Madeleine's foto-weblog

Onze hangberk is nu bijna kaal.
Het mooie van berkenbomen vind ik de grote hoeveelheid dunne takjes die ze hebben. In de zomer als hangberken vol bladeren staan, krijg je door de neerhangende takken een soort koepel die beschutting biedt tegen zon en lichte regen. Wanneer de meeste bladeren afgevallen zijn, zie je al die dunne takjes veel beter. Als je dan onder de boom staat en naar boven kijkt, lijkt het net of je je onder een heel groot kanten doek bevindt.

Dacht ik enkele dagen geleden nog dat er geen bloeiende planten meer in onze tuin stonden, was ik helemaal vergeten dat het stukje onkruid voor het huis ook nog tuin heet . Vandaag ben ik daar maar eens op zoek gegaan naar een kleurige plant en jawel hoor, ik heb er één gevonden . Aan de voorkant staat een plant op een prachtig uitbundige wijze te bloeien.

De takken zitten vol kleine gele bloemetjes:

Na even zoeken vond ik als bonus ook nog een overgebleven paddenstoel op een houten balk:

Nu begrijp ik ook waarom voorbijgangers naar ons tuintje kijken: niet vanwege al het onkruid, het is vanwege die prachtig bloeiende plant en eenzame paddenstoel

Wat ben ik vandaag weer enorm verwend! Twan, net terug van een zakenreis naar New York, kwam vanmiddag op bezoek. Hij had een volle tas bij zich en daarin zat een heus echt origineel en superzacht New York Yankees T-shirt voor mij!
YEAH!

Alsof dat nog niet genoeg was kreeg ik ook twee zwarte baseball caps met dat geweldig mooie NY-logo :

Dit alles zat uiteraard in het tasje van de ‘official Clubhouse store’

En als klap op de vuurpijl :

Zo, nu lekker languit uitgebreid genieten van al die verwennerij

Hier issie dan, speciaal voor Carol en Hillie, mijn strijkplank

Het is duidelijk geen supersonisch hightech pronkstuk maar een doodgewone stevige ouderwetse strijkplank. Er is nog geen enkel spoortje van slijtage te zien ondanks dat ik hem al meer dan 20 jaar heb. Ik weet niet zeker of dit komt door de oerdegelijke kwaliteit, het fantastisch goede onderhoud of dat het gewoon komt omdat ik hem zo weinig gebruik

Het overtrek is in de loop der jaren trouwens wel een keer vervangen. Omdat deze strijkplank extra breed is, is de collectie passende overtrekken meestal erg beperkt en viel er weinig te kiezen uit leuke motiefjes in blije kleuren.

Het meest intrigerende en mooiste gedeelte vind ik toch wel dat roostertje aan de bovenkant (bij mij hoort de strijkplank met het roostertje aan de bovenkant tegen de muur te staan, anders staat hij ondersteboven).

Dat roostertje vind ik net een uit de kluitengewassen zeepbakje. De belangrijkste functie daarvan is volgens mij, naast die intrigerende schoonheid dan, dat je snel kunt zien wat onder en boven is en of de strijkplank op de juiste manier tegen de muur staat, verder is het nagenoeg nutteloos. De strijkplank is zo groot dat je op zoveel plekken je strijkijzer kwijt kunt dat je dat roostertje helemaal niet nodig hebt. Verder is het niet erg praktisch om er tijdens het strijken even een stoomstrijkijzer op te zetten want dan blijft het strijkijzer flinke stoomwolken produceren.
Het zal duidelijk zijn dat het rooster hier dus vrijwel niet gebruikt wordt. Vandaar ook dat het restantje plakband, dat nog dateert van een van de verhuizingen, er zonder moeite en nog geheel intact op mag blijven zitten

Tja, het is weer eens zover: ik zit zonder inspiratie.
De tuin is troosteloos en nodigt niet echt uit om daar eens lekker rustig met de camera rond te struinen. De beesten zijn allemaal al aan bod gekomen. Blijft over: het weer .

