Madeleine's foto-weblog

Verspreid door de tuin staan een aantal teunisbloemen. Geweldige planten zijn dat, onverwoestbaar, altijd vol bloemen en als je ze eenmaal hebt blijf je ze houden, hoeveel je er ook uittrekt

Het leuke van deze planten is dat de bloemen pas open gaan als de schemering inzet. ’s Avonds en bij flink bewolkt weer staat de tuin in korte tijd ineens vol met deze grote gele bloemen. Als je rustig op een stoel gaat zitten kijken zie je de knoppen een voor een openen. Dit gaat niet langzaam zoals bij de meeste bloemen maar de knoppen springen open. Prachtig om te zien

Nieuws verspreidt zich snel, dat merkten we gisteren weer eens. Pas twee dagen geleden maakten we bekend dat we bezig zijn met de voorbereidingen voor ons grote zomercircus en nu al staat de eerste nieuwe circusartiest op de stoep om zich aan te melden.

Nou ja, zo ongeveer dan
Gisteravond vonden we een jonge gewonde tortelduif in de tuin. Ietsje ouder dan Voske vorig jaar was toen we hem vonden. Dit duifje heeft zich zo te zien al even alleen kunnen redden, kon vliegen en zelf eten. Wat er precies met hem of haar gebeurd is en hoe de verwondingen ontstaan zijn weten we niet. Wat wel duidelijk is, is dat de rechtervleugel zodanig is beschadigd dat hij de komende tijd niet kan vliegen. Dat maakt zo’n beestje een (te) makkelijke prooi voor loslopende katten en honden en zonder bescherming heeft hij geen kans op overleven.

Omdat ‘M&M’s Vogelopvang’ nog een leegstaande nood-ren heeft, hebben we hem voorlopig daar maar even ondergebracht. Zo is het beestje beschermd en kunnen we de komende dagen rustig bekijken wat er precies met hem aan de hand is, of de vleugel te genezen is en hoe de verdere conditie van deze tortelduif is.
Goed te zien is dat de vleugel een flinke klap heeft gehad en naar beneden hangt.

Toch lijkt hij er helemaal geen pijn aan te hebben. Hij kijkt vrolijk rond, zelfs als hij de gewonde vleugel beweegt.

Even speelde de gedachte dat we ook van twee gewonde vogels één hele konden maken maar dat idee hebben we toch maar weer snel uit ons hoofd gezet.

Hoewel het geen postduif is maar een tortelduif, zien we grote overeenkomsten met de beroemde en succesvolle vleugellamme duif Gerrit.

Ons kleine vleugellamme duifje heet nu dus Gerrit

Vol trots presenteer ik vandaag de foto’s van Zeno’s circusact!
Hij heeft geleerd om op commando een poot te geven

(kijk dat blije koppie van hem)

Eerlijk gezegd had ik vooraf niet gedacht dat hij dit kon leren. Boefke staat nou niet bepaald bekend om zijn grote intelligentie Tot mijn verbazing bleek hij echter razendsnel door te hebben wat hij moest doen bij het woord ‘poot’. Tot onze nog grotere verbazing snapt hij het zelfs iets te goed; hij geeft namelijk alleen een poot als hij ziet dat hij iets heel lekkers krijgt, voor een lullig snoepje doet hij het niet Maar als hij ziet dat je een stukje vis of gras in je hand hebt dan krijg je het ene pootje na het andere.

Gaaf hè!

Zijn tweede act kon hij al langer maar heeft hij nu verder geperfectioneerd: doodliggen

Zo, bedankt voor jullie geduld weer tijdens het wachten

Door het uitblijven van updates denken jullie misschien dat alles hier al die tijd ook stil ligt maar nee hoor, alleen ik lig maar stil
Mario is druk bezig met het trainen van onze dieren voor het grote niet te versmaden zomercircus! Het is onvoorstelbaar maar het blijkt dat onze beesten heuse circusdieren zijn.

Vandaag onze circuskippen
Hophop op de arm:

Natuurlijk gaat het trainen gepaard met veel beloningen. Elke keer als ze op de arm springen krijgen ze een paar meelwormen.

In de hoogte voeren ze prachtige kunstjes uit:

Is dit geweldig of is dit geweldig!

Morgen foto’s van Zeno’s circusact.

Afgelopen weekend kreeg ik een grote aardbeienplant mèt grote, bijna rijpe aardbeien eraan Jammie jammie, dat wordt smullen!
De nieuwe plant is zo ontzettend groot dat de andere aardbeienplantjes schril afsteken. Voor de duidelijkheid, de oude aardbeienplantjes zijn die kleine groene dingetjes die aan de rechterkant staan van die grote nieuwe plant die nog in de pot staat:

De bodem in Voske’s kooi groeit al aardig dicht. Nu de scharrelende en alles slopende kippen daar niet meer kunnen komen, krijgt het gras en onkruid kans om te groeien. Voske zelf zit nooit op de grond. Hij komt daar alleen als hij een van zijn beroemde buiklandingen maakt maar daarna klimt hij zo snel hij kan via de takken weer omhoog

Een van die stammen die daar op de grond liggen is van een yucca. We dachten dat die stam dood was maar nu groeien er op verschillende plekken ineens nieuwe yuccaplantjes uit. Het wordt een steeds vrolijkere wildernis

De kleine merel die afgelopen tijd zo driftig door zijn vader en moeder gevoerd werd, is nu zo groot dat hij uit het nest is. Voortaan komt hij hier samen met z’n mamsie eten
Hier krijgt hij een van de eerste rijpe frambozen uit de tuin.

Zelf eten van de grond afpikken doet hij nog niet. Hij wacht ongeduldig totdat een van zijn ouders het eten in zijn snavel propt.

In het merelnest wat achter in de tuin in de bospest zit, zijn de jonkies nog een stuk kleiner. Zij hebben sinds kort hun oogjes open. Als ze wakker zijn kun je de twee koppies zien die boven de rand uitsteken

Uitleg overbodig

Het is avond, rustig en stil. Ineens horen we een geluid dat we bijna precies een jaar geleden ook hoorden. Onze eerste gedachte is dat we Voske horen roepen maar meteen weten we eigenlijk al dat dit niet Voske is. Het is het geluid dat Voske maakte toen hij als piepjong vogeltje in de tuin zat en nog afhankelijk was van zijn ouders.

Nieuwsgierig gaan we op het geluid af en ja hoor, we vinden een jonge kauw die net als Voske vorig jaar, te vroeg uit het nest is gevallen. Grote verbaasde ogen kijken ons aan.

Gelukkig zijn beide ouders in de buurt en wordt hij door hen gevoerd en beschermd. Om te laten zien dat hij nog gezond en compleet is showt hij zijn vleugels.

Het valt niet mee om hem achter te laten Hij ziet er zo koddig en aandoenlijk uit met zijn platvoetjes en lange vleugels die nog tot op de grond komen

Het liefste zou ik hem op een veilige plek zetten totdat hij goed genoeg kan vliegen om te kunnen vluchten als er katten of honden op hem af komen. Toch laten we dit kleine vogeltje daar achter. Als we hem zouden verplaatsen is de kans groot dat zijn ouders zich van hem afkeren en daar zijn ze natuurlijk geen van drieën mee geholpen.

Ik hoop dat hij deze voor jonge vogels zo spannende en gevaarlijke dagen beter doorkomt dan Voske vorig jaar en er geen loslopende katten of honden in zijn buurt komen.

Het koppeltje merels dat in de bospest nestelt, heeft het razend druk. Hun eitjes zijn uitgekomen en de jonkies zitten luidkeels te schreeuwen om lekkere voedzame hapjes. Vader en moeder merel vliegen de hele dag af en aan om eten te zoeken waarmee ze hun kroost kunnen voeren. Uiteraard helpen wij hen graag een handje door nu extra veel en gevarieerd vogelvoer buiten te leggen Dat is ook wel het minste wat we terug kunnen doen als dank voor die vele uren die we van hun mooie gezang en grappige gedrag genieten.

