Madeleine's foto-weblog

Wil ik vanmorgen mijn pc aanzetten, doet ‘ie het niet. Is zomaar ineens de voeding kapot gegaan.

Uitgerekend op de dag dat alle computerwinkels dicht zijn omdat koninginnedag zonodig vandaag gevierd moet worden terwijl dat eigenlijk morgen pas is ondanks dat Bea zelfs dan niet eens echt jarig is.

Gelukkig wonen we in de grensstreek en dat heeft zo af en toe wel eens voordelen. Mario sprong snel in de auto en kwam binnen drie kwartier terug met een nieuwe voeding

Nu doet ‘ie ut weer

Met dit mooie weer verandert de tuin dagelijks. Bijna alle planten en struiken staan nu vol knoppen die binnen enkele dagen open zullen gaan. De rondondonderon staat bijna in bloei:

Ook in de frambozenstruiken zitten ontzettend veel knoppen én vliegjes die altijd weer gefotografeerd moeten worden

En jawel daar is hij weer, de jaarlijkse foto van de uitbundige pieris :

Zet ik vanmiddag een bakje meelwormen neer voor Pootje en/of de meelworm-merel, eet een mus ze op! Hahaha , ik wist niet eens dat mussen ook van meelwormen houden.

Niet alleen Pootje is terug, ook de meelworm merel zit weer in de tuin . Dagelijks scharrelt ze langs de rennen van de kippen en Voske & Gerrit op zoek naar verdwaalde meelwormen. De kippen vinden het maar niks dat de merel die overheerlijke meelwormen voor hun ogen wegkaapt

Afgelopen week hielpen we haar al eens in haar zoektocht door een paar wormpjes haar richting uit te gooien maar dichtbij komen vond ze nog even te eng. Daardoor lagen er ook in het gras enkele meelwormen die ondertussen al diep naar beneden gezakt waren. Moedermerel blijkt goede ogen te hebben want ze vond de dag erna alsnog de weggedoken meelwormen.

Het is grappig om te zien hoe ze de al buit gemaakte meelworm zo op het gras legt dat de worm niet de grond in kan verdwijnen terwijl ze met haar snavel in het gras ploegt om de dieper weggezakte meelworm op te graven.

Met de gevonden lekkernijen in haar snavel gaat ze richting nest. Het nest heb ik nog niet ontdekt. Ik ben benieuwd of ze het weer ergens in onze tuin gemaakt heeft.

Net als vorig jaar went ze ook nu snel aan ons. Ze nadert ons de laatste paar dagen alweer tot een halve meter afstand om wormen en pieren te halen die we haar geven .

Joh, ik vind al die vogels in de tuin zó ontzettend leuk! Ik geniet er dagelijks van.
Of hadden jullie dat al in de gaten?

Hoogste tijd om weer eens verse foto’s te plaatsen van Gerrit.

Gerritje is nu bijna een jaar oud en hij is nog steeds een lief klein teer frommeltje. Zijn gedrag is in het afgelopen jaar niks veranderd; hij vindt alles best .

Nu de winter definitief voorbij is en de zon vaker schijnt, heeft hij zich ontpopt tot echte wandelaar. De hele dag kuiert hij op zijn gemakje door de ren.

Om de paar passen stopt hij even om een rondje te draaien zodat hij ook de omgeving die zich in zijn nogal grote dode hoek bevindt, goed kan bekijken.

Het hoge gras en alle vage plantjes die uit het geknoeide vogelzaad zijn gegroeid, vindt hij enorm interessant. Regelmatig zien we alleen zijn kopppetje even boven het onkruid uitkomen terwijl hij zich een weg baant door het oerwoud. Op zijn wandelroute heeft hij allerlei plekjes gevonden waar hij het fijn vindt om een tijdje te blijven zitten. Dan geniet hij van het zonnetje of dommelt even een paar minuten om vervolgens weer verder te gaan met zijn wandeling.

Het is een scheetje, die Gerrit .

Zes jaar geleden zagen we hem voor het eerst op onze voerplaats. Een kauw van nog maar enkele jaren oud die opviel temidden van de andere kauwen die kwamen eten. Deze kauw liep niet maar hinkte op één poot. Het was duidelijk dat er iets mis was met zijn linkerpootje. De linkerklauw lijkt verlamt en de tenen zijn naar binnen gekruld. We weten niet of hij dit sinds zijn geboorte heeft of dat er op jonge leeftijd iets met zijn poot is gebeurd. Door die afwijking konden we hem makkelijk onderscheiden van zijn soortgenoten en telkens als er kauwen kwamen eten keken we of de hinkende kauw erbij was. Daardoor, en omdat we vonden dat hij zich zo dapper redde, noemden we hem al snel Pootje.

