Madeleine's foto-weblog

Je ziet hier werkelijk allerlei soorten beestjes in de tuin. De vondst van vandaag is een grote geelgerande watertor, ook wel grote geelgerande water(roof)kever genoemd. En groot is ze!

Dit is een vrouwtje. Mannetjes hebben zuignapjes aan de voorpoten waarmee ze zich aan het schild van het vrouwtje vast houden tijdens de paring zodat ze niet van haar rug af donderen In tegenstelling tot het mannetje heeft het vrouwtje groeven op de dekschilden. Ook is de gele kleur bij vrouwtjes lichter.

Deze kever had weinig zin om mooi stil te zitten voor een fotosessie. Haar snelheid was zelfs nog groter dan ik dacht.

Ik heb haar maar niet te lang in de glazen bak laten zitten zodat ze razendsnel de tuin in kon lopen. Of verder vliegen, want dat kunnen ze ook.

(Er zit wat zand op haar schild. Er liggen hier nogal wat randjes zand, zo overal.)

Het is vakantie en dat betekent dat er hard gewerkt wordt. Volgende week vervangen “we” de trottoirtegels die tussen het huis en de garage liggen door getrommelde stenen. Een ideale gelegenheid om meteen een paar soorten leidingen in de grond te leggen.

In het kader “never change a winning team” is Mario wederom de werkploeg en ik chef catering

Hoewel Voske een stuk minder bang is dan voorheen, wordt hij toch wel onrustig van al die activiteit zo dichtbij. Met het vooruitzicht dat volgende week ook de rand rondom de ren bestraat wordt, wat nog veel enger is ook omdat er dan een ‘vreemde’ bij is, hebben we zijn oude kistje weer in de ren gezet. Nu heel makkelijk bereikbaar op de grond. Met de lange route naar zijn nieuwe kistje heeft hij nog moeite en hij heeft nu duidelijk behoefte aan een veilige schuilplek. Het duurde dan ook niet lang of hij zat er alweer in om op zijn oude vertrouwde manier op z’n kop aan het stokje hangend te volgen wat er allemaal om hem heen gebeurt.

Hoewel het Voske de eerste twee dagen prima lukte om via de takken omhoog te lopen naar zijn veilige schuilkistje, is hij er daarna nog maar één keer geweest. Geen idee of het hem niet meer lukt of dat het vrije keuze is dat hij op de grond blijft. Wat wel heel duidelijk is, is dat hij zich sindsdien als een echte kauw gedraagt.
Hij loopt en banjert met grote passen over de grond. Geen enkel teken van angst of paniek, wel van onbedwingbare nieuwsgierigheid.

Hij zit veel op de tak die hem rechtstreeks naar zijn kistje leidt. Hij klimt alleen niet omhoog maar blijft op het onderste gedeelte. Uiteraard pulkt hij overal aan met zijn snavel. Het struikje achter hem zat bij het plaatsen bijvoorbeeld volop in het blad, ook onderaan de stengels. Daar is hij al lekker bezig geweest

Zijn badje hebben we natuurlijk ook op de grond gezet. Badderen blijft hij heerlijk vinden.

Gerrit loopt ook nog rond en allebei hebben ze het idee dat de ander gevaarlijker is. Soms zit Gerrit op een tak bij het badje van Voske waardoor Voske er niet in durft. Nu hij op de grond blijft en veel meer ruimte benut dan eerst, is een tweede badje een logisch gevolg. En als je dan toch een nieuw badje moet halen voor een badliefhebber, valt de keuze uiteraard op een schaal die een paar maatjes groter en dieper is.

Er zijn dagen dat ik beide badjes een keer of zeven bijvul. Ze zijn echt niet lek, toch komt het regelmatig voor dat ze vlak na het bijvullen alweer vrijwel leeg zijn

Niet alleen overdag is het gezellig druk in de tuin met konijntjes en verschillende soorten vogels, ook in het donker krijgen we diertjes op bezoek

Sinds een week wandelt er vrijwel elke avond een klein egeltje door de tuin.

Hij wandelt eerst een uurtje over het gras waarna hij verdwijnt in een groepje struiken in het midden van de tuin. Als hij daar eenmaal inloopt zien we hem er niet meer uitkomen. Grote kans dat hij daar z’n slaapplekje heeft.

Al vanaf de eerste avond dat we hier wonen zien we ook vleermuizen als het begint te schemeren. Ze zijn zo snel en wendbaar wanneer ze op insekten jagen dat ze dan onmogelijk te fotograferen zijn. Gelukkig zagen we laatst een verdwaalde vleermuis overdag zodat we eindelijk eens een foto konden maken van dit mooie beestje.
Op de muur, met stenen en voegen als referentie, is goed te zien hoe klein ze zijn.

Een muur hangt uiteraard lang niet zo comfortabel als een boom. De rest van de middag hing hij daar te slapen.

Nadat de allerlaatste takken en een nieuw bunkerkistje voor Voske -deze keer mét raampje- een plek kregen, was het dit weekend zover: ook het tweede gedeelte van de ren was klaar!

Vanwege de vele loslopende katten in de buurt zit er weer een rand schrikdraad rondom de kooi. Natuurlijk kunnen de katten onmogelijk in de ren komen maar als er een kat dichtbij het gaas komt raken de vogels zo in paniek dat ze alle kanten uit flapperen en daar flink van kunnen beschadigen.
Het is hetzelfde kunstwerk als eerst maar dan in een nieuw kastje.

Voske mocht als eerste. Het verhuizen van hem ging veel soepeler dan we dachten. We haalden hem zonder veel moeite uit zijn ene kistje en zette hem in het andere kistje.
Veel sneller dan we dachten ontdekte hij de goed gevulde voerplank.

Normaal duurt het bij elke verandering dagen voor Voske er niet meer bang van is. Een plankje achter zijn drinkbeker heeft hij niet eerder (nodig) gehad en we vreesden al dat hij het vreselijk eng zou vinden. Ook dat viel erg mee, sterker nog, hij vindt het totaal niet eng!

Maar het meest werden we toch verrast door Gerrits reactie. Gerrit leeft zo in zijn eigen wereldje dat we ons afvroegen of hij de verhuizing wel zou opmerken. Nou dat deed hij, hij vond het geweldig! Hij raakte niet uitgekeken en is urenlang rondjes blijven lopen om van alle kanten het nieuwe uitzicht te bewonderen. Omdat hij altijd laag bij de grond blijft -en wij eerst niet zo landelijk woonden- heeft hij nauwelijks natuur gezien. Nu ziet hij bijna niets anders dan bomen en struiken.

Door zijn uitgebreide verkenningstocht had hij zijn etensplek ook al gevonden (grit is er later nog bijgezet, net als een paar lekkere meelwormpjes die hij zo af en toe ook graag eet).

En terwijl Voske lekker zit te eten bekijken Gerrit en Truus elkaar. Geen idee wat er door die kleine koppies ging. Waarschijnlijk niet veel want al snel gingen ze elk verder met hun dagelijkse bezigheden.

Het is een flink karwei geweest (voor Mario dan, voor mij viel het erg mee ) maar het resultaat is er dan ook naar. Ik vind het werkelijk schitterend! Aan de kippen en Gerritje is vanaf het eerste moment goed te zien dat ze deze kooi stukken fijner vinden. Zij vertoonden ook geen aanpassingsproblemen. Bij Voske is het nog even afwachten. Hij verschanst zich nog veel in zijn kistje maar is wel zo nieuwsgierig dat hij continu door het raampje loert. Maar hij eet en baddert goed dus ook hij zal snel wennen denk ik.