Net als Voske zijn ook merels alleseters. Brood, zaad, universeelvoer en meelwormen vinden ze erg lekker. Uiteraard zijn de meelwormen veruit favoriet

Het voeren en ophalen van eten heeft een vast verloop.
Vader merel ziet het eten en komt wormen halen.

Hij propt zijn snavel zo vol mogelijk. Dat valt nog niet mee, op een gegeven moment heeft hij er zoveel in zijn snavel zitten dat er bij elke nieuwe worm wel een andere uit valt.

Als er geen worm meer bij kan gaat hij bovenop het schuurtje zitten om, met volle snavel, zijn vrouw te roepen. Pas als zij er is en zo de overige wormen door hen geclaimd zijn, vliegt hij naar hun kroost om te voeren.

Moeder verzamelt ondertussen haar portie eten.

Als ze samen alle wormen op hebben gaan ze niet zomaar over op brood en zaad. Nee, eerst proberen ze ons zover te krijgen om nog wat extra wormen te voeren

Prachtig om te zien en horen is dat ze continu contact houden en binnen gehoorsafstand van elkaar blijven. Ze hebben een eigen geluidje waarmee ze hun partner op de hoogte houden waar ze zijn, dat ze eten gevonden hebben, of er gevaar dreigt, etc.

Natuurlijk komen er meer vogels af op al dat eten. Zolang er echter meelwormen tussen het andere voer liggen, doen ze hun uiterste best om andere vogels weg te houden. Pas als er geen worm meer te bekennen is staan ze toe dat andere vogels mee-eten.

Helaas lag de server er gisteren een groot deel van de dag uit. Uitgerekend op het moment dat ik onderstaande tekst wilde plaatsen. Een halve dag later dan gepland nu alsnog de feestelijke tekst

Vandaag precies 1 jaar geleden startte ik mijn foto-weblog. En om er maar meteen een cliché tegenaan te gooien: dat jaar is voorbij gevlogen Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik begon en de eerste lezers binnen druppelden.

De eerste weken had ik geen idee welke kant het uit zou gaan. Werd het een serieus fotolog met dagelijks één of twee mooie sprekende foto’s die geen tekst nodig hebben, een weblog met af en toe een foto ter verduidelijking, een mix van die twee of toch iets compleet anders?
Wat ik me ook afvroeg was hoe lang ik het vol zou houden. Was het fysiek realiseerbaar om regelmatig iets te plaatsen, zou ik wel voldoende inspiratie blijven houden om telkens weer een onderwerp te bedenken en zou het wel leuk blijven om te doen? Op die laatste vraag kan ik nu, na een jaar, maar één antwoord geven: JA! Vooral dankzij jullie, posters, mailers en lezers, heb ik elke dag weer plezier in het uitzoeken van foto’s en het schrijven van een bijpassend stukje tekst voor die dag. Dat jullie met zo velen regelmatig terugkomen om te kijken, lezen en af en toe te reageren is onvoorstelbaar. Reacties zijn natuurlijk fantastisch leuk maar ook de stille meelezers vind ik geweldig. Gedurende het jaar is de groep meelezers flink gegroeid. Ik had nooit gedacht of verwacht dat ik met dit log, gevuld met mijn geklets over onze rare, afwijkende maar o zo fantastisch leuke en lieve huisdieren en mijn bewondering en liefde voor de pracht van ‘huis-tuin-en-keuken’ bloemen en planten, meer dan 1000 hits per dag en relatief veel unieke bezoekers zou krijgen.

Hartelijk dank allemaal, jullie hebben een belangrijke bijdrage geleverd aan het bereiken van ‘onze’ eerste verjaardag! Ik weet niet of ik met net zoveel plezier een jaar lang dit log gevuld zou hebben als er nooit door iemand gereageerd of gelezen was.

Om de feestvreugde nog verder te vergroten, een foto van Voske bezig met zijn radio-3-kuiken imitatie