In 2000 kwam hij gedurende een maand of acht vrijwel dagelijks hier. Het jaar erop zagen we hem nog een enkele keer op een veldje een stukje verderop om vervolgens voorgoed uit ons zicht te verdwijnen.

Tot hij eergisteren ineens weer even op de voerplaats was!

We weten natuurlijk niet 100% zeker of deze kauw Pootje is of een andere kauw die toevallig exact dezelfde afwijking heeft. Buiten de gehandicapte poot had hij geen andere opvallende merktekens waaraan we hem konden herkennen. Maar de manier van hinken, zijn gedrag, zijn uiterlijk, ja eigenlijk in alles lijkt hij op Pootje. Als hij dit inderdaad is, en daar lijkt het toch wel sterk op, is het prachtig om te zien hoe hij in die jaren is uitgegroeid tot de volwassen stoere kauw die hij nu is.

Ik vond het zo ontzettend leuk hem afgelopen twee dagen terug te zien dat ik van het gewone voer dat we er dagelijks neerleggen een welkom terug feestmaaltje voor Pootje heb gemaakt Blijkbaar beviel het weerzien Pootje ook wel, gisteren zag ik hem bijna ieder uur wel een keer op het schuurtje of de voerplaats.

Owowow, wat is het al een week fantastisch heerlijk voorjaarsweer. Met acht man/vrouw/dier sterk wordt er hier genoten van zon en warmte. Het is zo lekker buiten dat we in een T-shirtje met korte mouwen kunnen genieten hoe Voske zich uitleeft in zijn badje. Voske is zo aardig om vele malen per dag te badderen zodat we dit zowel via de camera als live kunnen zien.

Op zijn gebruikelijke manier spettert hij alles wat zich binnen een meter afstand bevindt nat.

Ben je per ongeluk droog door het eerste deel van het badritueel gekomen, dan krijg je een herkansing als hij zijn veren uitschudt

Kijk eens wat een mooi zacht gevederd eitje er vandaag lag:

Ik zal niet in detail treden waarmee de veertjes vastgeplakt zaten aan het eitje

Gisteren kwam ik weer een groepje vergeten bloembolletjes tegen in de tuin. Het leek afgelopen weken een beetje op een flinke graspol maar nu het eerste bloempje zichtbaar is, is te zien dat het blauwe druifjes zijn. Op dit moment is de naam blauwe druifjes nog iets te optimistisch. Blauw druifje komt meer overeen met de werkelijkheid. Er staat er precies één in bloei. Die ene doet goed zijn best om te laten zien hoe mooi die bloemen zijn.

Terwijl de bladeren scheef gewaaid zijn staat de stengel met het bloemetje fier overeind

Wil ik gisteravond een lekkere vegetarische maaltijd maken met onder andere een bakje champignons

blijken ze vol vlees te zitten! Nou weet ik dat er vleestomaten bestaan en dat die toch gewoon plantaardig zijn. Maar als er op het etiket al staat dat er rund, varken en kip in zit vraag ik me toch af wat voor soort champignons dit zijn

Zoals ik ongetwijfeld al eerder heb geschreven en laten zien, ligt Boefke niet alleen graag in dozen maar vindt hij ook plastic tasjes een fantastisch fijne ondergrond. Naast zijn assortiment dozen heeft hij dus ook zijn eigen tassencollectie .
Na het uitgebreid besnuffelen van alle nieuwe tasjes is het speeltijd. Het leukste vindt hij het als we de muizen, veertjes en andere speeltjes onder een tasje verstoppen. Ook Zeno camoufleert zich graag zodat zijn speelgoedmuizen hem niet zien aankomen.

Stevige hengsels van plastic tassen gebruikt hij om zijn tanden schoon te maken. Door in het plastic te bijten verwijdert hij tandplak. De hengsels zien er al snel kunstig geperforeerd uit:

Na het spelen op de grond verhuizen er altijd wel een paar tasjes mee naar de bank zodat hij er lekker op kan liggen slapen. Want zeg nou zelf, op de bank liggen is lekker maar op een tasje op de bank liggen is nóg lekkerder. Zeker als hij zelfs zijn uitgestrekte poot nog op een stukje tas kan leggen

Tijdens het doezelen en luieren gaat hij in zo’n pose liggen dat we goed bij zijn favoriete aaiplekjes kunnen . Zijn buik, borst, keel en oksels zijn duidelijk het aller-allerlekkerst.

