Madeleine's foto-weblog

Al wonen we hier al geruime tijd, we ontdekken nog steeds plekken waar we nog nooit geweest zijn. Zo blijken we een grote visvijver te hebben. Dat die visvijver er is, was geen nieuws voor ons. Wel dat het daar erg mooi is. Bij de naam visvijver loop ik niet warm om er ook een kijkje te nemen, ik houd namelijk totaal helemaal niet van vissen en dat is dan nog zwak uitgedrukt

Vorige maand zijn we op een avond toen de vissers verdwenen waren eens een kijkje gaan nemen en enkele dagen geleden was ik er weer. Het weer zat mee, het was niet alleen droog, de zon scheen zelfs waardoor het wel zomer leek
De waterlelies die vorige keer in knop stonden waren nu open:

Er zwommen eendjes (volgende keer zal ik een zakje brood meenemen om de eendjes te voeren )

En er was een reiger die in het midden, helaas net iets te ver weg om er een goede foto van te maken, op een paaltje zat:

De vissers heb ik maar genegeerd, er waren genoeg andere leuke dingen om naar te kijken

Met de vele nesten jongen die de huismussen afgelopen maanden hebben gehad, is de populatie in de achtertuin fors uitgebreid. Er zitten er momenteel zoveel dat tellen onbegonnen werk is. Zeker is dat het aantal mussen dat in de winterjasmijn huist ver boven de vijftig ligt. In groepjes van twintig tot dertig komen ze eten. Tegelijkertijd zitten dan de struiken, boompjes en het dak van het schuurtje ook nog vol soortgenoten. Hoewel ze goed doorhebben dat wij voor het eten zorgen en ze door te schooien bij de keukendeur ook meelwormen krijgen, blijven ze zo schuw dat ze niet in grote groepen op de grond komen eten als we er buiten bij zitten. Een mooie duidelijk foto hiervan maken zit er dus niet in. We moeten het daarom doen met een minder duidelijke foto van het beeld dat via de camera die daar hangt op tv te zien is:

Wat erg grappig is, is dat tussen die grote hoeveelheid mussen één licht gekleurde ‘blonde’ mus zit:

Hmmm, nu ik de foto’s beter bekijk, zie ik voor het eerst dat de blonde mus geringd is. Ik heb steeds gedacht dat dit een blond musje is maar begin me nu ineens af te vragen of dit misschien een ander soort vogeltje is.

Afgelopen weken heb ik weer eens foto’s bekeken van de afgelopen jaren. Vrijwel alle foto’s die ik gemaakt heb sinds we een digitale camera heb zijn nooit afgedrukt. Al anderhalf jaar ligt er een mooi fotoalbum te wachten op inhoud. Deze weken ben ik dan eindelijk eens foto’s uit gaan zoeken die ik in dat album wil plakken. Erg leuk om zoveel foto’s die ik alweer vergeten was terug te zien

Tussen de enorme hoeveelheid foto’s kwam ik ook de serie tegen van de kiemende sperzieboon.

Na de cote d’or met pralinevulling, de milka biscuit chocolade, brood met aardbeien, diverse soorten roomijs en magnums, heb ik nu een tiramisu periode.

Alleen jammer dat je uit zo’n bakje van 500 gram maar twee fatsoenlijke porties kunt halen…

Klááááár!
De foto waar de hele voortuin opstaat was niet mooi geworden maar ach wat maakt het uit, het tuintje is klaar. Stukje wat vanmorgen nog leeg was:

Vandaag twaalf zakken erbij gegooid, komen we nog twee zakken tekort

Maar, het komt vandaag écht af

Vanmiddag bij het opstaan dachten we echt dat vandaag het projectje afgerond kon worden. Er hoefde niet veel meer te gebeuren: worteldoek in de vakken leggen, plantjes erin en houtsnippers er op.
Mario ging inderdaad als een speer en alles leek volgens (niet bestaand) schema te gaan. Ook vandaag werden we weer overstelpt met complimenten over het warm en gezellig aandoende schors wat zóóó mooi is, de prachtige planten en de strakke afscheiding van de tuin. Ha, dat horen we graag!

En toen bleek dat we niet genoeg hadden aan acht grote zakken houtsnippers.

Ik denk dat er nog wel twaalf zakken bij moeten, pfff.
Maar, nog één dag en dan is het echt helemaal klaar

Geheel tegen de hier geldende regels in hebben wij net toch de kaartjes van de planten afgeknipt

Het gaat lekker met het projectje. Na de stronk en hoge stukken wortel die in de weg zaten, zijn ook alle planten en struiken er uit. Ook de ronde houten balken die eerst lang de randen lagen om het zand in de tuin te houden, moesten verwijderd worden. Daarvoor in de plaats komen nu (gewone goedkope) zeer mooie stoepbandjes.

