Madeleine's foto-weblog

Mijn pc is weer kaduuk

Op het eerste gezicht, eigenlijk op het gehoor want het uiterlijk ziet er nog prima uit, lijkt het erop dat het weer de voeding is die het begeven heeft. Ik kan nu dus ook niet bij mijn foto’s, niet mailen, niks. Gelukkig kan ik nog wel mijn krantjes lezen en dit berichtje plaatsen via Mario’s pc.

Wordt vervolgd…

Meimaand is jonge vogelmaand. Gedurende deze maand vervelen foto’s van jonge vogeltjes nooit, althans, ik krijg er geen genoeg van
Dit weekend zag ik de eerste jonge mussen in de tuin. Helaas is de foto niet optimaal van kwaliteit. Vanuit de keuken door het raam fotograferen draagt niet bij aan de scherpte. Vadermus (de bovenste) voert zijn jonkie in de hibiscus:

Geen jonge vogel -wel weer door het raam gefotografeerd- maar een “vreemde vogel” die komt eten. Voor het eerst sinds we hier wonen komt er tegenwoordig ook een houtduif eten. Het is een prachtig beest. Zijn veren hebben schitterende kleuren die glanzen en nog dieper van kleur worden als de zon erop schijnt. Deze duivensoort is een maatje groter dan de tortelduiven. De mussen lijken nu nog kleiner dan ze al zijn.

Met de nadruk op lekker
In mijn nimmer aflatende strijd tegen de kilo’s was ik er toch weer een paar verloren. Maar ik ga er nu weer lekker ( ) tegenaan.

De bokkenpootjes, cote d’or, twee magnums en een kitkat zijn al op. Jaja, ik werk serieus aan mijn gezondheid De kitkat valt overigens tegen. Ik was op zoek naar zo’n supergrote Milka reep. Die heeft één variant die ik lekker vind maar uitgerekend die heeft de super niet. De kitkat bleek een veel minder smakelijk alternatief.

Ondanks de nadelen van chronisch ondergewicht zal ik niet ontkennen dat er ook een heerlijk voordeel aan zit: ongelimiteerd snoepen op doktersadvies.
En als je dan bedenkt dat ik naast dat vele snoepen ook nog flinke porties lekker gezond eten opeet en het zelfgebakken brood zo heerlijk is dat ik alleen al bij de gedachte eraan honger krijg, kun je je voorstellen dat het werken aan mijn gewicht een heerlijke bezigheid is

Vorig jaar kochten we een klein bremstruikje. We dachten dat brem altijd gele bloemen krijgt maar wat blijkt, de bloemen van deze struik zijn roodrozig.
Komt goed uit want we hebben al zoveel planten en struiken in de tuin waar gele bloemen aan komen.
De bloemen zijn schitterend van vorm.

We hebben mazzel want het struikje zit helemaal vol met deze prachtige bloemen.

Nee het is geen echt badeendje, al komt de houding sterk overeen. Het is het kleine kuchende mereltje. Rustig en heel geduldig ligt hij bij de achterdeur te wachten tot één van ons buiten komt met meelwormen

De aardbeienplanten hebben nu meer bloemen dan bladeren

Aan enkele plantjes hangen zelfs al aardbeien!

Het duurt niet lang meer voordat zon en warmte de nu nog groene vruchten in rijpe, sappige, rode aardbeien omtoveren. Ik wacht geduldig af en geniet nu al bij het idee dat ik straks bergen verse aardbeien kan plukken.
Het leven is goed

De twee jonge mereltjes blijven flink groeien. Ze komen nu al regelmatig hier zonder hun ouders. Meestal duiken pa en ma merel kort daarna ook op en meteen als één van de ouders in de buurt komt, willen ze gevoerd worden in plaats van zelf het eten van de grond te pikken. Eén van de twee jonkies maakt een kuchgeluidje. Dat maakt het voor ons makkelijk om ze uit elkaar te houden want uiterlijk lijken ze erg op elkaar. De vliegroute die het kuchende mereltje voor zichzelf heeft uitgestippeld zijn rondjes boven en door onze tuin. Door dat kuchgeluid is het voor ons niet moeilijk om te ontdekken waar hij zich bevindt en waar we dus moeten zijn met de meelwormen

Hij heeft goed door dat wij geen bedreiging voor hem vormen maar dat mensen zonder meelwormen niet te vertrouwen zijn . Hierdoor blijft hij wild en alert genoeg en krijgt hij toch veel lekkere voedzame hapjes. Wij kunnen ondertussen dichtbij komen en volop genieten van zijn groei, mooie uiterlijk, beginnende zang en natuurlijk volop foto’s maken van dit leuke beestje