Gisteren heeft Voske een nose job gehad. Jawel, ook vogels doen mee aan de trend om er goed uit te willen zien

De snavel van Voske was de laatste tijd te ver doorgegroeid waardoor de uiteinden niet meer op elkaar zaten maar naast elkaar gekruist zaten. (Goed te zien op de middelste foto van 3 april.) Erg vervelend voor Voske want dit is natuurlijk pijnlijk, de kaken worden hierdoor scheef getrokken. Al een tijdje zaten we met het dilemma wat we hieraan moesten doen. We waren erg bang dat Voske te zeer in de stress zou schieten als we hem zouden vangen om zijn snavel te knippen. Bij de dierenwinkel hadden we daarom blokken en stenen gehaald waaraan Voske zijn snavel kon bijwerken en we hoopten erg dat het Voske lukte om zelf zijn snavel weer op de juiste lengte te krijgen. Het lukte hem wel een beetje maar niet voldoende.

Maar als de nood het hoogst is, is de mailbox nabij. Afgelopen week kreeg ik mail van Bionda . Zij vangt al jarenlang kraaiachtigen op, verzorgt de vogels en begeleidt hen net zo lang totdat ze als echte wilde vogel terug de natuur in kunnen. Zie haar site www.fixeer.nl/kauwen. Zij had de foto’s van Voske gezien en mailde me om uit te leggen dat we toch maar beter Voske’s snaveltje konden knippen dan er nog langer mee wachten. Ze heeft me in de dagen erna heel uitvoerig, goed, duidelijk en geduldig uitgelegd hoe we Voske het beste konden vangen en knippen. Alle vragen die ik had kon ze beantwoorden en, misschien nog wel belangrijker, ze heeft ook al mijn zorgen en angsten over de stress voor Voske weg kunnen nemen.

Goed voorbereid konden we gisteren dus eindelijk Voske zijn broodnodige nose job geven.
Een hele goede tip van Bionda was om Voske in een theedoek te wikkelen zodat hij niks kon zien. Inderdaad werd Voske hier rustig van:

Terwijl Mario Voske vasthield en zorgde dat hij zijn snavel open hield, knipte ik de overtollige lengte af. Nadat we Voske een kwartiertje de tijd hadden gegeven om in z’n eentje bij te komen (ook die tip werkte goed), hebben we hem een paar stukjes brood gegeven waar hij erg gek op is. Met zijn mooi bijgewerkte snavel peuzelde hij dat snel op. Toen ik nog een uurtje later weer even bij hem ging kijken, uiteraard met een klein portie meelwormen , was hij alles alweer vergeten. Al snel kwam hij uit zijn kistje om met vreugdesprongetjes en vreugdekreetjes de wormpjes op te eten.

Hij heeft er helemaal niks vervelends aan over gehouden. De stress voor hem was minimaal, voor ons was de stress duidelijk groter

Nu ziet zijn snavel er een stuk beter uit:

Wauw, ik voel me zo ongelooflijk opgelucht en blij dat we het gedaan hebben, dat het zo goed gegaan is en natuurlijk dat ik zo’n fantastische hulp en uitleg heb gehad van Bionda

Vanmorgen in alle vroegte, althans voor ons was het nog erg vroeg , ging de deurbel. Staat Mario’s oom aan de deur met een heerlijk paas-cadeautje van zijn vrouw, Mario’s tante dus, en hem voor ons. Een kilo ontzettend lekkere gevulde paaseitjes!

Dezelfde soort waar Mario bijna niet vanaf kon blijven toen hij vorige keer bij hen was. Leuk, lief, lekker en fantastisch getimed
Ik kreeg gisteravond ineens zin in paaseitjes maar we waren ze vergeten te kopen.

En weer een bloeiend plantje gevonden in de tuin

Net als enkele maanden geleden zat er ook vandaag weer vrij lang een tortelduif die er dik en suffig uitzag bij de voerplaats. Ook nu vloog de duif niet weg als ik in de buurt kwam.

Natuurlijk rinkelen op zo’n moment allerlei alarmbelletjes in mijn hoofd. Maar, net als vorige keer, zat ook deze duif gelukkig alleen maar even lekker te suffen na het eten Om me te overtuigen dat alles echt in orde was vloog de vogel even later naar het dak van het schuurtje.

Nog wat later werd de vlucht ingezet naar een hoge boom een meter of 50 verderop. Wederom een gevalletje loos alarm

Gisteren kreeg ik een bos mooie bloemen

Eén van de takjes met lichtgroene bolvormige bloemen (weet de naam niet) was zo rijp dat de bollen al snel opensprongen. Binnenin zitten ze vol rijpe zaadjes die op een prachtige manier aan elkaar vast zitten.

