Madeleine's foto-weblog

Al zolang we hier wonen staat er een prachtige grote hangberk in ons kleine voortuintje. In de loop der jaren is die berk alsmaar groter en breder gegroeid. Veel te groot voor het kleine stukje grond waar hij op staat. Een deel hangt dan ook over de tuin van de buren en zelfs over de stoep en een stukje van de straat.

Vanaf het moment dat we dit huis zagen, was ik verliefd op die boom. Sowieso hou ik erg van berken en deze is wel bijzonder mooi. Vandaar dat de berk al die jaren is blijven staan, ondanks dat we steeds minder licht kregen in huis en er behalve onkruid vrijwel niks wilde groeien onder die boom.

Er zitten eigenlijk altijd wel een aantal vogels in de boom. Op de vensterbank liggen Spooky en Zeno dan kwijlend naar die vogels te miauwen .

Hoewel de buren nooit een probleem hebben gehad met onze boom, is hij nu toch echt veel te groot om nog langer te kunnen blijven staan. Ook verkooptechnisch is die boom een probleem en daar moeten we nu ook rekening mee houden .

Overmorgen is het zover, dan gaat de zaag erin .

Dit is nu nog het uitzicht dat ik heb als ik naar buiten kijk:

Het zal er heel anders uitzien na zaterdag.

Zo, na een nacht vol debat nu op naar het middagdebat

Ze duiken weer overal in de tuin op, de slaapmutsjes. In het gras, tussen de tegels en zelfs in een berg uitgetrokken onkruid dat op de tegels ligt te wachten om in de kliko te verdwijnen

Ik verwonder me jaarlijks hoe een bloem van slechts vier blaadjes, zo mooi kan zijn.
Twee foto’s van hetzelfde bloemetje:

Ik durf het bijna niet te zeggen maar ik ben er zo verschrikkelijk ongelooflijk enorm geweldig fantastisch ontzettend blij mee dat ik dit nieuws niet stilletjes voor me kan houden.
We hebben vanmiddag een nieuwe camera met lenzen gekocht! Morgen hoor ik wanneer alles binnen is.

Oh, ik ben zo blij, zo blij, zo blij!

Ik ben niet alleen in de wolken maar ook in de zevende hemel:

En dat terwijl we eigenlijk alleen even een paar T-shirtjes gingen halen…

Jammer genoeg ziet een regenboog er bij mij op een foto nooit zo mooi uit als in het echt. Geen idee of dit aan mij, de camera of de regenboog ligt.

Het kleurverschil in de lucht links en rechts van de regenboog is gelukkig wel zichtbaar.

Hoe vaak ze ook verschijnen, ik blijf ze prachtig vinden

Niet alleen met de aardbeien gaat het goed, ook de frambozen doen het geweldig. De eerste vruchtjes beginnen rijp te worden. Als het weer een beetje meewerkt kunnen we vanaf komende week dagelijks handenvol frambozen plukken en opeten.

Elke zomer weer denk ik dat het onmogelijk is dat er ooit nog meer vruchten aan kunnen komen dan er op dat moment aanhangen. En elk jaar weer kom ik tot de ontdekking dat er toch weer meer aanhangen dan het jaar ervoor.

Gelukkig maar want jaarlijks eten er meer vogels mee

Ik hou er niet van om ergens verplicht mijn e-mail in te moeten vullen. Daarom baalde ik er ook zo van dat dit op mijn log verplicht was om te kunnen reageren. Het mailadres werd niet geplaatst, gelukkig, het hoefde zelfs niet eens een bestaand adres te zijn, maar toch. Ik vond het maar niks.

Kom ik er vandaag achter dat het wel uit te zetten is! Hoera!
Oké, het heeft twee jaar geduurd maar nu staat het uitgevinkt. Er kan vanaf nu gereageerd worden zonder emailadres in te vullen.

Voske woont nu al bijna twee jaar in de grote ren. Al die tijd gebruikt hij maar de helft van de ruimte. Eigenlijk maar een kwart want hij komt nauwelijks op de grond. Hij loopt liever over de takken op een meter hoogte. Zijn favoriete plekjes om te zitten of schuilen bevinden zich allemaal in het deel van de ren waar zijn eten, drinken, badje en kistje zijn.

Sinds een week of twee treden er langzaam een paar veranderingen op in Voske’s gedrag. Al een maand observeert hij Gerrit, die weer hele andere fijne plekjes heeft om te zitten. Gerrit zit het liefst met zijn kop tussen de blaadjes verscholen op takken die vlak boven de grond liggen of in het onkruidoerwoud op dikke omgewaaide onkruidstengels.