Een paar dagen geleden heeft Mario een deel van het oerwoud in de ren weggesnoeid. Het gras werd zo hoog dat Gerrit moeite kreeg om de weg te vinden. De hele winter was Gerrit’s vaste plekje een tak in het hoekje tussen het binnenhok van de kippen en de schutting. Daar zit hij heerlijk beschut en het is nog steeds de plek waar hij ’s nachts slaapt. Daarbij gaat hij zo zitten dat zijn werkende oog en oor naar het kleine donkere hoekje gericht zijn terwijl hij met zijn blinde dove kant de buitenwereld buitensluit. See no evil, hear no evil

Sinds hij kort geleden het wandelen ontdekte en dagelijks verkenningstochten maakt door de rest van de ren, heeft hij een nieuw favoriet plekje gevonden om overdag te zitten. Tegenwoordig zit hij het grootste deel van de dag aan de andere kant van de ren.
Nou zijn vogelpootjes ontworpen om op takken te zitten. Daarom zorgen we ervoor dat Voske en Gerrit altijd takken in diktes die bij hun poten passen, onder pootbereik hebben op de plekken waar ze graag zitten. Na het knippen van gras en onkruid hebben we enkele takken zo neergelegd dat Gerrit comfortabel op zijn net ontdekte plek kan zitten.

Bij Gerrit duurt het even voordat hij veranderingen ziet. Het is maar net van welke kant hij aan komt lopen of iets in zijn blikveld komt. Op het moment dat hij zijn aangepaste hoekje zag, maakte hij er tevreden gebruik van

Gerrit kijkt vanaf zijn nieuwe tak de tuin in. Ik zit aan zijn blinde kant dus mij ziet hij niet:

Nu wel

Eens per maand wordt hier oud papier opgehaald en morgen is het weer zover. De doos staat al klaar om buiten te zetten. Voordat we de doos dichtvouwen en buiten zetten is een controle noodzakelijk Ze zijn hier namelijk erg streng dat er alleen papier en karton in de dozen zit.

Bijna alle struiken staan ondertussen in bloei. De laurier zit vol bloemen:

De seringen bloeien weelderig en ruik je al van meters afstand

In een klein struikje dat wel iets wegheeft van buxus of heg maar het geen van beide is, zitten allerlei kleine witte bloemetjes.

Wat is het toch ontzettend mooi buiten!

Voske zit de laatste dagen vaak te kletsen met een ekster die dan een meter of dertig verderop in een hoge boom gaat zitten.

Urenlang maken ze om en om geluiden naar elkaar . Ik heb geen idee of twee verschillende vogelsoorten met elkaar kunnen communiceren of niet. Als dat inderdaad zo is, heeft Voske de ekster vast verteld dat er hier lekker eten te vinden is want ik heb de ekster sinds hun gekeuvel al een paar keer op voerplaats gezien.

Vandaag kwam de meelworm-merel als trotse moeder haar twee jonkies aan ons laten zien. Nadat we haar afgelopen week de hele dag door eten zagen halen om naar haar kroost te brengen, mochten de twee kleintjes vandaag voor het eerst met haar mee om hier te komen eten. Het leuke van het vele voeren is dat ze daardoor niet bang van ons is en weet dat ze hier veel lekker en voedzaam eten kan vinden. Doordat hun moeder geen angst vertoont, zijn ook de jonge mereltjes niet bang van ons.
Allebei werden ze tot de nok toe vol gepropt. Er ging zoveel eten in dat je bijna zou denken dat ze hol zijn van binnen

Na wat gewoon voer en heel veel handjes meelwormen, gaven de twee jonkies eindelijk aan dat ze zo vol zaten dat er geen wormpje meer bij kon. Toen pas ging moedermerel zelf eten. Uiteraard was er ook voldoende voor haar en met goed gevulde buiken vertrokken ze even later terug naar hun nest

De aardbeienplanten staan in bloei!

Niet alleen in de stevigere en grotere planten komen aardbeien. Zelfs de kleinste plantjes hebben knoppen en bloemen.

In die hele grote aardbeienplant die ik vorig jaar kreeg zijn de knoppen al niet meer te tellen, zoveel zitten er in. Dit wordt een fantastisch aardbeienseizoen!

Volgens mij heb ik gisteren een nieuw persoonlijk record gevestigd! Al vier dagen achter elkaar heb ik eten gekookt. En nog lekker ook!
Vanavond maar iets halen, voor we hieraan gaan wennen

Zeno heeft weer een nieuw doosje . Bij terugkomst van de schoenenwinkel stond Boeffie al te trappelen van ongeduld om in één van de nieuwe dozen te kruipen. Mijn maatje 36 schoenendozen vielen direct af, daar paste hij echt niet in. Ook de doos waar Mario’s schoenen in zaten was erg krapjes. Er waren heel wat rondjes draaien en wringen voor nodig voor hij zich erin geperst kreeg. Toen hij zich er eindelijk in gewurmd had, twijfelde hij zichtbaar of hij nou blij moest zijn met dit nieuwe doosje of niet.

Maar ach, uiteindelijk vindt hij elke nieuwe doos een fijne doos. Ook al ligt hij een beetje klem en veroorzaakt het een hangwang.

Volgens mij wordt het tijd dat we op grotere voet gaan leven