Van de bladeren die ondersteboven liggen worden de nerven extra geaccentueerd
Regelmatig zijn enkele bladeren aan elkaar vastgevroren, soms op zo’n manier dat het bovenste blad de vorm volledig overneemt van het blad eronder
Enkele randen vangen nog net het laatste restje zon
Ik zit er een beetje veel doorheen, ja echt alweer / nog steeds 
, vandaar dat het alsmaar niet lukt om een nieuw logje te maken en te reageren op de de laatste reacties over kale Truus.
Tekst zit er niet in maar wel verse foto’s!
Truus vandaag:
Toos en Truus:
Voske en Gerrit vanmiddag:
Enkele dagen geleden hing er zomaar ineens een kunstwerkje in de hal. Heel zachtjes, voorzichtig en rustig aan lopen we er sindsdien omheen, zodat het lijntje niet breekt.
Schitterend toch? Reuze jammer als dit vernield zou worden door onze onoplettendheid
Het geheel weegt natuurlijk bijna niks waardoor de spinragdraad vrijwel continu beweegt. Met een andere scherpstelling en een kunstwerk dat heen en weer zwaait lijkt het ineens alsof een spookje naar boven vliegt 
Truus blijft een zorgenkindje.
Dankzij alle extra vitaminen krijgt ze wel volop nieuwe veren. Helaas zal dat nog lang niet genoeg zijn voor een vol verenpak.
Truus is iets kleiner dan Toos, door de weinige veren lijkt het verschil veel groter. Ze geeft zich niet zomaar gewonnen, zo zijn ze toch even groot 
Al ziet ze er wel een beetje uit als een kruising tussen een stekelvarken en een poedel 
Ze staat overigens meestal niet zo hoog op haar poten hoor maar zo zie je haar vorm, kale buikje en nieuwe veertjes beter.
Het kacheltje in hun binnenhok brandt uiteraard al vanaf het moment dat het buiten kouder werd.
Beschadigde hersendeel is weer overbelast.
We zijn bezig met de laatste loodjes in het huis van mijn vader.
En de houtduiven kunnen de boom in
Powered by WordPress
