Alweer bijna twee jaar geleden kreeg ik een groot schilderdoek waarop ik iets kleurigs wilde maken. Na het opzetten van de lijnen en een begin van de eerste laag olieverf, lag het schilderen lange tijd stil. Sinds een tijdje lukt het weer en ben ik weer bezig op het grote doek. In de tussenliggende periode keek ik er vaak en lang naar en zag op een gegeven moment steeds meer fouten in de opzet. Met name het perspectief deed af en toe hele rare dingen
. Nou is het lastige dat ik wel zie wanneer het niet klopt maar om die lijnen dan zo neer te zetten dat ze wel kloppen, dat lukt me niet zo één, twee, drie. Zelfs niet vier, vijf, zes. Wegens gebrek aan kennis, ervaring, les, talent, etc. schilder ik vooral via de ‘trial and error’ methode; net zolang blijven proberen totdat het klopt of ik niet beter kan (meestal is dat laatste het geval).
Tijdens al die uren dat ik ernaar lag te kijken, werd me ook steeds duidelijker hoe ik wil dat het wordt. Waar ik nu mee bezig ben is kijken hoever ik daarin kom en of het me zal lukken om het schilderij te schilderen dat ik in mijn hoofd zie.
Gisteren heeft Mario me naar een grote winkel met schilderspullen gebracht om eens lekker te shoppen. Jeetje, dat was smullen! Ik voelde me als een jarige in een schilderswinkel
. Het was dan ook niet moeilijk om een mand vol spullen en een hand vol penselen uit te kiezen.
De penselen:
