval wel afwisselend

Vandaag dus verse sneeuwfoto’s.
Rechtsonder de yucca zie je nog net de gele stipjes van de krokusjes:

Sneeuwvlokjes op een blaadje van de laurierstruik:

En nu ben ik zolang bezig geweest met het uploaden van de foto’s dat ondertussen de zon alweer schijnt en de sneeuw bijna gesmolten is. Het bewijst maar weer eens hoe afwisselend het weer is

Al een hele tijd was ik op zoek naar het boek ‘De Nag Hammadi geschriften deel 2’. Deel 1 had ik al en toen ik dat kocht was deel 2 niet leverbaar. Deel 2 werd op dat moment herdrukt dus ik wachtte geduldig af. Ik hield de internetsites in de gaten of het al weer bestelbaar was maar het bleef akelig stil. Tot korte tijd geleden. Toen las ik dat deel 2 niet meer zoals eerst in een mooie uitgave met fatsoenlijk papier gedrukt zou worden maar op dun ‘telefoonboekpapier’. De delen zouden ook niet meer los verschijnen maar samen, op dat vreselijke papier dus, in één band.

Het enige wat overbleef was zoeken of ergens in een boekhandel of bij iemand thuis nog de oude stevige en mooie uitgave van deel 2 lag. Maar helaas, ook die poging leverde niets op. Hoewel veel sites van boekwinkels aangaven dat ze het boek nog hadden liggen, bij een poging het te bestellen kwam telkens alsnog de melding dat het niet meer leverbaar was.

Maar op dat moment kwam ‘Super-Stefan’ in beeld
Hij ging op zoek, mailde met winkels en met de uitgever en tadaaaaaaaa:

De uitgever had nog een gloednieuw exemplaar van de oude uitgave liggen. Gisteren kwam Super-Stefan hem brengen en nu ligt het boek hier

Kijk eens hoe mooi het eruit ziet als beide delen naast elkaar liggen.

Juweeltjes zijn het.

Dit is echt veel mooier dan zo’n nieuwe dikke paperback met flapperkaft, gedrukt op doorschijnend dun papier waardoor je de tekst nauwelijks kunt lezen en je al scheurtjes in het papier krijgt als je een keer iets te hard uitademt.

Ondanks een enorm optimisme en vertrouwen dat het vanzelf wel over zou gaan, ziet het er nu toch naar uit dat ik even een paar dagen geen foto’s en updates kan plaatsen
Ik voeg me dus weer bij Spooky terwijl de antibiotica z’n werk doet.

Maar met een zak crispy M&M’s, twee zakken drop, een spannend boek en een grote pot koffie erbij is dat goed uit te houden

Tijd om weer eens een foto van “onze Voske” te laten zien!

Hoe ik ook probeer om Voske in wat afwisselende poses op de foto te krijgen, het lukt de laatste tijd nauwelijks. Net zoals er een vogel bestaat die de naam “boomklever” draagt, heb ik wel eens het idee dat Voske in werkelijkheid een “gaasklever” is in plaats van een kauw. Nadat hij de eerste maanden vrijwel de hele dag op zijn schommel zat, lijkt hij tegenwoordig wel vastgegroeid met het gaas

Maar gelukkig ging hij ook even in de zon zitten:

De kippetjes leggen ondertussen goed door. We sparen de eitjes die ze gedurende de week leggen op en ieder weekend maken we daar een overheerlijke grote omelet uit eigen tuin van
Dit is de opbrengst van deze week die we straks naar binnen gaan schuiven :

…woorden overbodig

Via een erfenisje (ja joh, ik erf fantastisch leuke spullen ) kreeg ik vier oude tekencursusboeken.

Het zijn drie dunne boekjes (25 bladzijden) en een dik, zelf in elkaar genaaid, boek van een tiendelige schriftelijke tekencursus. Helaas staan er geen jaartallen in de boeken maar gelukkig zat bij die schriftelijke cursus een brief van de ‘persoonlijke leraar’ van de desbetreffende persoon die gedateerd was op mei 1948.

De openingstekst van die schriftelijke cursus is zo motiverend dat volgens mij iedereen die dat leest zin krijgt om te leren tekenen De eerste zinnen (letterlijke tekst):

Een gelukwensch.
Deze eerste les wordt U toegezonden op grond van het feit, dat U een besluit genomen hebt: U wilt leeren teekenen!
Wij nemen aan, dat U na rijp beraad tot dit besluit gekomen zijt. Het voor en tegen hebt U terdege onder oogen gezien. “Zou ik werkelijk talent hebben?” is wellicht de eerste vraag geweest, die Gij U zelf hebt gesteld. “Zal ik er genoeg tijd aan kunnen geven naast mijn overige werk?” Ook daarover hebt u nagedacht.
Tenslotte hebt U een b e s l u i t genomen en tot U zelf gezegd: “Ja, ik wil leeren teekenen!” En daarmee wenschen wij U oprecht geluk.