Ook hier vallen de bladeren van de bomen

In de hele tuin is nog één bijna uitgebloeide maar toch nog kleur hebbende bloem te vinden:

En dat was het dan weer voor vandaag

Speciaal voor nipeng vandaag een foto van ‘de vrouw met de gele klompen’. Zoals te zien heb ik zelfs een bijpassend geel rokje

De foto maakt meteen duidelijk waarom ik het liefst zelf foto’s maak. Ik let op het kader zodat je niet van die foto’s krijgt waar lichaamsdelen ontbreken. Maar ach, het ging natuurlijk om de gele klompen, niet om de rest

Ik heb alleen het idee dat klompen mèt hakjes nèt een tikje vrouwelijker zouden staan
Zoiets bijvoorbeeld:

Ik heb net even teruggezocht (reuze handig dit log!) hoe lang we Gerrit nu hebben. Hij kwam op 28 juni de tuin in gewaggeld, nu dus vierenhalve maand geleden. Sindsdien is er eigenlijk weinig veranderd aan zijn gedrag; hij trilt, zit urenlang rustig op hetzelfde plekje en af en toe wandelt hij naar zijn bakjes met eten en drinken. Zijn vaste zitplek is wel veranderd. In het begin zat hij op een tak die net boven de grond ligt. Tegenwoordig heeft hij het iets hogerop gezocht en is hij verhuisd naar de kasseien. Met een klein klimhupje klautert hij van de onderste steen op de steen die er bovenop ligt om vervolgens door zijn pootjes te zakken en lekker te zitten dagdromen.

Gerrit is een makkelijk beestje. Hij vindt alles best, is vrijwel nergens bang voor en als hij al eens iets hoort of ziet wat hij eng vindt dan draait hij zich gewoon om zodat hij met zijn blinde kant naar die boze buitenwereld zit om vervolgens weer door zijn pootjes te zakken en rustig verder te dromen .
Ook qua eten is hij erg makkelijk. Hij eet alleen tortelduivenzaad. Duivengrit en gemalen oesterschelpen die zo broodnodig zouden zijn voor een goede spijsvertering blijven onaangeroerd. Het dagelijkse bakje vers water is meer voor het idee dan dat dit voor hem echt hoeft.

Gerrit blijkt een behoorlijk slim vogeltje te zijn. Het voer en waterververs ritueel in het oude kleine hokje waar hij zat was niet zo spannend. Hetzelfde ritueel in de grote ren waar Voske zit, is andere koek. Daar banjer ik in mijn gele klompen rond met mijn handen vol eten en drinken. Aangezien Gerrit op de grond woont en precies in het pad zit waar ik moet lopen om bij Voske’s eten en badje te komen, moet hij elke keer aan de kant. De eerste dagen probeerde hij mijn klompen nog te ontwijken door zich om te draaien maar al snel begreep hij dat hij beter een andere schuilplaats kon zoeken. Nu springt hij al van zijn steen af op het moment dat ik het deurtje open doe. Op zijn karakteristieke rustige manier wandelt hij dan tussen de plantjes en onkruid door naar een beschut hoekje onder de wietplant.

Wanneer ik de ren uitga komt hij weer tevoorschijn en kuiert terug naar zijn vaste stekje:

Tja, het is een vogel met gebreken en je hebt er eigenlijk niks aan maar hij is zooo aandoenlijk Gerrit is zo’n lief grappig klein frommeltje dat je bijna niet anders dan met vertedering naar hem kunt kijken.

Kijk eens wat een mooi hip sexy spijkerrokje we hebben gemaakt voor ons kale kipje :

Omdat de ingang van het binnenhok open is, blijft er kou in het binnenhok komen. Hoewel onze circuskippen allerlei spectaculaire kunsten kunnen leren, is het dichtdoen van het schuifje wanneer ze op stok gaan net een tikje te moeilijk voor hen. Vandaar dat we van stevige en redelijk winddichte stof een strokengordijntje hebben gemaakt om de opening redelijk af te sluiten:

Vandaag heeft Mario de verwarming ingebouwd. Dit moest bij daglicht want zogauw de schemer inzet gaan de kippen op stok en wanneer zij eenmaal hun plek ingenomen hebben krijg je ze er niet zomaar vanaf.

Door het strokengordijntje lopen vonden ze maar eng. De verwarming en thermostaat daarentegen deed hen niks.
Vanaf vandaag hebben ze dus een lekker warm kontje als ze gaan slapen

Laat die kou nu maar komen!
Hoewel… we hebben natuurlijk ook Gerrit nog als zorgenkindje. Het lastige bij Gerrit is dat we niet goed kunnen zien of hij het koud heeft; hij bibbert van zichzelf al de hele dag, ongeacht de temperatuur. Het is dus afwachten hoe hij zal reageren op de winterse invloeden.