Het enige wat Voske tot nu toe leuk vond aan het onkruid was om van een tak erboven de blaadjes en bloemetjes van de planten te trekken. Uit de vogelzaadplantjes pikt hij regelmatig ook de zaadjes om op te eten. Maar nu hij Gerrit dagelijks met veel plezier door het hoge onkruid ziet banjeren is hij blijkbaar nieuwsgierig geworden of dit echt zo leuk is. Gevolg is dat ik de laatste twee weken Voske steeds vaker kwijt ben. Het is af en toe flink zoeken waar hij nu weer zit.

Eén keer duurde het wel erg lang voordat ik hem gevonden had. Via de webcam had ik hem op mijn monitor al een tijdje niet meer gezien. Ook toen ik bij de kooi stond duurde het vrij lang voor ik hem gespot had.

Tja, die camera hangt natuurlijk niet voor niets daar. Het is de plek waar je het beste zicht hebt op de hele kooi. Volgens mij heeft Voske nu ook in de gaten dat hij daar goed overzicht heeft, hij klimt er met behulp van de struik die er staat en het gaas bijna iedere dag wel een keer naartoe.
Met Gerrit verborgen in de struiken en Voske naast de webcam, zie ik binnen dus alleen nog maar een lege ren met onkruid

Ik weet dat er mensen zijn die last hebben van het ‘lege nest syndroom’. Dat er ook zoiets als een ‘lege ren syndroom’ bestaat was me tot afgelopen week niet bekend

Volgens mij schrijf ik het ieder jaar: ik houd van onkruidachtige bloemen. Ja, nog steeds dus
Toortsen, teunisbloemen, vingerhoedskruid, klaprozen, lupinen, allerlei gras- en onkruidsoorten waar ik de namen niet van weet maar die weelderig, mooi, bijzonder of grappig bloeien, en meer van dat soort planten. Vaak zijn dit ook de planten waar de hele zomer kleine vogels zoals mussen in zitten die er de zaadjes uit pikken.

Veel staat er nog in knop, het vingerhoedskruid is al open.

De knoppen aan de lange stengels gaan bij vrijwel alle onkruidsoorten van onder naar boven open. Nu ziet zo’n stengel er nog fris bloeiend uit. Na enkele weken zijn het lange kale dorre stengels (met vogeltjes ) waar alleen bovenin nog een enkel klein bloemetje zit.

Ridderspoor vind ik ook erg mooi, al behoort die niet tot de onkruidplanten. Hoewel ze hier al zo verwilderd zijn dat ze er aardig bij in de buurt komen

De vorm van de blaadjes aan de voorkant van de bloem en lange spoor aan de achterkant, vind ik bijzonder en mooi. Bijzonder mooi dus

Het kleine mereltje is de wijde wereld ingetrokken. We hebben hem al een paar dagen niet meer gezien. Ondertussen is de volgende jonge merel gearriveerd. Deze is duidelijk nog een stuk schuwer dan het andere jonkie. De overeenkomst tussen die twee is dat ook deze gek is op meelwormen

De stokoude pimpelmees heeft gezelschap gekregen van een veel jonger exemplaar. Dit pimpelmeesje komt op de slinger zijn of haar jonkie voeren.

De jonge mussen kunnen nu ook elk moment met hun ouders meekomen. Een enkele hebben we al gezien maar verreweg de meeste ouders voeren hun jongen nog in het nest. Eén vrouwtje heeft van het eerste jonge mereltje en kuifje geleerd dat wij niet eng zijn (voor de Koot en Bie kenners: ja in zwembroek zijn we eng ). Zij komt nu ook naar de achterdeur zogauw ze me in de keuken ziet of geluiden uit de keuken hoort. Als enige durft ze te blijven zitten terwijl ik meelwormen geef.

Maar ook mussen leren snel. Twee mannetjesmussen blijven nu ook al binnen enkele meters afstand als ik wormen naar buiten gooi.

Van alle merels die hier afgelopen weken komen is er één mannetje die banger is dan de rest. Daardoor wacht hij veel langer dan de andere vogels om op de meelwormen af te gaan en is hij meestal te laat om ook een flinke portie mee te kunnen nemen. Samen met het dappere vrouwtjesmusje durft hij echter wel te blijven zitten zodat hij nu eindelijk eens als een van de eerste op de wormen af kan duiken.