De zaadjes zelf zijn ook erg mooi en voelen heerlijk zacht aan
Een klein beetje stroming van wind, langs de vaas lopen is al genoeg, veroorzaakt een wolk van vliegende zaadjes die voor een gezellig ongeordend zootje zorgen

Vandaag kwamen we er achter dat twee van onze huisdieren goede muizenvangers zijn. Dat zijn niet zoals je zou verwachten onze katten, het blijken onze kippen te zijn! Vanmorgen toen ik ze ging voeren zat er een muis in het binnenhok. Dit komt wel vaker voor en normaal gesproken schiet de muis snel langs me heen naar buiten als ik het deurtje open. Vandaag was de muis te bang en in plaats van naar buiten te rennen, liep hij terug het binnenhok in. Truus en Toos die op dat moment buiten waren kregen in de gaten dat er iets in het binnenhok zat en kwamen nieuwsgierig een kijkje nemen. Bij het zien van de muis aarzelden ze geen moment en doken meteen bloeddorstig achter de muis aan. Binnen enkele seconden verdween de voorste helft van de muis in de snavel van Truus. Toos had echter ook wel zin in deze verse vleesmaaltijd en pikte letterlijk de muis uit de snavel van Truus om er vervolgens zelf mee vandoor te gaan. Nooit geweten dat een klein kippetje zo makkelijk een kop, nek, schoudertjes en voorpootjes van een muis in haar snavel kan proppen.
Terwijl de twee dametjes in gevecht om de muis achter elkaar aan renden en trachtten de ander te snel af te zijn, heb ik toch maar even de hulp van Mario ingeroepen. Het lukte me namelijk niet om in m’n eentje die lekkere prooi van onze twee ‘jagers’ af te pakken. Vanwege het muizengif dat onder het binnenhok staat wilde ik geen risico nemen. Theoretisch bestaat de kans dat deze muis gif in zich zou dragen wat schadelijk voor de kipjes zou kunnen zijn als ze de muis ook daadwerkelijk op zouden eten. Na het zien van de manier waarop ze de muis vingen en verdedigden, kreeg ik sterk het vermoeden dat ze de muis ook wel eens op zouden kunnen gaan peuzelen .
Met z’n tweeën lukte het ons om de muis, die er ondertussen een beetje erg dood van was gegaan, af te pakken.

Helaas (nou ja, ik weet niet of een foto hiervan er nou wel zo smakelijk uit zou zien) lag de camera binnen.
Een keurige nette foto van Truus en Toos dan maar, zonder muis en nog uit die heerlijk onwetende tijd toen we nog niet wisten wat voor een kloeke muizenvangers ze zijn

Nu Truus en Toos beide weer flink aan de leg zijn, hebben we regelmatig eitjes over. Gelukkig zijn er vrijwilligers die ons helpen om al die eieren op te eten.
Deze week kregen we als dank voor de eieren een doosje eieren terug. Huh? Jawel Maar in het doosje zitten geen witte krielkippeneitjes maar paars verpakte bruine Milka ‘löffel’ eieren.

Met vulling die je er dus uit kunt ‘löffelen’

Dat ze lekker zijn is waarschijnlijk overbodige informatie.
Op

Weer staan er bloembolletjes in bloei

Ik vind al die kleine voorjaarsbloemetjes die uit die bollen komen zo leuk. Elk jaar weer vergeet ik waar ze staan. En elk jaar word ik in de lente verrast door die vrolijke bloemetjes die ineens tussen de dode bladeren en afgestorven takjes tevoorschijn piepen.

Het valt niet mee om Voske nog op de foto te krijgen. Sinds hij zijn fijne stevige bunkerkistje heeft sprint hij zogauw hij iets hoort of ziet in sneltreinvaart naar zijn eigen bunkertje. Hij voelt zich daar helemaal veilig en dat is ook precies waar het kistje voor is bedoeld. Dat kistje werkt echt fantastisch. Nu hij zich daar kan verschuilen beschadigt hij zijn veren niet meer als hij ergens bang van is en als echte kauw is hij van veel dingen bang. Sindsdien ziet hij er beter en mooier uit dan ooit en daar ben ik zo blij mee en trots op dat dit natuurlijk geshowd moet worden .

Vandaar dus foto’s van Voske in zijn bunkerkistje

Ook al verschuilt hij zich, hij blijft wel nieuwsgierig dus ook al zit hij in zijn kistje, alles wordt in de gaten gehouden