Wat ons toch wel het meeste opvalt aan dit project is dat er telkens wel iemand ‘toevallig’ voorbij gewandeld komt om een praatje te maken met Mario. De openingszinnen die de buurtbewoners gebruiken zijn daarbij nogal standaard. Het enige verschil is dat de een vraagt of je de voortuin aan het opknappen bent (uh, wat denk je zelf, ben ik nu met de voortuin bezig of zou ik de muren aan het witten zijn?) en de ander zegt dat je de voortuin aan het opknappen bent (goh, fijn dat je me eraan herinnert, ik dacht al wat ben ik toch aan het doen). Maar het meest opvallende aan alle reacties is toch wel de enorme hoeveelheid complimenten die ze geven over hoe het er nu al uitziet. Blijkbaar is een strak geëgaliseerde zanderige voortuin omgeven door stoepbandjes al een enorme vooruitgang met hoe het er eerst uitzag. Dat geeft te denken wat ze van onze wildernisvoortuin vonden…
Ook het paadje naar de voordeur heeft Mario opnieuw gelegd zodat het er nu weer mooi, strak en zonder voegen van variabele afmetingen bij ligt.

Terwijl Mario lekker bezig is vraag ik me af of ergens in Nederland in ons toekomstige huis er momenteel ook druk gewerkt wordt om het huis ‘leuk, gezellig, vriendelijk en aantrekkelijk ogend, verkoopklaar’ te maken zodat wij daar later dolenthousiast uitroepen dat een huis met zo’n keurige tuin en zo strak in de verf vast wel op alle andere vlakken ook geweldig goed onderhouden zal zijn

Kort geleden is onze mooie hangberk die het voortuintje nog enigszins een niet alledaags en standaard uiterlijk gaf omgezaagd. Het verwijderen van de boom was zo gebeurd. Daarna kwam het lastigste karwei: de stronk met wortels moest er ver genoeg uit om een saaie 13 in een dozijn burgerlijke voortuin te kunnen maken. Zo’n tuintje waarvan toekomstige kopers denken: “goh wat is dit een leuk en ontzettend aardig vriendelijk ogend goed onderhouden kéúrig voortuintje”

Gelukkig wortelt een berk hoog zonder wortels die recht naar beneden lopen. Helaas waren alle dikke wortels aan en in elkaar vastgegroeid zodat je ze niet vrij kan graven. Gewapend met grote aks is Mario lekker te keer gegaan.

En na flink wat hakwerk was de stronk er uit

Om inspiratie op te doen hebben we daarna een rondje door de nette nieuwbouwwijk gereden en foto’s gemaakt van keurige trendy voortuintjes. De laven, tuinkabouters, fonteintjes en beeldentuinen vallen overigens bij voorbaat af. Uiteindelijk moeten wij er zolang we hier nog wonen tegenaan kijken en dagelijks een bukkende kabouter met ontbloot achterwerk of vissende laaf zien trekken we echt niet Ook de kosten spelen natuurlijk mee. Het tuintje moet ook in dat opzicht een beetje leuk zijn. Aangezien kiezels toch wel erg duur werden is de keuze gevallen op grote houtsnippers. In deze regio erg in op dit moment en zo onderhoudsvriendelijk dat wij er als het klaar is niks meer aan hoeven te doen zolang we hier wonen.
Eerlijk gezegd, die houtsnippertuintjes zien er zelfs nog best leuk uit ook! Goh…

Voorlopig nog werk genoeg voordat de snippers erin kunnen.
Wordt vervolgd…

De meest bijzondere bloem uit het boeket vind ik toch wel deze:

En zoals vrijwel altijd, ook van deze bloem weet ik de naam niet. De bloemblaadjes zijn stevige sprieten en zo glanzend rood dat ze zowel aan elektriciteitsdraad als aan snoepveters doen denken. Op het uiteinde van de binnenste sprieten zit een pluizig mutsje (jawel, alweer een bloem met een mutsje ):

Wanneer de sprietjes naar buiten buigen, valt het mutsje af en komt er een soort bolletje tevoorschijn waardoor het ogen op stengels of voelsprietjes lijken.

Ik vind dit echt een fantastische leuke, bijzondere en mooie bloem. Hoe langer ik er naar kijk, hoe meer die rare sprietjes mijn fantasie prikkelen

Eergisteren ben ik weer verwend met een prachtige bos bloemen. Het boeket bevat verschillende soorten bloemen, zo uitgezocht dat ik een heleboel verschillende foto-onderwerpen heb

Eén van die bloemen is een hanenkam, deze keer in hanenkamrood. In de gele uitvoering was het minder goed te zien maar nu ziet deze bloem er inderdaad uit als een echte hanenkam:

Het bijzondere aan deze soort bloemen, buiten al die piepkleine bloemetjes aan de zijkanten, is dat de bloem zelf heel zacht aanvoelt. Al die haartjes zien er ook ‘knuffelbeerzacht’ uit:

Het is nog erg zoeken en uitproberen met de nieuwe camera om de bloemen scherp en zo op de foto te krijgen als ik wil maar daar kan ik me de komende dagen heerlijk op uitleven