Vogels zijn leuk

Hoera, de eerste aardbeien in de tuin zijn rijp! Het gaat zelfs zo goed met de planten dat ik dagelijks een bordje rijpe aardbeien kan plukken.

De meest fantastisch lekkere manier om de aardbeien te eten vind ik toch wel op vers zelfgebakken brood. De combinatie van die smaken is zo overheerlijk, daar kan geen gebak, chocola, drop of friet tegenop.

Het duurde even maar we hebben de winkel waar ze de lekkere milka repen verkopen weer gevonden.

Bescheiden als ik ben pakte ik één reep. Het zijn repen van 300 gram dus daar kan ik wel even mee vooruit dacht ik. Voor ik mijn reep in het winkelwagentje kon leggen legt Mario er nog vier repen bij, kan ik nog wat langer vooruit. Mmmmm, anderhalve kilo lekkere milka repen. Gaat wel lukken

Ik ben helemaal weg van biezen. Voordat ze in bloei staan lijken de planten een beetje op bieslook, ze zaaien trouwens net zo goed uit waardoor er overal polletjes biezen en bieslook staan. Het is dan ook regelmatig voorgekomen dat ik mijn schaar in een biezenplant wilde zetten als ik bieslook aan het verzamelen was. Gelukkig voelen de stengels zo anders aan dat het nog nooit zover is gekomen dat ik daadwerkelijk een biezensausje op tafel heb gezet.

De hele zomer staan er in huis vaasjes en kleine bloemstukjes met bloemen uit de tuin. Stengels van biezen, al dan niet in bloei, zijn daar vrijwel altijd onderdeel van.

Nu het ineens zomer geworden is, zijn ook de biezen in bloei gekomen. Niet dat ik ze nu nog mooier vind, zonder bloemen vind ik ze ook fantastisch. Ze zijn gewoon anders mooi nu

Met dit mooie weer krijgt de tuin ineens meer kleur dan alleen groen. Grasklokjes-paars bijvoorbeeld.

Extra leuk is dat er in al die verschillende bloemen in de tuin allerlei verschillende beestjes zitten. In het grasklokje zit wel een heel grappig exemplaar:

vindt Zeno ook.

Met het warme weer doet hij het ook wat rustiger aan. Maar het is niet zo erg dat hij zo vreselijk lui wordt dat er totaal geen beweging meer in hem zit hoor. Hij wisselt regelmatig van houding

De mat bij de voordeur is duidelijk één van zijn favoriete plekjes als het warm is. Daar zit de deksel van de meterput waardoor de mat lekker koel aanvoelt. Een groot aantal uren staat de zon op de voordeur. Dan vindt hij het helemaal heerlijk om daar te liggen. De kant die op de grond ligt blijft koel terwijl de rest van zijn lijf verwarmd wordt door de zon.

Er zitten niet alleen jonge vogeltjes hier. Onder de vaste bezoekers bevindt zich ook een hoogbejaarde pimpelmees De slinger met nootjes, vetbollen en zonnebloempitten is zijn favoriete plekje. Daar zit en hangt hij urenlang.

In zijn jonge stoere jaren was hij vast een heel aantrekkelijke hunk, vol mooie diep gekleurde glanzende veertjes

Het jonge kuchende mereltje kucht niet meer. In mijn onnozele onwetendheid was ik ervan uitgegaan dat dit kleintje een soort van onschadelijke erfelijke merelbronchitis had. Vorig jaar had dezelfde moedermerel namelijk ook een jonkie dat kuchte. Gelukkig kreeg ik een mailtje nadat ik het verhaaltje over het kuchertje had geplaatst met uitleg dat het kuchen komt door luchtpijpmijt en te behandelen is met anti-luchtpijpmijt-druppels. Nu is hij dus zowel zijn kuchje als de luchtpijpmijt kwijt

Het kleine mereltje was vanaf het begin niet bang van ons en al snel at hij meelwormen uit de hand.
Dat was ook nodig omdat er veel volwassen merels en mussen eten komen halen om hun jongen te voeren. Die vogels pikken zo snel hun snavel vol met zoveel mogelijk meelwormen dat er dan voor het kleintje weinig overblijft. Het jonge mereltje durfde als enige uit de hand te eten en had daardoor rustig de tijd om zoveel te eten als hij wilde.