Dat tekenen niet zomaar een zinloze hobby is wordt een paar zinnen later duidelijk:
Het leven van den mensch wordt rijker en begeerenswaardiger naarmate hij zich het vermogen verovert om zijn gedachten en zijn idealen beter op zijne medemenschen over te dragen. Welnu, door te leeren teekenen gaat U een nieuw uitdrukkingsmiddel tot ontwikkeling brengen, dat in niet geringe mate tot Uw levensgeluk zal bijdragen. U zult hierdoor met enkele lijnen vaak meer kunnen zeggen en Uwe medemenschen beter kunnen overtuigen dan door een uitvoerig betoog.

Meteen daarna gaat de eerste les van start met de “oorsprong en grondslag van het teekenen".

Want:
“De neiging tot teekenen is zoo oud als de menschheid zelve.”
En:
“Het oudste bekende alphabet, het Egyptische, bestond dus zooals men ziet uit een reeks teekeningen, die achter elkander geplaatst zijn.” De conclusie is even later dan ook: “Uw schrift zij de grondslag van Uw vaardigheid in het teekenen!”

Als je die pagina’s doorleest kun je bijna niet anders dan uitroepen: “Ja, ook ik wil leeren teekenen!”
Ik vrees alleen dat er nu geen contact meer mogelijk is met hun leeraar

Het was goed zoeken maar ik heb ze gevonden: de eerste groene blaadjes! Hoewel de meeste planten en struiken er nog kaal uitzien, vond ik na goed rondkijken toch al enkele takjes in de tuin waaraan knoppen of zelfs het begin van nieuwe blaadjes zichtbaar zijn.

Bij de kamperfoelie is de groei zelfs nog verder. Er zitten al behoorlijk veel kleine nieuwe blaadjes aan de takken.

Geen groene blaadjes maar wel lekker genietend van het zonnetje:

En zoals altijd zitten ze dicht tegen elkaar aan

Op sommige momenten lijkt het bijna voorjaar. Zeker als je, vanuit een warme kamer, de zonnige onbewolkte lucht ziet. De hele dag vliegen er zwermen vogels over. Helaas nog geen zomerbrengende zwaluwen maar het is een begin

Onder een plant en tussen het onkruid vond ik paar bloeiende krokusjes. Grote verrassing want ik was natuurlijk alweer vergeten dat er daar nog bolletjes in de grond zaten

Het is schitterend weer vandaag. De zon schijnt, het waait niet en de temperatuur is aangenaam. Zo te zien is het binnen op de vensterbank, in de zon en boven een warme radiator ook erg prettig

Van een middagje zonnebaden kun je een beetje gaperig worden

Ik heb iets nieuws geleerd

Zo, deze twee donkere foto’s ook nog maar even erop knallen

Aardappels en uien:

En een dovende kaars in een oude kandelaar. De kaars was net uitgeblazen en gloeide nog na. Door de lange sluitertijd die nodig was in het donker, licht de gloeiende lont op de foto flink op. Ook is er, als je goed kijkt, nog een dun streepje rook te zien.

Nog iets donkerder en lichter dan de andere twee foto’s:

Eén van Zeno’s speelmuizen:

Omdat ik die hele donkere foto van Voske van 23 januari zo mooi vind, heb ik vanmiddag een beetje zitten spelen met het maken van lichte en donkere foto’s . Dit uiteraard niet door ze gewoonweg te flitsen, overbelicht of onderbelicht te maken maar door een uitgebreid zeer vernuftig ‘gepiel’ met externe lampen, lichtbronnen of verduistering. Zo donker of licht mogelijk waarbij het onderwerp nog net zichtbaar is en een klein randje overloopt in de achtergrond.

Het resultaat: een lichte asbak en een donkere Boeddha

Mijn hele leven gebruik ik al dezelfde puntenslijper. Dit is een stevige staande bakelieten puntenslijper en al zo oud dat het vroeger, toen ik hem als kleuter voor het eerste gebruikte, al een oude via erfenis verkregen puntenslijper was (om maar even te duidelijk te maken over wat voor een gigantische ouderdom ik het hier heb! ). Het model wordt nog steeds gemaakt en verkocht, uiteraard nu in vrolijk gekleurd kunststof in plaats van bakeliet. Het nadeel van dit oude apparaat is dat je er alle potloden mee beschadigt. De tandjes van het mechanisme dat het potlood tijdens het slijpen op z’n plaats houdt, zijn zo sterk en scherp dat elk potlood er na een paar keer slijpen uitziet alsof er een hond op heeft zitten knauwen. Maar dat is dan ook het enige wat er minder prettig aan is. En ach, al die gaatjes kun je natuurlijk ook zien als een ‘persoonlijk tintje’ dat de slijper achter laat . Voor de rest vind ik het nog steeds een fantastisch fijn ding.

Vandaag werd weer eens bevestigd hoeveel slijpsel er in het opvangbakje past. Ik maak dat heel consequent altijd te laat leeg. (Volgens mij ben ik daar niet de enige in en is dat ook de reden waarom die bakjes tegenwoordig doorzichtig zijn ) In tegenstelling tot een gewoon ordinair klein handpuntenslijpertje, is het slijpsel dat hier uitkomt heel fijn, zacht, dun schaafsel met piepkleine krulletjes erin.

Van dichtbij bezien is dat mooie fragiele slijpsel eigenlijk pure kunst! Misschien moet ik voor de zekerheid nog maar even wachten met weggooien en eerst eens informeren of een museum belangstelling heeft in een kunstig hoopje slijpsel