Het is weer zover, we hebben weer eens een huisdier met een afwijking. Truus is compleet van slag door het warme nazomerweer en besloot vorige week dat het nu een mooie tijd is om de rui in te zetten. Ze is niet een beetje gaan ruien door een paar losse veertjes te vervangen maar heeft een algehele rui ingezet. Ze verliest dagelijks een berg veren en wordt daardoor met de dag kaler. Van nieuwe veren is nog geen spoor te ontdekken.

Het verschil met Toos, die de rui alweer achter de rug heeft is groot. Toos heeft een lekker dik verenpak en is klaar voor de winter.

Sommige plekken bij Truus zijn nu helemaal kaal. Door het gemis aan veren is ze ook haar isolatielaag kwijt die haar moet beschermen tegen de aankomende kou. Nu de nachten kouder worden en het duidelijk is dat ze voorlopig nog geen nieuwe veren zal hebben, werd het hoogtijd om een creatieve oplossing te verzinnen om haar voor de kou te behoeden. Mario rommelde door zijn verzameling ‘spulletjes die altijd nog wel eens van pas zouden kunnen komen’ en jawel hoor, hij heeft weer iets creatiefs in elkaar geknutseld
Met een stuk slang met een verwarmingselement van een oude badkamer vloerverwarming, thermostaat om te voorkomen dat de kippen gaar sudderen als ze op stok zitten, houten balkje en houten begin- en eindstukken, gaas om te voorkomen dat ze in de warme slang kunnen pikken en wat elektriciteitssnoer maakte hij een binnenhokverwarming

Nu maar hopen dat het helpt want kippensoep is geen optie.

Na de grote vangst van kort geleden hebben we nu alweer volop muizen. Deze keer niet buiten maar in huis! Sterker nog, niet alleen een muizenkolonie verblijft in huis, ze hebben gezelschap gekregen van een bende kikkers. Aan hun gedrag te zien proberen ze zelfs voor nageslacht te zorgen.

Om de taken eerlijk te verdelen en Mario de muizen buiten al vangt, zal ik deze groep voor mijn rekening nemen

De bedoeling was dat ik vandaag eens iets anders zou plaatsen dan alweer foto’s van één van de huisdieren maar zoals te zien is dat niet gelukt Ik werd even afgeleid door Voske.
Voske liet zich vandaag van alle kanten fotograferen zodat ik als trotse moeder kan showen hoe mooi en groot hij is geworden

Zijn roofvogellook:

Over zijn zwarte veren zit een schitterend gekleurde gloed. Niet alleen als de zon er op schijnt maar ook bij bewolkt weer zoals vandaag is de blauwpaarse zweem goed te zien.

Het verschil tussen zijn twee vleugels:

De veren van zijn rechtervleugel, zijn onbeschadigde kant, komen bijna tot het puntje van zijn staart. Aan de linkerkant ontbreken die lange veren en stopt de vleugel daar waar zijn staart begint.

De grijze band om zijn nek en kop tekent steeds duidelijker af:

Ik blijf trots op hem dat hij zo goed hersteld en gegroeid is. Voske is gewoon een kanjer, sprak de trotse moeder

Vandaag weer Zeno in de hoofdrol. We zijn er achter gekomen dat onze ietwat sullig overkomende levensgenieter een kei is in het leren van trucjes. Pootjes geven leerde hij razendsnel. Oké, hij doet het alleen als hij een erg lekkere beloning ziet en ruikt en zeker weet dat hij die direct erna krijgt, maar toch, we vinden het erg knap van hem Nu dit succesnummer er zo goed in zit is het tijd om zijn circuskunsten uit te breiden met een tweede kunstje.

De beloning is doordeweeks een overheerlijk kuipje vleesreepjes in gelei. Zeno is daar gek op, al zou je dat niet zeggen bij zijn eerste reactie op het zien van het nog dichte(!) kuipje
de enthousiaste reactie

Tja, Zeno heeft een heel eigen manier om te laten merken dat hij dit een erg lekker maaltje vindt
Voor zo’n ontzettend lekker schaaltje prut voert hij dan ook graag zijn nieuwe act op: zitten en een pootje geven:
act wintercircus

Het is natuurlijk overbodig om te zeggen dat we enorm trots zijn op ons dikkerdje, maar we zijn het wel