Madeleine's foto-weblog

Er is snoeihard gewerkt gisteren. In één dag zijn alle kozijnen beneden vervangen
De rotte, zachte, hardhouten drempels zijn we kwijt. Uit voorzorg zitten er nu rotbestendig drempels in:

De oude zooi is afgevoerd:

Geen houten kozijnen meer maar kunststof met ‘houtlook’. Dit schijnt zo erg op hout te lijken dat je nauwelijks verschil kunt zien. Nou, ik zie toch duidelijk verschil met hout hoor: houten kozijnen hebben gaten, zachte brokkelige plekken en afgebladderde verf schilfers en dat hebben deze niet

Vandaag werken ze alles af. De vensterbanken en extra latten bij de overgang tussen kozijn en muur worden geplaatst en de naden bij de drempels worden gedicht.
Het wordt alsmaar mooier!

Op een onmenselijk vroeg tijdstip stonden vanmorgen de mensen op de stoep die nieuwe kozijnen komen zetten. Vier stoere mannen die overlopen van energie. Nog voor we koffie ingeschonken hadden, stonden ze al te timmerden en slopen

Het uitbreken zal redelijk eenvoudig gaan. Zo heel erg vast zitten de oude kozijnen niet meer Met name de hardhouten drempels onder de deuren vertonen hier en daar een enkel rot plekje:

De kozijndelen die van vurenhout gemaakt zijn, zijn minder rot dan de stukken hardhout. Hier zit vast een logica achter die ik niet helemaal begrijp

In navolging van Voske en Gerritje, zitten Spooky en Zeno nu ook saampjes op één kamer. Alle speeltjes, de kattenbak, drinken, extra lekker eten en natuurlijk Zeno’s doos zijn meeverhuisd.
Voor de gezelligheid lig ik daar ook nog tussen, met een extra koffiezetapparaat

Gerritje is verhuisd.
Morgen worden er nieuwe kozijnen gezet en de ren van Gerrit staat daarbij in de weg. Aangezien Gerritje in zijn eigen kooi de hele tijd op de grond zit en Voske in zijn ren alleen op de grond komt na een mislukte landing, is de eenvoudigste oplossing om ze (tijdelijk) bij elkaar te zetten. Met een beetje mazzel komen ze elkaar niet eens tegen, dachten we. Vanmiddag is Gerrit dus samen gaan wonen met Voske

Tortelduiven zitten normaal gesproken graag op een hoog punt. In de bovenste takken van een boom of op het puntje van een schoorsteen. Daarom hadden we in het begin naast de takken op de grond, ook een schuine tak in Gerrits kooi gezet waarmee hij de hoogte in kon klimmen. Eigenwijze Gerrit is niet één keer op die schuine tak geweest, hij bleef op de takken die net boven de grond lagen.
Tot vandaag in Voskes ren… Nadat hij even met zijn goede oog rond had gekeken, wandelde hij rechtstreeks naar een van de schuine takken en begon naar boven te klimmen. Elk op een eigen tak bekeken ze elkaar een poosje.

Voske showde Gerrit zijn gespierde rug en vleugels.

Nou, dat maakte indruk hoor
Gerrit beantwoordde deze stoere actie door met een hoge fladdervlucht in één keer vanaf de tak zo in de struik te vliegen.

Gerritje zit nu op zo’n anderhalve meter hoogte. Blijkbaar heeft hij het goed naar zijn zin in die struik want hij is er niet meer uitgekomen.
Draagkracht hebben zijn vleugeltjes niet maar volgens mij kan hij prima naar de voerplank klimmen en fladderen en is het eten en drinken dat we voor hem op de grond hebben gezet helemaal niet nodig.

Om te voorkomen dat de vogels die al mijn zaaiplantjes in de tuin opeten ook het moestuintje plunderen, hebben we daar in het begin een vogelwerend net overheen gespannen. Nou zit er natuurlijk altijd een risico aan zo’n net, er bestaat een kleine kans dat er een vogel in verstrikt raakt. Daarom spanden we het net zo strak mogelijk en dekten we de randen af met stenen en planken. Alle mogelijkheden voor vogels om vast te kunnen raken beperkten we tot een minimum. Dit werkte prima totdat een avontuurlijke merel de aandrang niet kon weerstaan en zich zonder aarzeling vol in het net stortte. Waarschuwingen van ons hielpen niet, net zo min als zeggen dat hij stil moest blijven zitten om niet nog vaster verstrikt te raken . Binnen enkele seconden kon de merel niet meer loskomen en in de paniek die bij hem opkwam wurmde hij zich er alsmaar vaster in.
Snel haalden we een schaar en terwijl Mario de merel vasthiel knipte ik het net om de merel weg. Gelukkig zaten de draden alleen om zijn vleugel en poot en niet om zijn nekje. Desondanks zag het vogeltje eruit als een levende merelrollade.

Voorzichtig ging ik aan de gang om met een nagelschaartje alle stukjes vogelnet zorgvuldig te verwijderden. Mario hield de merel zo vast dat hij niet kon bewegen en er tijdens het knippen geen ongelukken konden gebeuren.

Nu ik de kans kreeg een mereltje van dichtbij goed te bekijken viel me op hoe ongelooflijk dun zo’n vogelnekje is. Onder die uitstaande nekveertjes zat een dun wit ‘draadje’ dat zijn nek bleek te zijn. Het is onvoorstelbaar dat daar eten doorheen kan, laat staan dat ze er hun kop mee overeind kunnen houden.

Zoals veel vogels had ook deze de drang om te pikken naar alles wat eng was. Mario’s vinger was daar ideaal voor

Na een paar minuten waren alle restjes vogelnet verwijderd en konden we controleren of het mereltje geen schade opgelopen had aan deze kamikazeactie. Alles bleek in orde. Het vogeltje vond de aandacht en het gepeuter aan zijn lijf nu wel weer genoeg geweest, hij wilde weg. Zelfs een portie meelwormen om te bekomen van de schrik hoefde hij niet meer.

Toen we zeker wisten dat alles weer goed was met de merel lieten we hem los. Zonder problemen vloog hij naar een veiligere omgeving. En hoewel ik merels schitterende beesten vind en hun gezang adembenemend klinkt, ben ik blij dat hij ongedeerd was. Ik zou het toch wel heel vervelend hebben gevonden als hij zo gewond was geraakt dat hij niet meer zelfstandig kon leven.

Om jullie niet nog langer te laten wachten op een update, nu alvast een foto van het onderwerp van morgen want we hebben weer eens iets meegemaakt.

Gelukkig is deze merel niet ons nieuwe huisdier, hij is weer ongedeerd weggevlogen. Dat komt goed uit want we hebben geen hok meer over. Het bijbehorende verhaaltje komt morgen. Ik ben energie aan het sparen voor het bezoek dadelijk, Stefan komt en dan wil ik natuurlijk wel topfit zijn

Van alle gezaaide zonnebloemen is er dit jaar welgeteld één opgekomen. De laagste score in jaren. Zelfs als ik ze niet zaai hebben we er normaal gesproken meer via het niet opgegeten of weggespoelde vogelzaad dat we buiten strooien voor de vogeltjes. Deze ene zonnebloem is ook nog eens een stuk kleiner dan normaal, het vingerhoedskruid een klein stukje ervoor waar de uitgebloeide stengels nog van staan, komt boven de zonnebloem uit.

Ondanks alles is de zonnebloem wel erg mooi.
Het is zelfs de allermooiste zonnebloem van onze hele tuin

Voske is dol op zijn badje. Meteen als ik het water ververs duikt hij in het water om zich uitgebreid te wassen. Uiteraard gaat dat gespetter gepaard met allerlei kwettergeluidjes en verschillende blije gezichtsuitdrukkingen. Dit baden ziet er zo leuk uit dat ik er foto’s en een kort filmpje van wilde maken om hier op het log te zetten. De moeilijkheid is dat Voske niet meer op de foto wil tijdens het badderen. Misschien is het de puberteit waardoor hij een beetje preuts geworden is. Voske heeft alles in de gaten en hij ziet het meteen als ik mijn camera bij me heb. Slim als ik ben had ik de camera deze keer buiten zijn zicht gehouden. Na het verversen van zijn badje verborg ik me als een echte paparazzi met de camera achter een struikje , ik was er klaar voor.
Helaas, Voske had het toch door. Zie hier de tweestrijd van Voske, wat zal het winnen, zijn zin om in bad te gaan of de preutsheid?

Het badje ziet er erg aanlokkelijk uit

Voske ziet me staan achter het struikje en is ‘not amused’. Je ziet hem denken: “pleur op met die stomme camera en laat me rustig in bad gaan! Ik film jou toch ook niet als je in bad gaat.”

Zal ik in bad gaan of haar pesten door uit het zicht in mijn kistje te gaan zitten?

Eens even rustig nadenken, hoe pak ik dit aan. Ik wil niet op de foto maar ik wil eigenlijk wel nu in bad.

Hmmm, het badje ziet er toch wel heel erg lekker fris en koel en aantrekkelijk uit. Als ik te lang wacht wordt het water weer warm. Maar als ik nu ga word ik in al mijn naaktheid op de foto gezet en ziet iedereen me.

Ik doe het niet! Ik wacht wel tot ze weg is met die vervelende camera. Zo lang blijft ze toch niet wachten.

En inderdaad, binnen vijf minuten nadat ik weg was zat hij heerlijk in zijn badje te spelen Via de camera die in zijn ren hangt kon ik het hele badritueel op mijn monitor volgen. Helaas was het dus ook deze keer weer een privé-show en kan ik er geen foto’s of film van laten zien.

Na vorig jaar een hele zomer pal in de brandende zon zitten, hebben we dit jaar maar eens een mooie grote zweefparasol gekocht. We hebben wel schaduwplekken in de tuin waar we kunnen zitten en die voldeden tot vorig jaar prima. Afgelopen jaar zaten we echter vrijwel niet meer op ons schaduwterrasje. We verkasten de tuinstoelen naar het gras waar de ren van Voske en de kippen staat. Buiten zitten is een stuk leuker wanneer je uitzicht hebt op de capriolen van de buitenbeestjes Hun ren staat in de zon en voor de beesten hadden we wel schaduwplekken gecreëerd, alleen zaten we zelf nog in de hitte, tja prioriteiten stellen hè Maar zo gauw de parasol opgezet is kunnen ook wij beschut zitten Nu hoeft alleen de zon nog maar te gaan schijnen…

Kijk toch eens die pieris, zit er zomaar weer een rood blaadje aan

Het blijft een grappig struikje.

In een kleine opening die tussen de tegels en een rand stenen zit, groeit elk jaar dit onooglijke plantje. Hoewel ik bijna alle bloemen en planten wel iets moois vind hebben, vind ik deze alleen maar foeilelijk. Zo lelijk dat ik hem telkens pas uittrek na de bloei zodat ik wekenlang kan blijven kijken hoe afgrijselijk en inlelijk het is

De tekening van Voske schiet al goed op:

Heerlijk zo’n kat die elke week weer door het dolle heen is als hij een nieuwe doos krijgt