Madeleine's foto-weblog

Pas geleden was Riekie op bezoek. Nu is dat op zich natuurlijk al gezellig en fijn maar deze keer was het een bezoekje om lang van na te genieten. Ze had namelijk een tas vol met heerlijke soorten thee meegenomen

Ik kan voorlopig weer even vooruit.

Boefke vindt het leven als snel fantastisch. Elke nieuwe doos, plastic tas of stuk karton is goed voor dagenlang genieten. Het opvulmateriaal dat we pas geleden in een doosje tegenkwamen is helemaal een feest voor hem. Karton vol met sneetjes waardoor al die reepjes alle kanten uit bewegen als hij er tegenaan komt. Ideaal om mee te spelen, in te bijten en uiteraard heerlijk om op te liggen.

Terwijl ik vandaag Kuifje en het mannetje wormen gaf, kwam ook de spreeuw weer op bezoek. Meestal is deze vogel redelijk schuw maar zoals bij alle vogels geldt, als ze jongen hebben die moeten eten zijn ze een stuk minder bang. Nadat hij enkele malen op en neer was gevlogen met een portie wormen, bracht hij kort daarna beide jonkies en partner mee. Na een lading meelwormen werden beide jongen daarna door vader en moeder vakkundig volgepropt met grote stukken brood.

Wanneer ik brood buiten leg verkruimel ik een gedeelte voor de kleine vogeltjes en leg er ook stuken bij die grotere en schuwe vogels makkelijk mee kunnen nemen om op een rustigere plek op te eten. De spreeuwen hadden daar duidelijk een ander idee over. Uitgerekend de allergrootste stukken werden uitgezocht om in de opengesperde snavels te proppen.

Af en toe moest het brood stevig aangeduwd worden voordat het volledig in de slokdarm verdween:

Na zo’n hoeveelheid eten treedt een dutje snel in:

Nog eentje waar de rug van de volwassen spreeuw goed op te zien is want zeker wanneer de zon op de veren schijnt is een spreeuw zo verschrikkelijk mooi!

Na veel poets- en schrobwerk is er meer schoon geworden dan ik vooraf dacht. Waar Talens handcleaner, terpentine, ossengalzeep, diverse soorten vlekoplossers en wasbenzine faalden, werkte de petroleum fantastisch. Daarmee kreeg ik uiteindelijk zelfs de fleurige azogeel citroen en sienna naturel klodders en spetters uit de vitrage. De gebruikte doeken kreeg ik niet meer schoon maar dat waren al of worden nu verfdoeken.

Het minst goed schoon kreeg ik Zeno’s pootje. Terpentine of petroleum leek me te agressief om hem mee schoon te boenen en met Talens handcleaner en ossengalzeep kreeg ik er wel veel maar niet alles af. Voorlopig zal hij het hier mee moeten doen.

Ach, het kleurt in ieder geval goed bij de kleur van zijn vacht

Nou had ik zo gehoopt dat, nu ik met olieverf bezig ben, er voorlopig geen deel 2 van Pikatso zou komen….

Iemand bruikbare tips hoe olieverf te verwijderen is van, in chronologische volgorde: Zeno’s voorpoot, bureau, printer, vensterbank, vitrage, laminaatvloer, mijn armen, handen, haren en gezicht (toen had ik Pikatzo te pakken), badkamerdeur, badkuip, badkamervloer, handdoek en andere doeken waarmee de ergste klodders van Zeno’s poot afgeveegd zijn?

Het is zo leuk met al die vogels in de tuin dat ik nog even doorga met vogelfoto’s plaatsen.
De vogels zijn deze maanden enorm druk bezig met het grootbrengen van zoveel mogelijk nageslacht. Kuifje en het mannetje hebben hun vorige jonkies inmiddels verdreven en vliegen weer af en aan met wormen en ander lekkers om hun volgende kroost te voeden. Natuurlijk zijn de merels niet de enige vogels die nu jongen hebben. Ook de mussen nemen regelmatig hun jonkies mee. Net als jonge merels beschikken ook deze kleintjes over een onweerstaanbare cute-factor:

Met al die slopende kinderen in huis moet het ouderlijk nest natuurlijk regelmatig gerepareerd worden. Gelukkig is er geen gebrek aan bouwmateriaal:

Boefke in zijn element. Met muis in een grote plastic tas.

Nou heb ik hier toch al heel wat soorten vogels gezien maar een vogel met zo’n vreemd gevormde kop kende ik nog niet

Wonen in een (grote) stad heeft enorm veel voordelen, zeker op het gebied van kunst en cultuur. Wat dat betreft wonen we hier echt in een achtergebleven en zeer leeg gebied. Maar als ik rondkijk in deze lege regio weet ik weer waarom ik bewust kies voor het wonen op het platteland. Want wat is het een verschrikkelijk genot om zo dichtbij de natuur te wonen dat je in enkele minuten midden in de velden of bossen bent. Rust, ruimte, planten, dieren, bossen, vennetjes, velden, weilanden, het is er allemaal.
En sodeju wat geniet ik van al dat moois!

Ook dit jaar groeien de jonge mereltjes weer als kool. Je ziet ze dagelijks groter en zelfstandiger worden. Ondertussen kunnen ze al goed zelf eten, al stoppen ze daar meteen mee als vader in de buurt komt want gevoerd worden is natuurlijk een stuk fijner dan zelf eten van de grond pikken

Kuifje is een week geleden volledig gestopt met het voeren van de kleintjes. Het lijkt erop dat zij zich al weer aan het voorbereiden is op haar volgende nestje.

Meestal komt het mannetje samen met twee jonkies van achter uit de tuin naar het voorste stuk om te eten en badderen.

Wat we eerder al vermoedden blijkt inderdaad te kloppen; ze hebben niet twee maar drie kleintjes. Het derde mereltje bleef wat langer verscholen onder de struiken maar komt de laatste dagen vaker met de anderen mee.

(Ook deze foto’s zijn nog genomen vanuit de keuken en daardoor niet zo scherp als anders. De jonkies waren de eerste dagen dat ze naar voren kwamen nog erg voorzichtig en ik vond het belangrijker dat ze rustig konden eten en wennen dan dat ik van dichtbij een scherpe foto kon maken waarop te zien zou zijn hoe ze wegvlogen om beschutting te zoeken.)