De eerste foto is van de kooi toen die net stond. De overige foto’s zijn vers van vandaag 
De oude ren op de (tijdelijke) nieuwe plek:
Het viel niet mee om de kooi in z’n geheel hierheen te krijgen maar het is uiteindelijk gelukt! Ook het vervoeren van de beesten ging voor driekwart probleemloos. Alleen Voske reageerde eigenlijk zoals we vooraf dachten: heel paniekerig.
De kippen zaten samen in een doos en vonden het wel prima, zoals ze eigenlijk altijd alles prima vinden als ze maar samen zijn. Ze hadden zelfs een lekker eitje in de doos gelegd Ook Gerrit had er geen moeite mee zat geduldig in zijn doos te wachten tot hij er weer uit kon. Alleen Voske zag het totaal niet zitten. Hij bleef in de doos springen en flapperen waardoor hij zijn verminkte vleugel openhaalde. Gelukkig bleek het maar een heel klein wondje te zijn. Zoiets ziet er altijd veel dramatischer uit dan het is maar we schrokken wel even flink toen we zagen dat er nogal wat bloedvegen in de doos zaten.
Vanaf het moment dat hij weer in zijn vertrouwde ren met zijn hele fijne schuilkistje zat en een portie meelwormen kreeg was het gelukkig meteen weer helemaal goed.
De plek waar de kooi nu staat is tijdelijk. Komende maanden, tussen alle andere ‘projectjes’ die we in en rond het huis hebben, maken we een mooie nieuwe ruimere ren. Weer in twee delen zoals nu zodat de kippen in een eigen deel zitten en niet het eten van Voske en Gerrit opvreten. Dan komen er ook weer planten en struiken in. Gerrit miste het groen blijkbaar en is alweer lekker bezig om een eigen onkruidtuintje te kweken
Truus en Toos hadden weinig zin om te poseren voor een leuke foto. Meteen als ze de camera zien lopen ze snel het binnenhok in.
Ondanks dat is toch goed te zien dat Truus alweer beter in de veren zit dan enkele maanden geleden. Ze is nog lang niet zo dicht bevederd als zou moeten maar het gaat de goede kant op. Rondom haar kop zijn bijna alle veertjes terug en is de karakteristieke kleur en tekening zelfs weer zichtbaar.
Ze leggen bijna dagelijks een lekker eitje. Dat ze nog steeds gek zijn op meelwormen en op het verse malse onkruid dat we voor ze plukken zal duidelijk zijn 
Gerrit heeft geen aanpassingsproblemen gehad. Ik vraag me zelfs af of hij doorheeft dat we nu ergens anders wonen. Bij Gerritje weet je eigenlijk nooit of en wat er doordringt. Duidelijk is wel dat hij zich vermaakt met zijn wandelingetjes, luiermomenten in de zon en het knoeien van de zaadjes.
In tegenstelling tot Gerrit zag Voske wel dat er van alles veranderd is door de verhuizing. Voske bekeek de eerste twee dagen veilig vanuit zijn kistje of een plekje op de voerplank elk hoekje van de ren. Hij was duidelijk erg blij dat alle stokken op dezelfde plaats stonden en hingen zodat hij zijn vaste routes kon volgen.
Voor de verhuizing wilde hij zijn etensbakjes het liefste op het binnenhok van de kippen, naast zijn badje. Hier is de voerplank weer favoriet bij hem om te eten.
Na een week of twee begon ook Voske te merken dat het hier veel rustiger en stiller is, vooral qua geluiden die door mensen gemaakt worden. Voske is snel bang, zeker voor mensen en alles wat met mensen te maken heeft. De stilte leidt ertoe dat hij zich veiliger en vrijer voelt en veel meer op de takken zit dan voorheen. Hij heeft ook al een aantal zangmakkers gevonden en zingt, roept en kletst van ’s morgens (héél) vroeg tot ’s avonds laat
)