Van die volwassen merels hebben drie koppeltjes vlakbij hun nest. Zij komen onder andere hier dagelijks eten zoeken. Nu we ze vaak en van dichtbij zien, zien we ook de verschillen tussen hen. Eén vrouwtjesmerel zet vaak de veertjes op haar kop omhoog waardoor het lijkt alsof ze een kuifje heeft.

Afgekort duiden we “de merel die vaak de veertjes op haar kop omhoog zet” aan met “kuifje”. (Net zoals “de kauw met die verschrompelde klauw aan zijn pootje” “Pootje” genoemd wordt.)

Kuifje was de minst schuwe van de volwassen merels. Ze keek ook al snel van het jonge mereltje af dat het veilig was om meelwormen uit onze hand te eten en dat je er dan meer te pakken kreeg dan wanneer je alleen van de grond at. Het duurde niet lang voordat ook zij vlakbij kwam, om zo vlug als ze kon een wormpje uit onze hand te pakken.

Na enkele keren vertrouwde zij ons ook. Nu is het zelfs al zo erg dat ze komt schooien als we in de tuin zitten en zogauw we opstaan met ons meevliegt naar de keukendeur. Als we vanuit de keuken weer naar buiten komen met een schaaltje meelwormen vliegt ze mee naar het punt waarop we op onze hurken gaan zitten om te voeren. Propte ze eerst haar snavel nog zovol mogelijk waardoor ze af en toe een worm verloor, nu weet ze dat ze elke keer voldoende krijgt voor een aantal vluchten. Daardoor pakt ze precies zoveel meelwormen als ze goed mee kan nemen naar haar nest om daarna snel terug te komen voor een volgende portie.

Het is een fantastische tijd nu. De vogels hebben zoveel eten nodig om hun jongen te voeren dat ze goed door hebben waar en bij wie ze dat het beste kunnen vinden (en hoe ze op ons gevoel in moeten spelen dat we opstaan om meelwormen te gaan pakken ). Als straks alle jonge vogels uitgevlogen zijn en de drukte van het hele dag voedsel zoeken weg is, verdwijnt ook dit frequente contact van zo dichtbij. Met behulp van de meelwormen hebben we deze maanden nog meer plezier van de vogels in de omgeving.

Sinds de komst van Voske kopen we wekelijks meelwormen. Het begon met een klein proefzakje om te kijken of hij dat lustte. Voske bleek een enorme wormenliefhebber. Kort daarna kwamen de krielkippen en ook zij zijn gek op meelwormen. Iedere week at ons gevogelte ongeveer 250 gram van die krioelende beestjes.

In de maanden mei en juni als de rondvliegende vogels nesten hebben, geven we hen ook regelmatig meelwormen om hun jonkies te voeren. Afgelopen weken was 250 gram dan ook veel te weinig om een hele week mee toe te kunnen.

Net zoals in de supermarkt blijkt ook in de dierenwinkel het kilovoordeel te bestaan. Meelwormen zijn 8 euro goedkoper als je een doos van een kilo koopt. Met acht euro verschil zakt de prijs van 20 euro per kilo ineens naar 12 euro. Voor het bedrag dat we anders in twee weken zouden betalen voor twee zakjes van 300 gram, hebben we nu een hele kilo. Kijk dat scheelt nogal, zo kun je nog eens wat uitdelen
En zo ziet een kilo meelwormen er uit:

Smakelijk

Wat is het leven goed!

Een jaar of zeven geleden maakte ik de grote fout om margrieten te zaaien in de tuin. De naam margrieten zei me vaag iets maar ik had geen idee meer wat voor bloemen bij die naam hoorden. De bloemen gaan wel, ze zijn niet bijzonder bijzonder maar ook niet bijzonder lelijk. Het grote nadeel van margrieten is dat ze een enorme hoeveelheid luizen aantrekken. Die luizen zijn weer smakelijke hapjes voor mieren en voor je het weet heb je zwarte planten. Dit dus (foto is van enkele jaren geleden):

Verder is het zo dat één polletje margrieten zich uitzaait tot vele pollen die verspreid over de hele tuin opkomen. In mijn onwetendheid begon ik het eerste jaar met een stuk of tien van die planten, mooi verdeeld over de tuin… We zijn nu dus al zes jaar bezig al die uitgezaaide luizentrekkende planten te verwijderen. En elk jaar opnieuw komen we ze weer tegen. Afgelopen lente dacht ik dat we eindelijk de strijd gewonnen hadden maar nee hoor, ook nu staan er weer op zeven plaatsen margrieten

Nu ben ik niet zo rigoureus dat de planten er al uit moeten voor ze overlast veroorzaken. Ze gaan pas de kliko in op het moment dat ze luizen hebben. En wat denk je, voor het eerst in al die jaren hebben we nu luisvrije margrieten!

Ha, kan ik eindelijk eens een foto maken van een margriet zonder dat je meteen afgeleid bent door die zwarte stengels, bloemen en bladeren.

Oké, ze trekken nu wel vliegen aan (de foto hierboven is de enige die ik kon maken zonder dat er een grote glanzende vlieg op zat) maar dat is toch al een hele verbetering ten opzichte van de luizen

Nu ze voor het eerst in jaren zo lang blijven staan dat ze ook in bloei komen, zal het uitzaaien hierdoor wel enorm worden. Maar dat geeft niks, ik ga ervan uit dat we volgende zomer hier weg zijn en al die mooie margrieten doneren we graag aan de volgende bewoners

Als je in je tuin een deel hebt waar gras groeit, hoort dit eigenlijk een gazonnetje te zijn. Zo’n mooi diepgroen netjes afgekant egaal stukje gras waar geen onkruid in te bekennen is. In onze tuin is het voormalige gazonnetje veranderd in een grasveldje. Wanneer je er overheen loopt veert de bodem door de enorme hoeveelheid mos die erin groeit. Het beetje gazongras dat er nog ligt zit vol klaver, madeliefjes, paardebloemen, boterbloemen, verwilderde en buiten hun oevers gegroeide kruipplantjes en frambozenscheuten.

Het mooie aan ons niet-gazonnetje vind ik al die onkruidbloemen die je er dan gratis bij krijgt. Momenteel staan de boterbloemen in bloei. Voordat Mario het gras (en onkruid) gaat maaien ben ik foto’s gaan maken van deze leuke en mooie kleine bloemetjes. Zeker als de zon schijnt glanzen ze enorm, zo erg dat het bijna onmogelijk is er een foto van te maken die niet overbelicht is. Nu had ik ineens het lumineuze idee om het te proberen met een polarisatiefilter. Geen idee of het daardoor nu gelukt is of dat het toeval is. Gevolg is wel dat de bloempjes nu tenminste een keer niet op de foto staan als een geel randje met een felle witte vlek in het midden

Vier boterbloemen uit één plantje, alle vier in een ander bloeistadium:

Hoewel ik een keurig gazonnetje in een goed onderhouden tuin ook mooi vind, vind ik het niet erg dat ons grasveldje geen gazonnetje meer is .

Het is druk buiten met alle vogels die komen eten. Zeno vindt die drukte buiten geweldig. Likkebaardend zit hij op de vensterbank, voor het open raam maar achter de hor. Maar als echte jager wil hij soms meer dan dat, dan wil hij dichterbij kunnen komen met zijn poten. Hij weet ondertussen hoe hij kan krijgen wat hij wil, als hij wil jagen gaat hij miauwend voor de tv zitten.
Tot voor kort keek hij vanaf de grond of ging hij naast de tv op het kastje zitten. Dat was leuk maar het bleek nóg fijner te kunnen. Nu heeft hij zijn eigen tv-stoel zodat hij nog beter op de vogels kan jagen.

Na al die indrukken en inspanningen van zijn vogeljacht gaat hij uiterst tevreden liggen slapen. En dromen, met geluid!

Kort geleden zagen we op tv dat er tegenwoordig dvd’s te koop zijn speciaal voor katten. Op die dvd’s staan vogelfilmpjes die zo opgenomen zijn dat “uw huiskat fijn vogeltjes kan kijken en ze zelfs kan proberen te vangen”. Niks voor ons, wij gaan voor live beelden

Bieslookknoppen die op het punt staan om in bloei te komen, ontdoen zich op veel verschillende manieren van het vliesje dat om de bloem heen zit. Zo kan het gebeuren dat je ineens een stengel vindt met een mutsje op

Gisteren begon de meteorologische zomer. Als ik hier naar buiten kijk vind ik het er eerder winters dan zomers uitzien:

Maar dat maakt het uitzicht niet minder leuk en mooi

Dit is hem dan, de boosdoener:

Gisteren kwam een aardige monteur van de helpdesk om het oude kapotte moederboard te vervangen. Mijn pc snort nu weer als vanouds
Wat een mazzel dat de garantie nog niet was verlopen!